Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. prowadzi w stosunku do E. i R. W. egzekucję należności wynikających z decyzji tego organu z dnia 7 grudnia 2005 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r.
Pismem z dnia 10 stycznia 2006 r. zobowiązani wnieśli na podstawie art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r., nr 229, poz. 1954 ze zm.) zarzuty, kwestionując zasadność prowadzenia wobec nich postępowania egzekucyjnego.
Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2006 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił uznania wniesionych zarzutów za zasadne. W wyniku zażalenia zobowiązanych orzeczenie to zostało uchylone postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 18 kwietnia 2006 r. Organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie pierwszoinstancyjne zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 7 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego (zwanego dalej w skrócie: "k.p.a."), a postanowienie organu I instancji naruszało ponadto art. 107 § 3 w związku z art. 126 k.p.a.
Rozpoznając złożone zarzuty po raz drugi, Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 9 czerwca 2006 r. ponownie odmówił uznania ich zasadności. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2006 r., po rozpoznaniu kolejnego zażalenia zobowiązanych.
Wyrokiem z dnia 25 czerwca 2007 r. (sygn. akt I SA/Gl 1429/06) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę E. i R. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 7 sierpnia 2006 r. Sąd nie podzielił wywodów skarżących, jakoby organy podatkowe nie odniosły się do stawianych przez nich zarzutów, a postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone bez dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zdaniem Sądu, nie było ponadto podstaw do uznania, że zobowiązanie podatkowe przedawniło się. Sąd uznał również, że tytuł wykonawczy zawierał wszystkie wymagane prawem elementy oraz że nie było konieczne doręczenie zobowiązanym upomnienia ze względu na przepis prawa, który zwalniał z tego obowiązku.
W skardze kasacyjnej E. i R. W., reprezentowani przez radcę prawnego, zarzucili naruszenie art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: "p.p.s.a.". Naruszenie to polegało – ich zdaniem - na nienadesłaniu przez Dyrektora Izby Skarbowej całości akt sprawy.
W uzasadnieniu autorka skargi kasacyjnej stwierdziła, że w nadesłanych przez organ administracji aktach zabrakło postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 kwietnia 2006 r. Postanowieniem tym uchylono postanowienie z dnia 27 stycznia 2006 r. o odmowie uznania zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji. Zdaniem wspomnianej autorki, postanowienie to wskazywało, że postępowanie prowadzono z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 18 cytowanej wyżej ustawy egzekucyjnej, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przed sądem.
W konsekwencji wspomniana autorka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Powołany w podstawie kasacyjnej art. 54 § 2 p.p.s.a. stanowi, że organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Z treści tej regulacji wynika, że jest ona skierowana do organu administracji publicznej, określając jego obowiązki związane z przekazaniem skargi sądowi. Nie budzi to żadnej wątpliwości zarówno w piśmiennictwie (zob. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie II, Zakamycze 2007, s. 140 oraz T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 249), jak i w orzecznictwie (zob. np. postanowienie NSA z dnia 29 kwietnia 2005 r., sygn. akt I OZ 360/05, Lex nr 164153).
A contrario, adresatem dyspozycji art. 54 § 2 p.p.s.a. nie jest sąd, gdyż przepis ten nie określa sposobu postępowania sądu. Skutkiem tego, sąd nie może uchybić tej regulacji, co z kolei oznacza, że analizowany przepis nie może stanowić skutecznej podstawy kasacyjnej. Skarga kasacyjna jest bowiem środkiem prawnym służącym kwestionowaniu orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, a nie działań lub zaniechań organów administracji publicznej. W rezultacie, postawiony w skardze kasacyjnej zarzut nie może być zasadny. Niezależnie jednak od tego należy zwrócić uwagę, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 kwietnia 2006 r. (k.8), którego tam rzekomo miało nie być. Organ administracji powołuje się na nie także w odpowiedzi na skargę (k.18 akt sądowych), dlatego nie sposób uznać, że nie dopełnił obowiązków przewidzianych w art. 54 § 2 p.p.s.a. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny dysponował pełnym materiałem dowodowym.
Trzeba też zauważyć, że treść wspomnianego postanowienia nie mogła mieć wpływu na wynik sprawy, skoro po jego wydaniu kwestia zasadności zarzutów była badana od początku przez organy obu instancji. Organy te – podobnie jak Wojewódzki Sąd Administracyjny - prawidłowo uznały, że w sprawie tej nie nastąpiło przedawnienie oraz że tytuł wykonawczy nie zawierał braków formalnych. Stwierdzeń tych w skardze kasacyjnej nie próbowano nawet podważyć.
Z przytoczonych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a., jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania Sąd postanowił na mocy art. 204 pkt 1 oraz art. 205 § 2 i 3 p.p.s.a., a także § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1349 ze zm.). Na koszty te składają się: kwota 20 zł uiszczona tytułem opłaty kancelaryjnej za wydanie z akt sprawy kserokopii sentencji wyroku wraz z uzasadnieniem (k.95 i 96 akt sądowych) oraz wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 120 zł.