Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Lu 1000/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę B. K.-K. (zwanej dalej "Skarżącą") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 27 września 2016 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r. oraz wysokości straty z działalności gospodarczej za 2014 r.
Powyższy wyrok został zaskarżony w całości skargą kasacyjną Skarżącej, która wniosła o jego uchylenie oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania.
Autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - zwanej dalej "p.p.s.a."), polegające na błędnej wykładni art. 6 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm. – zwanej dalej "u.p.d.o.f.") poprzez uznanie, że odliczenie straty z najmu na podstawie art. 9 ust. 3 tej ustawy nie ma wpływu na ustalenie warunków do odliczenia ulgi dla dzieci.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim należy podkreślić, że jej autor stawiając jedyny zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 6 ust. 4 pkt 3 u.p.d.o.f., pomija argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Jednozdaniowa argumentacja zawarta w skardze kasacyjnej: "poprzez uznanie, że odliczenie straty z najmu na podstawie art. 9 ust. 3 tej ustawy nie ma wpływu na ustalenie warunków do odliczenia ulgi dla dzieci" nie może stanowić podstawy do zanegowania stanowiska zawartego w zaskarżonym wyroku.
Sąd pierwszej instancji słusznie wskazał, że "dochód podlegający opodatkowaniu, o którym mowa w art. 6 ust. 4 pkt 3 p.d.o.f., należy rozumieć jako dochód, o którym stanowi art. 9 ust. 2 tej ustawy. Tak rozumianym dochodem posługuje się ustawodawca w art. 26 ust. 1 mówiąc o dochodzie ustalonym zgodnie z art. 9 u.p.d.o.f. Wyjście poza pojęcie dochodu rozumianego zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy prowadziłoby do odmiennych konsekwencji interpretacyjnych. Pomniejszenie tego dochodu o określone kwoty (również, jak w sprawie niniejszej o kwotę straty z lat ubiegłych) prowadzi do ustalenia podstawy wymiarowej, a nie ustalania limitu dla stosowania prawa do ulgi na dziecko".
Biorąc pod uwagę przyjętą w niniejszym rozstrzygnięciu argumentację należy jednocześnie podkreślić, że NSA w składzie rozpoznającym tę sprawę w pełni podziela oceny prawne wyrażone w orzeczeniach przywołanych w zaskarżonym orzeczeniu, w tym w wyroku NSA z dnia 12 maja 2016 r., II FSK 503 /14.
Z tych też względów, zgadzając się w pełni ocenę prawną wyrażoną w wyroku Sądu I instancji, należało stwierdzić, że limit zarobków dziecka wynoszący 3089 zł to przychód pomniejszony wyłącznie o koszty jego uzyskania, a nie jeszcze o stratę z lat ubiegłych z tytułu działalności gospodarczej podatniczki za 2014 r. w wysokości 3.983,31 zł oraz podatnika w kwocie 2.655,54 zł.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.[pic]