Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Kr 1942/14, oddalającego skargę E. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 10 października 2014 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca wskazała, że prowadzone są wobec niej różne postępowania, w których zapadły już lub zapadną w najbliższym czasie decyzje określające zobowiązania podatkowe. W razie dokonania egzekucji z majątku skarżącej m.in. nieruchomości i późniejszego korzystnego rozstrzygnięcia w przedmiocie skargi nie będzie ona miała rzeczywistych możliwości odzyskania straconych nieruchomości. Wyegzekwowanie majątku skarżącej wpłynie także negatywnie na jej dalszy stan życia grożąc poważną szkodą, która nie będzie mogła być wynagrodzona. Podniesiono także, że składniki majątku skarżącej zostały już zajęte hipotekami przymusowymi albo zastawami skarbowymi w związku z postępowaniami dotyczącymi innych zobowiązań podatkowych. Ponadto wykonanie decyzji może doprowadzić skarżącą do bardzo ciężkiej sytuacji życiowej, bowiem nie jest ona zdolna do podjęcia pracy zarobkowej ze względu na stan zdrowia i wiek.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie podkreślenia wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej jako P.p.s.a.), zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania.
Z uwagi na powyższe, na wnioskodawcy ciąży obowiązek choćby uprawdopodobnienia, iż jego wniosek zasługuje na uwzględnienie. W judykaturze dominuje stanowisko – akceptowane przez skład orzekający w niniejszym postępowaniu – kładące nacisk na obowiązek wykazania przez stronę okoliczności uzasadniających przyznanie tymczasowej ochrony sądowej (por. postanowienia NSA: z dnia 10 maja 2011 r., sygn. akt II FZ 106/11, z dnia 9 września 2011 r., sygn. akt II FSK 1501/11, z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 219/11 czy z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07– treść orzeczeń dostępna na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi zatem poprzeć go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Konieczne jest zatem wykazanie we wniosku szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania aktu musi w sposób przekonujący przedstawić konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 P.p.s.a
Mając powyższe uwagi na względzie należy uznać, że skarżąca nie wykazała, aby w jej sytuacji zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Przedstawiona przez stronę argumentacja opiera się na nieweryfikowalnych ogólnikach, a nie na konkretnych okolicznościach, które Sąd mógłby miarodajnie ocenić pod kątem wykazania spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Wskazać należy, że ustawodawca zdecydował się na uzależnienie udzielenia ochrony tymczasowej od sądowej oceny okoliczności poszczególnych przypadków. Ocena ta wymaga natomiast dla swej miarodajności dysponowania przez sąd konkretnymi i aktualnymi danymi dotyczącymi sytuacji finansowej wnioskodawcy i poparcia ich przez stronę dowodami w postaci dokumentów źródłowych. Tymczasem twierdzenia wnioskodawczyni pozostają gołosłowne, bowiem niejasna jest jej sytuacja majątkowa w związku z brakiem jakichkolwiek danych źródłowych.
Stwierdzić w tej sytuacji należy, że skarżąca w sposób wystarczający nie wykazała, że zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., a tym samym brak jest podstaw do zastosowania wobec niej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.