Uzasadnienie
1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 października 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygnaturze akt III SA/Wa 1096/07, odrzucił zaskarżoną przez "C" P.R. J.M. Sp. komandytowa z siedzibą w W. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 5 marca 2007 roku w przedmiocie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego. Zaskarżoną decyzją z dnia 5 marca 2007 r. wydaną na podstawie art. 14b § 5 pkt 2 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Izby Skarbowej w W. zmienił z urzędu postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 12 czerwca 2006 r. nr w sprawie pisemnej interpretacji udzielonej "C" Sp. z o.o., z uwagi na rażące naruszenie prawa. Pismem z dnia 10 marca 2006 r. spółka wystąpiła o wydanie interpretacji, przedstawiając stan faktyczny i własne stanowisko w sprawie. Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2006 r. organ pierwszej instancji uznał stanowisko Spółki za prawidłowe. Postanowienie Naczelnika stało się ostateczne. W wyniku zaś postępowania wszczętego z urzędu Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia 5 marca 2007 r. uznał stanowisko organu pierwszej instancji za rażące naruszenie prawa. W uzasadnieniu decyzji pouczył skarżącego o przysługującym mu środku zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Wymieniona wyżej decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez "C" P.R. J.M. Spółka komandytowa.
2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyniku sądowej kontroli objętej skargą decyzji stwierdził, że rozstrzygnięcie to podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) dalej u.p.p.s.a. Sąd wskazał, że w myśl art. 52 § 1 i § 2 tej ustawy skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Wniesienie skargi zatem, jak wskazał Sąd, wymaga uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji, a w razie ich braku - skierowania do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 i § 4 u.p.p.s.a.) Następnie Sąd uznał, że przedmiotem rozpoznawanej skargi była decyzja wydana w pierwszej instancji w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności postanowienia w sprawie interpretacji. Jest to, jak wskazał Sąd, nadzwyczajny tryb wzruszania decyzji ostatecznych, przewidziany w Rozdziale 18 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 roku Nr 8, poz. 60 ze zm.). Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nowym postępowaniem w stosunku do postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji, zaś zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 127 Ordynacji podatkowej postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne. Sąd zauważył również, że zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o możliwości, trybie i terminie złożenia odwołania. Z akt sprawy wynikało natomiast, że z uprawnienia tego skarżący nie skorzystał.
3. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego "C" P.R. J.M. Spółka komandytowa zaskarżyła wskazane powyżej postanowienie w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 58 § 1 pkt 6 u.p.p.s.a. oraz art. 14b § 5 i 6 ustawy Ordynacja podatkowa. Wskazując na powyższe zarzuty autor skargi kasacyjnej domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentowano, że w myśl art. 14b § 6 Ordynacji podatkowej, jeżeli organ odwoławczy działając na podstawie art. 14b § 5 Ordynacji podatkowej, zmieni lub uchyli postanowienie w sprawie wydania interpretacji podatkowej, to strona postępowania ma prawo zaskarżyć taką decyzję do sądu administracyjnego. W takim przypadku, prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie jest uzależnione od spełnienia dodatkowych warunków.
4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw ani zarzutów, a zatem należało ją oddalić. Jak wynika z niekwestionowanego przez autora skargi kasacyjnej stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, pismem z dnia 10 marca 2006 roku spółka wystąpiła o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2006 roku Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał stanowisko spółki przedstawione we wniosku za prawidłowe. Postanowienie to stało się ostateczne, a tym samym zakończyło postępowanie z wniosku spółki o udzielenie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. Z kolei Dyrektor Izby Skarbowej realizując uprawnienia wynikające z art. 14 § 5 punkt 2 Ordynacji podatkowej, wydał w dniu 5 marca 2007 roku z urzędu decyzję zmieniającą postanowienie z dnia 12 czerwca 2006 roku. Skoro zatem postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 12 czerwca 2006 roku stało się ostateczne i tym samym zakończyło postępowanie wszczęte wnioskiem spółki z dnia 10 marca 2006 roku, którego przedmiot stanowiła ocena stanowiska wnioskodawcy, to jest spółki "C" P.R. J.M., o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, to decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 5 marca 2007 roku była nowym rozstrzygnięciem wszczynającym z urzędu, postępowanie przed organami podatkowymi. Przedmiotem tego postępowania była zmiana, z uwagi na rażące naruszenie prawa, ostatecznego postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 12 czerwca 2006 roku. Choć autor skargi kasacyjnej słusznie wskazał, że z art. 14b § 5 Ordynacji podatkowej nie wynika by prawo zaskarżenia decyzji wydanej w tym trybie było uzależnione od wyczerpania środków zaskarżenia w toku postępowania podatkowego, to jednak obowiązek ten wynika z norm art. 52 § 1 u.p.p.s.a. Przepis ten zakłada, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one w postępowaniu przed organami prowadzącymi postępowanie. W postępowaniu, którego skontrolowania domagała się spółka w rozpoznawanej sprawie, środkiem takim było odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej, co wynika z art. 221 Ordynacji podatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym postanowieniu słusznie zatem, wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, stwierdził niedopuszczalność skargi na wydaną w pierwszej instancji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 5 marca 2007 roku, oraz orzekł o odrzuceniu skargi. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.