Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odrzucił skargę P. A. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 16 lutego 2010 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r.
W przyjętego do rozpoznania stanu sprawy wynika, że 12 maja Przewodnicząca Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwała skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 2000 zł od skargi wniesionej do sądu pismem z dnia 29 marca 2010 r. Wobec niemożności doręczenia odpisu powyższego zarządzenia bezpośrednio skarżącemu, dwukrotnie złożono je na okres siedmiu dni w placówce pocztowej, informując o tym skarżącego poprzez pozostawienie stosownego zawiadomienia w jego skrzynce oddawczej. Po upływie tego terminu Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę. Wskazał, że w związku z upływem wskazanego terminu, wezwanie należało uznać za doręczone, a w związku z upływem wskazanego w nim terminu — skarga, jako nieopłacona, podlegała odrzuceniu.
W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia, podatnik, zaskarżając je w całości zarzucił mu naruszenie art. 73 i art. 65 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczenia pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym i art. 136 § 2 k.p.c. oraz art. 6 p.p.s.a. — poprzez przyjęcie, że doręczenie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego, jako pierwsze doręczenie w postępowaniu sądowym może być dokonane po jednokrotnym wyczerpaniu trybu doręczeń wynikającego z art. 65 i następnych p.p.s.a., pomimo, iż z okoliczności sprawy wynikało, że skarżący był nieobecny w miejscu zamieszkania i nie posiadał wiedzy o konieczności informowania Sądu o zmianie miejsca pobytu. W uzasadnieniu wskazał, że nie odebrał wezwania do uiszczenia wpisu ponieważ przebywał akurat poza miejscem zamieszkania — w Ł. — ze względu na zaostrzenie choroby swojej matki.
W tym zakresie skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków — M. A.oraz Włodzimierza B. A. W ocenie skarżącego Sąd pominął okoliczność, iż na kopercie znalazła się adnotacja "mieszanie zamknięte" co sugerowałoby, że adresata jest nieobecny. W takiej sytuacji Sąd powinien był dokonać powtórnej próby doręczenia pisma. Wskazał, że w myśl § 10 ust. 1 powołanego rozporządzenia, znajdującego odpowiednie zastosowanie w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało uznać, że skarżący nie został zgodnie z przepisami poinformowany o konieczności zawiadomienia Sądu o zmianie miejsca pobytu.
W związku z powyższym podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ze wskazaniem na konieczność ponownego zrealizowania procedury wezwania skarżącego do dokonania płatności wpisu, zgodnie z przepisami prawa oraz o zasadzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
W art. 73 p.p.s.a. uregulowana została instytucja tzw. doręczenia subsydiarnego. Przepis ten znajduje zastosowanie w razie niemożności doręczenia przesyłki w sposób przewidziany w poprzedzających go artykułach regulujących tryb doręczenia zwykłego oraz zastępczego. W artykule tym wprowadzono fikcję doręczenia pisma stronie postępowania po upływie czternastu dni od momentu złożenia jej w placówce pocztowej. Strona musi przy tym zostać zawiadomiona o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej dwukrotnie: w dniu złożenia pisma oraz po siedmiu dniach od tego momentu. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu.
Wskazana regulacja została w niniejszej sprawie zastosowane prawidłowo. Wbrew twierdzeniom wnoszącego skargę kasacyjną, Sąd przy pierwszym doręczeniu, to jest w wezwaniu do uiszczenia przez skarżącego wpisu od skargi, pouczył go o skutkach niewykonania obowiązku poinformowania sądu o każdej zmianie miejsca zamieszkania czy adresu do doręczeń (karta 25 punkt 4), a tym samym wykonana została dyspozycja art. 70 § 2. Pouczenie to należy uznać za skuteczne na mocy fikcji doręczenia wynikającej z instytucji doręczenia subsydiarnego.
Co jest jednak istotne, to nie w trybie art. 70 p.p.s.a. doręczono w niniejszej sprawie zawiadomienie, lecz w trybie art. 73 p.p.s.a. Przesyłka była możliwa do odebrania w siedzibie urzędu pocztowego przez okres 14 dni. Przyczyną zastosowania fikcji doręczenia stanowiło nieodebranie przesyłki przez skarżącego nie zaś fakt zmiany miejsca zamieszkania przy braku poinformowania o tym fakcie Sądu. W niniejszej sprawie nie doszło wcale do zmiany miejsca zamieszkania, a jedynie do czasowej nieobecności adresata pod wskazanym przez niego adresem.
W konsekwencji nie doszło również do naruszenia § 10 ust. 1 wskazanego przez skarżącego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości. Przepisy wskazanego rozporządzenia znajdowały w postępowaniu sądowoadministracyjnym odpowiednie zastosowanie, zgodnie z art. 65 § 2 p.p.s.a. Wskazany przepis rozporządzenia określał postępowanie listonosza i pocztowej placówki oddawczej w sytuacjach uregulowanych w art. 133 § 2b (już nieobowiązującym), art. 136 i art. 139 § 3 Kodeksu postępowania cywilnego. Odpowiednikiem art. 136 § 2 k.p.c. jest art. 70 § 2 p.p.s.a., odpowiednikiem art. 139 § 3 jest zaś art. 67 § 4 p.p.s.a. Oznacza to, że § 10 znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach pozostawienia pisma w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia bez awizowania, lecz nie w sytuacji określonej w art. 73 p.p.s.a.
Z podobnych przyczyn w sprawie nie mógł zostać naruszony art. 136 § 2 k.p.c. Ma on swój odpowiednik postępowaniu sądowoadministracyjnym, jak to zostało wyżej wskazane, a tym samym nie znajdował on w niniejszej sprawie zastosowania.
Dla sprawy nie miała przy tym znaczenia przyczyna dla której skarżący nie odebrał przesyłki, oraz stopień w jakim zawinił on zaistniałej sytuacji. Bezsporna pozostaje okoliczność, że skarga nie została opłacona mimo upływu terminu wskazanego w doręczonym wezwaniu, a skarżący nie wniósł o przywrócenie uchybionego terminu, uznać należy, iż zarzuty podniesione w skardze były nieuzasadnione, a zaskarżone postanowienie odpowiadało prawu.
Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.