Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 22 lutego 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 1141/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę S. sp. z o.o. z siedzibą w T. - zwanej dalej "Spółką", na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 17 sierpnia 2010 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2003 r.
Przedstawiając w uzasadnieniu powyższego wyroku stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. decyzją z dnia 1 października 2009 r. określił Spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r. w kwocie 221 068 zł. Organ podatkowy powołując się na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stwierdził, że faktury wystawione przez K. z siedzibą w USA dotyczące importu usług mediacji w zakresie pośrednictwa w sprzedaży towarów technicznych dokumentują opis czynności, które nie zostały wykonane przez wystawcę faktur. Zatem zapisy w ciężar kont kosztowych dokonane zostały na podstawie dowodów niezgodnych z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczych.
Ustaleń w powyższym zakresie organ podatkowy dokonał, m.in. na podstawie: pisma Biura Wymiany Informacji Podatkowych w K. z dnia 29 stycznia 2008 r., wraz z załącznikiem - informacją otrzymaną od amerykańskiej administracji podatkowej, włączonych do akt sprawy uwierzytelnionych kserokopii przesłuchania świadków – P. C. i G. B., które to czynności zostały dokonane w toku śledztwa prowadzonego przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego Delegatura w G., a także czynności sprawdzających przeprowadzonych u klientów Spółki.
Po rozpatrzeniu odwołania Spółki Dyrektor Izby Skarbowej w G. wskazaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
W skardze na powyższą decyzję Spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 15 i art. 16 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "u.p.d.o.p.", oraz przepisów prawa procesowego, tj.: zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych - art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926, z późn. zm.), zasady dochodzenia prawdy obiektywnej - art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, art. 190 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej dotyczącego udziału strony w przeprowadzeniu dowodu oraz art. 210 § 4 tej ustawy, poprzez niewydanie uzasadnienia prawnego decyzji podatkowej.
Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji wskazał, iż spór między stronami sprowadza się do ustalenia stanu faktycznego, a konkretnie tego, czy faktury wystawione w 2003 r. przez kontrahenta Spółki i odniesione przez nią do kosztów uzyskania przychodów dokumentują czynności, które zostały faktycznie wykonane. Zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości okoliczność, że działania kontrahenta Spółki – K., realizowane były w relacjach Spółki z jej odbiorcami (klientami), a nie dostawcami. Prezentowane od pewnego momentu postępowania stanowisko Spółki, iż jej kontrahent pośredniczył w kontaktach z dostawcami, nie znajduje uzasadnienia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym.
W związku z powyższym Sąd uznał, że prawidłowe i zasadne były czynności sprawdzające przeprowadzone u klientów Spółki. Żaden z odbiorców towarów dostarczanych przez Spółkę nie potwierdził uczestniczenia pośrednika w relacjach ze Spółką na jakimkolwiek etapie tych kontaktów. Co więcej, cześć klientów udział pośredników zdecydowanie wykluczyła.
Sąd zauważył, iż istotną okolicznością jest, że wedle informacji otrzymanych od amerykańskiej administracji podatkowej, kontrahent Spółki został zarejestrowany dopiero w październiku 2004 r. Stąd też wyjaśnienia Spółki, że już od dnia 12 stycznia 2003 r. podjęła współpracę z wystawcą spornych faktur i uzyskała dokumenty potwierdzające, że on istnieje i opłaca należne podatki, nie znajdują uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym. Z treści umowy nie sposób ustalić, kto reprezentował kontrahenta Spółki przy zawieraniu umowy ze Spółką oraz kto reprezentował go w toku realizacji zawartego kontraktu.
Następnie Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że Spółka wielokrotnie wzywana przez organy podatkowe do zaprezentowania dowodów potwierdzających faktyczne wykonanie usług pośrednictwa handlowego, dowodów takich nie przedstawiła. Zdaniem Sądu, w precyzyjnie zebranym oraz szeroko a jednocześnie logicznie ocenionym materiale dowodowym organy podatkowe wykazały brak jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że usługi opisane w wystawionych przez kontrahenta Spółki fakturach zostały przez tę firmę faktycznie wykonane. Dowodem takim nie jest bowiem ani pisemny kontrakt, ani fakt, że usługobiorca za faktury zapłacił, skoro wszystkie pozostałe okoliczności sprawy wskazują na fikcyjność opisanych usług. Według Sądu, Spółka nie może się skutecznie powoływać na poufność kontaktów w celu wykazania, że usługi zostały wykonane.
Jako nieuzasadnione Sąd pierwszej instancji ocenił zarzuty skargi dotyczące błędów w postępowaniu dowodowym. Wskazując na treść art. 181 Ordynacji podatkowej Sąd zauważył, że w postępowaniu podatkowym nie obowiązuje zasada bezpośredniości, a stan faktyczny może zostać ustalony na podstawie dowodów przeprowadzonych przez inny organ. Tym samym, za bezzasadny Sąd uznał zarzut nieprzeprowadzenia wszystkich dowodów bezpośrednio, a skorzystanie przez organy podatkowe z materiału zgromadzonego przez Prokuraturę i Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, poprzez ich włączenie do materiału dowodowego.
Powołując natomiast treść art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że nie istnieje żaden nakaz prawny, aby w toku postępowania podatkowego koniecznym było powtórzenie, np. przesłuchania świadka, który zeznawał w innym postępowaniu, a korzystanie z tak uzyskanych zeznań nie narusza samo w sobie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym, ani też nie może naruszać innych przepisów Ordynacji podatkowej. W tym kontekście Sąd uznał, że treść zeznań złożonych przez G. B. przed Agencją Bezpieczeństwa Wewnętrznego była na tyle wyczerpująca i klarowana, że organ podatkowy nie miał podstaw, aby z urzędu powtarzać ten dowód w ramach niniejszego postępowania.
Odnośnie do zgłaszanych przez Spółkę wniosków dowodowych Sąd przytoczył treść art. 188 Ordynacji podatkowej i uznał, że w sytuacji, gdy organ podatkowy dysponował materiałem dowodowym wystarczającym do poczynienia miarodajnych ustaleń faktycznych, nie było obowiązku poszukiwania z urzędu dalszych dowodów, w tym z ponownego przesłuchania świadka.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji, przy dokonywaniu oceny zeznań ww. świadka w sprawie nie doszło do naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy przeanalizował bowiem wnikliwie zeznania tego świadka, ocenił je w powiązaniu z pozostałym materiałem dowodowym, kierując się prawidłami logiki i doświadczenia życiowego, a wyciągnięte wnioski wyczerpująco umotywował.
Wbrew zarzutom skargi Sąd uznał, że brak jest podstaw, by kwestionować dowód z informacji Biura Wymiany Informacji Podatkowych w K. sporządzonej na formularzu oraz dołączone do niej dwa załączniki w języku angielskim. Sąd wskazał, że chociaż załączniki nie zostały przetłumaczone, to Spółka znała ich treść, a ponadto zasadnicza informacja zawarta została w formularzu sporządzonym w języku polskim. Sąd argumentował, że uchybienie w postaci braku tłumaczenia załączników nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia. Dane odnośnie kontrahenta Spółki oparte są, m.in. o informację urzędową zawartą w ww. formularzu, który jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone, a Spółka nie przeprowadziła przeciwko temu skutecznego przeciwdowodu.
Sąd nie dopatrzył się także w działaniu organów podatkowych naruszenia innych przepisów procesowych, tj. art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie wyczerpano wszystkie możliwości dowodowe zmierzające do ustalenia rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych. Sąd podkreślił, że Spółka ograniczyła się jedynie do przedłożenia faktur dokumentujących sporne usługi, wszelkie zaś inne przeprowadzone w sprawie dowody były wynikiem inicjatywy organów podatkowych. Organy te podjęły szereg czynności zmierzających do ustalenia, czy usługi stwierdzone wystawionymi na rzecz Spółki fakturami zostały rzeczywiście wykonane przez wystawcę tych faktur. Przesłuchały w tym celu świadków. Na podstawie tak zgromadzonego materiału dowodowego organy podatkowe zasadnie uznały, że faktury wystawione przez wskazany w nich podmiot nie dokumentują faktycznie wykonanych przez ten podmiot usług.
W ocenie Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji w pełni odpowiada wymogom określonym w art. 210 Ordynacji podatkowej.
Sąd nie podzielił również zarzutów skargi odnoszących się do naruszenia przepisów prawa materialnego, w tym zwłaszcza art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.
W skardze kasacyjnej Spółka zaskarżyła powyższy wyrok w całości zarzucając na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
- 1) art. 141 § 4 pkt 1 lit. w zw. z art. 122 Ordynacji podatkowej oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej w zakresie faktycznie poniesionych wydatków na rzecz spółki K.;
- 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 180 § 1 i art. 121 Ordynacji podatkowej, poprzez przyjęcie w postępowaniu podatkowym dowodów sprzecznych z prawem;
- 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 P.p.s.a. w zw. art. 190 Ordynacji podatkowej, gdzie Sąd zaakceptował naruszenie przez organy podatkowe terminu gwarantującego stronie udział w przesłuchaniu świadka G. B., wskutek czego strona nie wzięła udziału w przesłuchaniu świadka.
W związku z tak postawionymi zarzutami wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka niezgadzając się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji co do zaakceptowania prawidłowości ustaleń organów podatkowych w zakresie zebranego materiału dowodowego odnośnie wykonania usług przez jej kontrahenta podniosła, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim koszt ten został poniesiony. Wydatek jest kosztem uzyskania przychodu, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, powstaniem lub zwiększeniem, bądź też możliwością powstania przychodu, istnieje związek przyczynowy. Zdaniem Spółki, wydatki na zakup usług od firmy K. - wystawcy spornych faktur, stanowią koszt uzyskania przychodu, ponieważ pozostawały w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami oraz z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą, a także zostały należycie udokumentowane.
W ocenie Spółki, Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął interpretację tekstu umowy (umów) z kontrahentem oraz wszystkie wyjaśnienia Spółki złożone na piśmie oraz słownie podczas kilku kontroli podatkowych. Z zawartej z firmą K. umowy i wyjaśnień samej Spółki wynikało, że wszystkie usługi pośrednictwa sprzedaży towarów prowadzone były przez K. poza granicami kraju, co oznacza, że firma ta na zlecenie Spółki wyszukiwała zagranicą producentów i dostawców. Sąd błędnie wywiódł, że czynności sprawdzające przeprowadzone u kontrahentów Spółki nie potwierdziły udziału w wykonywaniu usług wystawcy spornych faktur.
Następnie Spółka wyraziła pogląd, iż organy podatkowe prowadziły tendencyjną kontrolę i postępowanie podatkowe szukając u klientów Spółki (odbiorców towarów) śladów pośrednika w transakcjach kupna-sprzedaży nie uwzględniając wyjaśnień Spółki.
Spółka podkreśliła, iż nie można zgodzić się ze stwierdzeniem Sądu, że jej kontrahent nie działał, ponieważ Spółka informowała, że wystawca spornych faktur posiada wiele oddziałów na całym świecie, a za świadczone usługi Spółka dokonywała przelewem bankowym zapłaty na wskazane konto bankowe.
Spółka wskazała następnie, że w sytuacji, gdy istnieje związek przyczynowy pomiędzy tymi wydatkami, a możliwością uzyskania przychodów, organy podatkowe nie są władne ich kwestionować. W przypadku Spółki związek przyczynowy pomiędzy ponoszonymi wydatkami na zakup usług kontrahenta przekładał się bezpośrednio na wzrost osiąganych przez nią przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej.
Spółka stwierdziła, że sprzeczne z prawem było działanie organów podatkowych, które przyjęły za dowód pismo Biura Wymiany Informacji Podatkowych w K., wraz z załącznikiem nr 2 i informacją otrzymaną od amerykańskiej administracji podatkowej i załączyły je do dowodów w sprawie bez tłumaczenia przysięgłego na język polski.
Spółka podniosła, że dowolne ustalenie organu drugiej instancji oparte przede wszystkim na dowodach sprzecznych z prawem i nielogicznych wywodach oraz aprobata sądu administracyjnego dla tych ustaleń - naruszają prawo.
Spółka podkreśliła także, iż Sąd pierwszej instancji zaakceptował naruszenie przez organy podatkowe terminu gwarantującego stronie udział w przesłuchaniu świadka G. B., wskutek czego Spółka nie wzięła udziału w przesłuchaniu tego świadka. Organ podatkowy miał obowiązek zawiadomienia strony o miejscu i terminie przeprowadzania dowodu z zeznań świadka przynajmniej na siedem dni przed terminem. Organ podatkowy nie powiadomił Spółki o przesłuchaniu tego świadka w dniach 19 lipca 2007 r. i 31 sierpnia 2007 r.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w G. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna jest niezasadna.
Zarzuty tej skargi oparte zostały wyłącznie na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., a więc mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniu przepisów postępowania.
W pierwszej kolejności Spółka zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie "art. 141 § 4 pkt 1 lit. w zw. z art. 122 Ordynacji podatkowej oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej w zakresie faktycznie poniesionych wydatków na rzecz spółki K."
Zarzut ten jest o tyle nieprecyzyjnie sformułowany, iż wskazuje na nieistniejące jednostki redakcyjne wymienionych jako naruszone przepisów P.p.s.a. (art. 141 § 4 tej ustawy nie jest podzielony na punkty i litery, a z kolei jej art. 145 § 1 pkt 1 nie zawiera "lit. 1"), a ponadto nie podaje, na czym polegało podnoszone naruszenie tychże przepisów. Dopiero z uzasadnienia skargi kasacyjnej można wnosić, iż jej autorowi chodziło o to, że Sąd pierwszej instancji niezasadnie, bo z naruszeniem wymienionych przepisów P.p.s.a., zaakceptował jako prawidłowe ustalenia faktyczne poczynione w sprawie przez organy podatkowe w zakresie usług wykonanych na rzecz Spółki przez firmę K., podczas gdy, w ocenie pełnomocnika Spółki, organy podatkowe ustalając stan faktyczny sprawy naruszyły wskazane wyżej przepisy Ordynacji podatkowej, a także w związku z tym, co zostało dodane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, wynikającą z art. 121 § 1 tej ustawy zasadę pogłębiania zaufania do organów podatkowych.
W uzasadnieniu tym brak jest przy tym jakiegokolwiek nawiązania do normatywnej treści wskazanych jako naruszone przez Sąd pierwszej instancji przepisów P.p.s.a. Jeżeli zatem autor skargi kasacyjnej podnosi, iż naruszony został przepis dotyczący wymogów, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie wyroku, to należałoby oczekiwać, iż wyjaśni w skardze kasacyjnej, w jakim zakresie kwestionowane uzasadnienie zaskarżonego orzeczenie wymogów tych nie spełnia.
Wskazać należy, iż zarówno organy podatkowe, jak i następnie Sąd pierwszej instancji, w uzasadnieniach wydanych w sprawie rozstrzygnięć podały i wyjaśniły podstawy faktyczne uzasadniające ocenę, że faktury wystawione na rzecz Spółki przez firmę K. z siedzibą w USA nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.
Natomiast podjęta w uzasadnieniu skargi kasacyjnej próba podważenia tego stanowiska opiera się w zasadniczej mierze na tyleż ogólnikowych, co gołosłownych twierdzeniach: o tendencyjnej kontroli podatkowej, dokonaniu przez organy podatkowe dowolnych ustaleń w zakresie zebranego materiału dowodowego, czy też zaakceptowanych przez Sąd nielogicznych twierdzeniach i wywodach tych organów. Zarzucając Sądowi pierwszej instancji zaakceptowanie naruszenia przez organy podatkowe wymienionych przepisów Ordynacji podatkowej, tj. art. 122, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 121 § 1 tej ustawy, polegającego na zaniechaniu przez organy podatkowe podjęcia działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niepodjęciu czynności procesowych zmierzających do zebrania materiału dowodowego, pełnomocnik Spółki nie sprecyzował, jakie to konkretnie czynności procesowe powinny zostać jeszcze przez te organy podjęte.
Skoro sam Prezes Zarządu Spółki, na co zwrócił również uwagę Sąd pierwszej instancji, w zakresie zawartego z firmą K. kontraktu, wyjaśniał w toku postępowania podatkowego, że kontrakt ten dotyczy usług wykonywanych przez tę firmę w zakresie pośrednictwa sprzedaży towarów technicznych dla zakładów przemysłowych w Polsce, na Litwie i Ukrainie i pośrednictwo to prowadziło do pozyskiwania przez Spółkę zamówień na tego rodzaju towary oraz zapewnienie terminowości płatności za te towary, to nie mogło być oceniane jako nielogiczne działanie, podjęcie przez organ podatkowy czynności sprawdzających u odbiorców towarów w celu zweryfikowania prawdziwości twierdzeń o istnieniu tego pośrednictwa. Jak podkreśliły organy podatkowe, żaden z odbiorców towarów dostarczanych przez Spółkę nie potwierdził uczestniczenia pośrednika w zawieraniu transakcji ze Spółką, a część z nich udział taki zdecydowanie wykluczyła, w tym także główny odbiorca, realizujący w 2003 r. 89,08% obrotów Spółki – I. S.A.
Ponadto trzeba wskazać, iż jak wynika ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów handlowych, pierwszy kontrakt z firmą I. S.A. został zawarty w lutym 2003 r., natomiast firma K., jak wynika z informacji przekazanych przez amerykańską administrację podatkową, została zarejestrowana w dniu 15 października 2004 r., co również podważa tezę, że sprzedaż towarów przez Spółkę na rzecz I. S.A. był rezultatem działań podejmowanych przez K. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku słusznie zwrócił uwagę, iż w toku postępowania podatkowego Spółka była wielokrotnie wzywana o przedstawienie jakichkolwiek dających się zweryfikować dowodów mogących potwierdzić działania podejmowane na jej rzecz przez jej amerykańskiego pośrednika. Spółka dowodów takich jednakże nie przedstawiła ograniczając się, co czyni również w skardze kasacyjnej, do ogólnych twierdzeń, że działania takie podejmowane były przez jej kontrahenta wyłącznie poza granicami kraju.
Mając na uwadze powyższe, uznać należy, iż nie doszło do naruszenia przez organy podatkowe, wskazywanych przez autora skargi kasacyjnej przepisów Ordynacji podatkowej, tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej.
W tym miejscu zaznaczyć trzeba, iż analogiczną ocenę w zakresie ustaleń faktycznych dokonanych przez organy podatkowe wyraził już wcześniej Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 maja 2012 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 1230/11. Wprawdzie wyrok ten dotyczył podatku od towarów i usług za 2004 r., niemniej odnosił się również do kontaktów Spółki z firmą K. i wystawianych przez tę firmę na rzecz Spółki faktur za usługi pośrednictwa, a przedmiotem zawartej w nim oceny była skarga kasacyjna Spółki zawierająca identyczne, jak w niniejszej sprawie zarzuty.
Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela także stanowisko wyrażone w ww. wyroku NSA z dnia 29 maja 2012 r. sygn. akt I FSK 1230/11 co do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 180 § 1 i art. 121 Ordynacji podatkowej, poprzez przyjęcie w postępowaniu podatkowym dowodów sprzecznych z prawem. Wskazać zatem należy, iż w skardze kasacyjnej w żaden sposób nie podważono ustaleń dokonanych przez organy podatkowe i nie przedstawiono własnej wersji zdarzeń. Pismo Biura Wymiany Informacji Podatkowych w K. zawierające zasadniczą informację jest sporządzone w języku polskim (w języku angielskim sporządzone były jedynie załączniki) i stanowi dokument, którego treści jednak nie podważono. Brak jest zatem podstaw do twierdzenia, że przyjęcie tego dowodu przy dokonywaniu ustaleń faktycznych stanowiło naruszenie prawa procesowego mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Jeżeli chodzi natomiast o zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 190 Ordynacji podatkowej, oparty na twierdzeniu, że Spółka nie została powiadomiona o terminie przesłuchania świadka G. B. i w związku z tym pozbawiona została możliwości wzięcia udziału w przesłuchaniu tego świadka, podkreślić trzeba, że w rozpoznawanej sprawie, tj. w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2003 r. sporna kwestia dotyczyła zakwestionowanych przez organy podatkowe faktur wystawionych na rzecz Spółki przez firmę K. Co do związanych z tą kwestią okoliczności G. B. zeznawał w trakcie śledztwa prowadzonego przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego Delegatura w G. i to na podstawie włączonego jako dowód (postanowieniem z dnia 10 lipca 2008 r.) do akt sprawy podatkowej protokołu przesłuchania z tego śledztwa organy podatkowe czyniły swoje ustalenia.
Natomiast w trakcie wspomnianych w skardze kasacyjnej i objętych postawionymi w tym zakresie zarzutami przesłuchań w dniach 19 lipca 2007 r. i 31 sierpnia 2007 r. G. B. nie zeznawał odnośnie kontaktów i rozliczeń Spółki z firmą K., lecz na temat wystawianych przez siebie jako prowadzącego Biuro Rachunkowe "A." faktur dla Spółki za wykonane na jej rzecz usługi, co nie było przedmiotem postępowania podatkowego dotyczącego 2003r. Już z tego zatem tylko powodu wskazywane w skardze kasacyjnej w tej mierze uchybienia procesowe nie mogły mieć jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy.
Zauważyć również należy, że przesłuchanie G. B. w dniu 19 lipca 2007 r. miało miejsce w ramach prowadzonego wobec niego postępowania podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług, nie zaś w postępowaniu prowadzonym wobec Spółki.
Nie mogły mieć również znaczenia dla sprawy i zostać wzięte pod rozwagę przez związany granicami skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny zamieszczone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumenty odnoszące się do materialnoprawnych aspektów uznania określonych wydatków za podatkowe koszty uzyskania przychodów, albowiem argumentom tym nie towarzyszyło sformułowanie w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia konkretnych przepisów normujących tę problematykę, tj. np. art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Poza tym, w rozpoznawanej sprawie u podstaw zakwestionowania przez organy podatkowe u Spółki określonych kosztów uzyskania przychodów, leżały poczynione przez te organy ustalenia faktyczne co do rzeczywistego wykonania usług, nie zaś wykładnia przepisów prawa materialnego dotyczących kosztów uzyskania przychodów.
Mając na uwadze powyższe rozważania i wnioski oraz uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 tej ustawy.