Uzasadnienie
UZASADNENIENIE
Postanowieniem z dnia 11 grudnia 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek R. R. – G. o wstrzymanie wykonania decyzji organów podatkowych obu instancji. W motywach rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że twierdzenia skarżącej dotyczące pozbawienia jej środków niezbędnych do zapewnienia jej odpowiedniej opieki medycznej są nader ogólnikowe. Poza bowiem powołaniem się na ewentualność wystąpienia szkodliwych skutków wykonania decyzji, strona nie przedstawiła żadnych argumentów uprawdopodabniających tę okoliczność. W szczególności nie wyjaśniono, jaki jest status majątkowy skarżącej, nie podano także wysokości kosztów utrzymania (w tym wydatków na leczenie). Skarżąca nie wskazała więc żadnych danych pozwalających na weryfikację jej twierdzenia o pozbawieniu środków pokrywających koszty opieki lekarskiej i z tego względu Sąd nie mógł uwzględnić przedmiotowego wniosku.
W dniu 12 kwietnia 2010 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynął wniosek skarżącej o zabezpieczenie skargi kasacyjnej przez zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Skarżąca wskazała, że postępowanie egzekucyjne jest na tyle dolegliwe, że uniemożliwia jej normalne bytowanie, a jako osoba schorowana wymaga specjalnej opieki (zabiegi rehabilitacyjne, dodatkowe leczenie, właściwe odżywianie).
Skarżąca podniosła także, że przed Trybunałem Konstytucyjnym zawisła sprawa (sygn. akt SK 18/09), kwestionująca legalność prawną podatku 75%, a w sądach administracyjnych następuje zawieszenie postępowań w oczekiwaniu na rozstrzygnięcie tej sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Z art. 61 § 4 P.p.s.a. wynika, że postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności, co oznacza, iż strona domagająca się zmiany lub uchylenia postanowienia winna wykazać taką zmianę okoliczności, która czyni zasadnym jej wniosek.
W postanowieniu z dnia 11 grudnia 2009 r. NSA wskazał stronie, że może złożyć kolejny wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, w którym uprawdopodobni wskazane przez siebie okoliczności przemawiające za przyznaniem jej ochrony tymczasowej. Strona jednakże w ponownym wniosku powtórzyła argumentację przedstawioną we wniosku z dnia 24 grudnia 2008 r., jedynie ją uszczegóławiając. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego strona nie wykazała, aby w stosunku do niej zaszły przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżąca nie przedstawiła żadnych informacji pozwalających na ustalenie jej stanu majątkowego i finansowego. Nie załączono także żadnych dokumentów sytuację tę obrazujących, które mogłyby przekonać Sąd o konieczności udzielenia ochrony tymczasowej. Głównym argumentem, który powołuje skarżąca jest jej zły stan zdrowia i związane z tym wydatki, nie poparte jednak żadnymi dowodami w postaci rachunków za leki, zabiegi rehabilitacyjne, czy dodatkowe leczenia. Skarżąca nie wykazała zatem, że doszło do spełnienia którejkolwiek z przewidzianych prawem przesłanek zastosowania niniejszej instytucji.
Dla oceny trafności wniosku strony nie ma znaczenia podniesiony argument dotyczący złożenia do Trybunału Konstytucyjnego skargi kwestionującej legalność prawną podatku 75%, która to kwestia dotyczy przedmiotu skargi w niniejszej sprawie. Wskazać należy, że do czasu wydania stosownego orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny obowiązuje zasada domniemania konstytucyjności. Dopiero orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego ogłoszone zgodnie z art. 190 ust. 3 Konstytucji RP określa utratę mocy obowiązującej aktu normatywnego, co tym samym zwalnia organ i sąd od stosowania przepisów, które utraciły moc obowiązującą.
Mając na względzie powyższe, NSA stwierdza, że dopiero po orzeczeniu przez Trybunał Konstytucyjny o niekonstytucyjności określonych przepisów prawa, Sąd administracyjny, w przypadku ewentualnego złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji mógłby wziąć pod uwagę tę okoliczność. Samo zaś przekonanie skarżącego o niezgodności przepisów prawa z Konstytucją RP nie może być skutecznym argumentem przemawiającym za zastosowaniem ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z dnia 6 stycznia 2010 r. sygn. akt II GZ 290/09 - dostępne w Internetowej Bazie Orzeczeń NSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl)
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 61 § 3 w związku z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.