Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z dnia 8.06.2009 r. stwierdził uchybienie terminu, przez A. B. (skarżącego) do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia 25.02.2008 r. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że decyzja została skutecznie doręczona pełnomocnikowi podatnika A. S. dnia 29.02.2008 r. Organ przytoczył treść art.223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r., nr 8, poz.60 ze zm., dalej Ord.pod.) i stwierdził, że w świetle powyższego termin do wniesienia odwołania przez skarżącego upłynął w dniu 14.03.2008r., natomiast odwołanie podatnika od decyzji zostało wniesione bezpośrednio do Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. w dniu 25.03.2008r., a więc 11 dni po upływie terminu do wniesienia odwołania. Organ nadmienił również, że strona nie wniosła prośby o przywrócenie terminu.
Organ odwoławczy wskazał, że wydanie postanowienia poprzedziło postępowanie wyjaśniające co do okoliczności złożenia odwołania gdyż ustalono, że organ pierwszej instancji nie odnotował jego wpływu. O fakcie jego złożenia dowiedział się gromadząc materiał w sprawie odmowy wstrzymania wykonania decyzji. Z akt sprawy wynikało złożenie przez podatnika w dniu 14.05.2008r. pisma zatytułowanego "uzupełnienie odwołania złożonego przez pełnomocnika A. S. wniesionego dnia 25.03.2008r." Pełnomocnik skarżącego, do której zwrócono się o wyjaśnienie sprawy nie podjęła korespondencji. Kserokopię odwołania z widniejącą pieczątką organu podatkowego, potwierdzającego datę wpływu tj. 25.03.2008r., podatnik dołączył jako dowód do akt sprawy, wnosząc skargę na postanowienie organu odwoławczego utrzymującego w mocy postanowienie w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji.
Organ odwoławczy wskazał, iż w celu wyjaśnienia okoliczności złożenia przez podatnika odwołania przesłuchano A. S., która oświadczyła, że osobiście pisała i podpisywała odwołanie z dnia 25.03.2008r., jednak nie pamięta, kto odwołanie to składał w Urzędzie Skarbowym. Według niej oryginał dokumentu znajduje się w posiadaniu podatnika. Wezwany do złożenia oryginału odwołania skarżący nie stawił się w wyznaczonym terminie w Urzędzie Skarbowym.
Na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania, podatnik złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Podnosił, że ustalenia dokonane przez organ odwoławczy nie odpowiadają stanowi faktycznemu. Zdaniem skarżącego nie budził wątpliwości fakt, iż dnia 25.03.2008r., jego pełnomocnik złożyła odwołanie w ustawowym terminie. Jednocześnie wnosił o wezwanie i przesłuchanie A. S. przed Sądem na okoliczność daty odbioru korespondencji, w szczególności czy pokwitowanie na zwrotnym poświadczeniu odbioru było dokonane przez nią i w tej dacie.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, wyrokiem z dnia 17 września 2009 r., sygn.akt I SA/Ke 265/09, oddalił skargę.
Sąd przytoczył treść art. 223 § 2 pkt. 1 Ord. pod. i wskazał, że w rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że doręczenie decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia 25 lutego 2008 r. pełnomocnikowi skarżącego, nastąpiło w dniu 29 lutego 2008 r. Ze znajdującego się w aktach sprawy podatkowej zwrotnego poświadczenia potwierdzenia odbioru wynikało, że doręczenie było skuteczne i nastąpiło do rąk adresata. Termin do wniesienia odwołania upłynął zatem w dniu 14 marca 2008 r. Sąd za bezsporny uznał fakt złożenia odwołania w dniu 25 marca 2008 r. Okoliczność ta wynikała zarówno z prezentaty na kopii odwołania złożonej do akt sprawy przez skarżącego, jego pism składanych w postępowaniu administracyjnym jak i z treści skargi. Wynika ona również z zeznań pełnomocnika skarżącego złożonych w dniu 10 października 2008 r. W tej sytuacji ustalenia, co do daty złożenia odwołania Sąd uznał za prawidłowe, stwierdzając, że odwołanie zostało złożone z uchybieniem terminu określonego w art. 223 § 2 pkt. 1 Ord. pod. Skoro tak, to Dyrektor Izby Skarbowej, stosownie do art. 228 § 1 pkt 2 Ord. pod. zobligowany był do stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania.
Odnosząc się do oświadczenia pełnomocnika skarżącego złożonego na rozprawie przed sądem, że do odwołania dołączony był wniosek o przywrócenie terminu stwierdzono, że okoliczność ta została podniesiona po raz pierwszy i nie została uprawdopodobniona. W toczącym się postępowaniu skarżący nie dołączył ewentualnej kopii takiego wniosku. W takiej sytuacji Sąd wskazał, że w sposób oczywisty organ nie rozstrzygał kwestii przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Skarżący w skardze kasacyjną zaskarżył powyższy wyrok, wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 czerwca 2009 r. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego mającego istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, przeto nie zasługuje na uwzględnienie.
Podkreślenia wymaga okoliczność, iż w skardze tej sformułowano tylko jeden zarzut naruszenia prawa ujęty w postaci "obrazy art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez całkowicie błędne ustalenie stanu faktycznego" (s. 1). Rzecz w tym, iż wspomniany przepis nie stwarza umocowania do dokonywania przez sądy administracyjnego ustaleń dotyczących stanu faktycznego sprawy sądowoadministracyjnej. Zgodnie z nim, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przy najdalej idącym liberaliźmie w kwalifikacji postawionego zarzutu, nie sposób dopatrzeć się jego związku ze wskazaną podstawą kasacyjną.
Niezależnie od tego, należy zauważyć, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zamieścił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku motywy jego podjęcia, z których wynika, iż zweryfikował on ustalenia poczynione w toku postępowania poprzedzającego wydanie postanowienia w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Gdyby nawet założyć, iż wysunięte w skardze kasacyjnej zarzuty przystają do powołanej podstawy kasacyjnej, nie sposób byłoby uznać je za usprawiedliwione.
Całkowicie niezrozumiały jest też zarzut, iż "odwołując się do WSA w Kielcach", skarżący złożył wniosek o dopuszczenie dowodu z przesłuchania świadka. Procedurze sądowoadministracyjnej nie jest znany ten środek dowodowy, w związku z czym trudno podzielić przekonanie autora skargi kasacyjnej co do jej zasadności (s. 2).
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto zgodnie z art. 204 pkt 1 tej ustawy.