Uzasadnienie
1. Wyrokiem z dnia 5 maja 2011 r., I SA/Po 54/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę S. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z 5 listopada 2010 r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oraz odmowy uchylenia czynności dokonanych w toku postępowania egzekucyjnego. Jak wynika z uzasadnienia powyższego wyroku, pismem z dnia 7 czerwca 2010 r. skarżący wystąpił do organu egzekucyjnego – Dyrektora Izby Celnej w P. z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego w związku z nieuregulowaniem należności celnych wynikających z decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia 23 kwietnia 2004 r. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał na art. 59 § 4 w związku z art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.), dalej: "u.p.e.a." ze względu na przedawnienie zobowiązania. Powołał się ponadto na treść art. 59 § 4 w związku z art. 59 § 1 pkt 3 i art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. z uwagi na określenie obowiązku niezgodnie z treścią orzeczenia Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia 23 kwietnia 2004 r. i przepisami kodeksu celnego poprzez błędne wskazanie w tytule wykonawczym wierzyciela organu egzekucyjnego, co skutkuje niedopuszczalnością egzekucji. Wnioskodawca wskazał też na art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. z powodu bezprzedmiotowości postępowania. Ponadto zobowiązany zwrócił się o uchylenie na podstawie art. 60 § 1 u.p.e.a. wszelkich dokonanych czynności egzekucyjnych, w szczególności zajęcia wynagrodzenia oraz zwrot wyegzekwowanych kwot.
Dyrektor Izby Celnej nie podzielił argumentacji strony i postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2010 r. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego oraz odmówił uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych. Po rozpatrzeniu odwołania zobowiązanego Dyrektor Izby Skarbowej w P. postanowieniem wskazanym na wstępie utrzymał powyższe rozstrzygnięcie w mocy.
Uzasadniając swe stanowisko organ odwoławczy podniósł w pierwszej kolejności, że w sprawie nie doszło do przedawnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym, dotyczącego zaległości celnych za 2002 r. Przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania organ wyjaśnił, że w związku z brakiem wpłaty należności określonych decyzją Naczelnika Izby Celnej w P. z dnia 23 kwietnia 2004 r. w wysokości zmienionej decyzją z dnia 6 maja 2006 r. Dyrektor Izby Celnej w P. wystawił w dniu 17 grudnia 2009 r. tytuł wykonawczy. Wszczęcie egzekucji nastąpiło w dniu 30 grudnia 2009 r. z chwilą doręczenia zobowiązanemu przedmiotowego tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu wynagrodzenia. Jak wynika z akt sprawy przedmiotowy dług celny powstał w dniu 9 września 2002 r. tj. z chwilą przyjęcia zgłoszenia celnego. W niniejszej sprawie zarejestrowanie należności wynikającej z długu celnego nastąpiło w dniu 23 kwietnia 2004r.
Dłużnik o tym fakcie został powiadomiony z dniem 6 maja 2004 r. Tym samym zgodnie z art. 230 § 4 Kodeksu celnego powiadomienie dłużnika nastąpiło przed upływem trzech lat od dnia powstania długu celnego. Natomiast bieg przedawnienia terminu pięciu lat na dochodzenie należności rozpoczęty ich zarejestrowaniem w dniu 23 kwietnia 2004 r. został przerwany w wyniku wszczęcia postępowania przed sądem administracyjnym, co wynikało z art. 242 § 5 Kodeksu celnego. Strona w dniu 6 czerwca 2006 r. wniosła bowiem skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 6 maja 2006 r. Biorąc pod uwagę powyższe Dyrektor Izby Skarbowej w P. stwierdził, że zarzut strony dotyczący przedawnienia obowiązku wynikającego z przedmiotowego tytułu wykonawczego jest bezzasadny.
Dyrektor Izby Skarbowej w P. nie podzielił również argumentacji zobowiązanego dotyczącej braku legitymacji Dyrektora Izby Celnej w P. do występowania w charakterze wierzyciela oraz organu egzekucyjnego w odniesieniu do długu celnego dochodzonego w niniejszej sprawie.
W odniesieniu do wątpliwości zgłoszonych przez stronę w zakresie sporządzenia tytułu wykonawczego organ wyjaśnił, że w sposób prawidłowy i we właściwym miejscu wskazano wierzyciela oraz organ egzekucyjny. Ponadto organ nadzoru podkreślił, iż w przedmiotowym tytule wykonawczym obowiązek został określony zgodnie z treścią decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia 23 kwietnia 2004 r., która w wyniku złożonego odwołania została zmieniona decyzją Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia dniu 6 maja 2006 r. Tym samym orzeczenie I instancji pozostało nadal w obiegu prawnym i mogło być podstawą do prowadzenia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego.
Odnosząc się natomiast do żądania strony dotyczącego uchylenia dokonanych czynności na podstawie art. 60 § 1 u.p.e.a. Dyrektor Izby Skarbowej w P. podkreślił, iż przepis ten ma zastosowanie jedynie w przypadku umorzenia postępowania. Ze względu na fakt, iż egzekucja prowadzona w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 17 grudnia 2009r. jest w toku i stwierdzono brak podstaw do jej umorzenia, nie można uchylić czynności na podstawie powyższego przepisu.
- 2. W skardze do sądu administracyjnego zobowiązany zarzucił decyzji organu odwoławczego naruszenie następujących przepisów:
- - art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w związku z art. 244 ust. 3 kodeksu celnego polegające na nie umorzeniu przedmiotowego postępowania, mimo że egzekwowany obowiązek wygasł na skutek przedawniania;
- - art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. w związku z art. 279 § 1 kodeksu celnego, polegające na nie umorzeniu przedmiotowego postępowania, mimo iż egzekwowany obowiązek został określony w sposób niezgodny z treścią orzeczenia Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia 23 kwietnia 2004 r. oraz przepisami kodeksu celnego;
- - art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. związku z art. 279 § 1 kodeksu celnego, polegające na nie umorzeniu przedmiotowego postępowania, mimo iż egzekucja administracyjna jest niedopuszczalna;
- - art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., polegające na nie umorzeniu przedmiotowego postępowania, mimo iż z uwagi na przedawnienie egzekwowanego obowiązku, błędne określenie treści egzekwowanego obowiązku oraz niedopuszczalność postępowania egzekucyjnego - stało się bezprzedmiotowe.
Skarżący wskazał ponadto, na podstawie art. 145 pk t lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) dalej: "p.p.s.a.", na rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 2 Konstytucji RP poprzez stwierdzenie, iż należności celne egzekwowane w postępowaniu prowadzonym przez Dyrektora Izby Celnej w P. nie uległy przedawnieniu.
3. Oddalając skargę Sąd w pierwszej kolejności odniósł się do zarzutu przedawnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W tym względzie Sąd podzielił pogląd organu, iż wobec brzmienia art. 244 pkt 3 w związku z art. 242 § 6 kodeksu celnego w sprawie nie nastąpiło przedawnienie tego obowiązku. Zarejestrowanie należności wynikającej z długu celnego nastąpiło w dniu 23 kwietnia 2004 r. Dłużnik o tym fakcie został powiadomiony z dniem 6 maja 2004 r. Zgodnie z art. 230 § 4 kodeksu celnego powiadomienie dłużnika nastąpiło przed upływem trzech lat od dnia powstania długu celnego. Natomiast bieg przedawnienia terminu pięciu lat na dochodzenie należności rozpoczęty ich zarejestrowaniem w dniu 23 kwietnia 2004 r. został przerwany w wyniku wszczęcia postępowania przed sądem administracyjnym, co wynikało z art. 242 § 5 kodeksu celnego. Zobowiązany bowiem w dniu 6 czerwca 2006 r. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 6 maja 2006 r. W przedmiotowej sprawie bieg terminu przedawnienia przerwany wszczęciem postępowania przed sądem administracyjnym rozpoczął się na nowo od dnia 29 maja 2009 r., kiedy to wyrok sądu oddalającego skargę podatnika na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 6 maja 2006r. w przedmiocie wartości celnej, określenia kwoty długu celnego i podatku od towarów i usług stał się prawomocny (sygn. akt III SA/Po 549/06 z dnia 28 kwietnia 2009 r. - informacja dostępna w internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). Za bezzasadny należy zatem Sąd uznał zarzut skarżącego dotyczący przedawnienia obowiązku wynikającego z przedmiotowego tytułu wykonawczego.
Odpierając zarzut dotyczący braku legitymacji Dyrektora Izby Celnej w P. do występowania w charakterze wierzyciela oraz organu egzekucyjnego Sąd przytoczył treść art. 5 § 1 pkt 4 u.p.e.a. oraz art. 19 § 1 pkt 5 tej ustawy. W ocenie Sądu prawidłowo organ odwoławczy stwierdził, że w odniesieniu do należności dochodzonych w niniejszej sprawie Dyrektor Izby Celnej w P. ma jednocześnie status wierzyciela i organu egzekucyjnego. Tym samym Dyrektor Izby Celnej w P. działając jako organ egzekucyjny zbadał przedmiotowy tytuł wykonawczy pod względem spełnienia wymogów wynikających z art. 27 § 1 u.p.e.a. i nie stwierdził braków w tym zakresie.
W odniesieniu do wątpliwości zgłoszonych przez skarżącego w zakresie sporządzenia tytułu wykonawczego Sąd wskazał, że prawidłowo i we właściwym miejscu wskazano wierzyciela oraz organ egzekucyjny. Sąd odniósł się szczegółowo do elementów znajdującego się w aktach administracyjnych (k. 12-11) tytułu wykonawczego. Zauważył również, że obowiązek został określony zgodnie z treścią decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia 23 kwietnia 2004 r. (decyzja z dnia 23 kwietnia 2004 r. - k. 5 akt administracyjnych), która w wyniku złożonego odwołania została zmieniona decyzją Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 6 maja 2006 r., ale jedynie w części dotyczącej wartości celnej towaru oraz kwoty wynikającej z długu celnego (decyzja z dnia 06 maja 2006 r. - k. 9 akt administracyjnych). Zatem orzeczenie pierwszej instancji pozostało nadal w obiegu prawnym i mogło być podstawą do prowadzenia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego.
W kwestii żądania skarżącego, aby przedmiotowe postępowanie zostało umorzone na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Sąd wskazał, na treść art. 18 u.p.e.a., z którego wynika, że przepisy k.p.a. stosuje się w postępowaniu egzekucyjnym w administracji jedynie w kwestiach nieuregulowanych u.p.e.a. Zatem powołane przez skarżącego zarówno we wniosku, jak i w skardze przepisy k.p.a. jako podstawa umorzenia postępowania egzekucyjnego w administracji nie mają zastosowania.
W świetle powyższego Sąd uznał, że zarzut skarżącego wskazujący na rażące naruszenie art. 2 Konstytucji RP poprzez stwierdzenie, iż należności celne egzekwowane w postępowaniu prowadzonym przez Dyrektora Izby Celnej w P. nie uległy przedawnieniu nie znajduje uzasadnienia.
4. Powyższy wyrok został w całości zaskarżony skargą kasacyjną przez S. S.. Skarżący zarzucił, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) dalej: "p.p.s.a." naruszenie następujących przepisów:
1) art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. b-c) lub art. 145 § 1 pkt 2) oraz art. 151 p.p.s.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe zastosowanie i wydanie wyroku na podstawie wadliwie ustalonego stanu faktycznego, w oparciu o przedstawione dokumenty, a także w oparciu o postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organy podatkowe z naruszeniem art. 122, art. 123, art. 124, art. 187,
2) art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w zw.z art, 244 ust. 3 kodeksu celnego, polegające na nie uwzględnieniu zaprezentowanej w skardze argumentacji o zasadności umorzenia przedmiotowego postępowania, mimo iż egzekwowany obowiązek wygasł na skutek przedawnienia;
3) art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. w zw. z art. 279 § 1 kodeksu celnego, polegające na oddaleniu skargi i nie uwzględnieniu zasadności umorzenia przedmiotowego postępowania, mimo iż egzekwowany obowiązek został określony w sposób niezgodny z treścią orzeczenia Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia 23 kwietnia 2004 r. oraz przepisami kodeksu celnego, czego Sąd nie zweryfikował.
4) art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. w zw. z art. 279 § 1 kodeksu celnego polegające na nie uwzględnieniu zasadności konieczności umorzenia przedmiotowego postępowania mimo, iż egzekucja administracyjna jest niedopuszczalna;
5) art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. polegające na nie uwzględnieniu przez Sąd w sposób niezasadny podstaw umorzenia przedmiotowego postępowania i uchylenia postanowienia stanowiącego przedmiot skargi mimo, iż - z uwagi na przedawnienie egzekwowanego obowiązku, błędne określenie treści egzekwowanego obowiązku oraz niedopuszczalność postępowania egzekucyjnego - stało się ono bezprzedmiotowe.
6) rażące naruszenie prawa materialnego mające wpływ wynik sprawy tj. art. 2 Konstytucji RP poprzez potwierdzenie w treści wydanego wyroku, iż należności celne egzekwowane w postępowaniu prowadzonym przez Dyrektora Izby Celnej w P. nie uległy przedawnieniu.
Wobec powyższego wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
5. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną stwierdził, że nie znajduje ona usprawiedliwionych podstaw i z tego względu podlega oddaleniu. Zwrócić należy uwagę, że w skardze kasacyjnej powtórzone zostały po raz kolejny zarzuty formułowane na wcześniejszych etapach postępowania, to jest zarówno w zażaleniu wniesionym na postanowienie organu egzekucyjnego, jak i w skardze do sądu administracyjnego. Argumentacja skarżącego została jednak w sposób skuteczny odparta przez Sąd pierwszej instancji, który skargę oddalił, a rozstrzygnięcie swe umotywował zgodnie z wymogami art. 141 p.p.s.a.
Wskazany w pierwszej kolejności zarzut wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy, w oparciu o przedstawione dokumenty oraz "w oparciu o postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organy podatkowe z naruszeniem art. 122, art. 123, art. 124, art. 187" ocenić należy jako całkowicie chybiony. Autor skargi kasacyjnej wymieniając numery artykułów nie dość, że nie wskazał nazwy aktu prawnego, o jaki chodzi, to jeszcze nie odniósł się w żaden sposób w uzasadnieniu skargi kasacyjnej do tego zarzutu. Tymczasem stan faktyczny sprawy, w szczególności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy daty, nie budzą wątpliwości. Sporna jest natomiast ocena zaistniałych zdarzeń, przede wszystkim w kontekście brzmienia art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.
Przepis powyższy stanowi, że postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Skarżący konsekwentnie stoi na stanowisku, że obowiązek podatkowy objęty tytułem wykonawczym uległ przedawnieniu i w tym upatruje podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Ze skarżącym zgodzić się jednak nie sposób, bowiem okoliczności faktyczne sprawy wskazują, że bieg terminu przedawnienia uległ przerwaniu na skutek wszczęcia postępowania przed sądem administracyjnym. Przypomnieć wypada zatem chronologię zdarzeń istotnych dla oceny zarzutów kasacyjnych.
Zgłoszenie celne skarżącego z dnia 9 września 2002 r. uznane zostało przez Naczelnika Urzędu Celnego w P. za nieprawidłowe decyzją z dnia 23 kwietnia 2004 r. Organ w decyzji tej określił skarżącemu prawidłową kwotę długu celnego i powiadomił dłużnika o zarejestrowaniu ogólnej kwoty długu celnego towaru objętego zgłoszeniem. Decyzja doręczona została skarżącemu w dniu 6 maja 2004 r. Na skutek odwołania wniesionego przez skarżącego Dyrektor Izby Celnej w P. decyzją z dnia 6 maja 2006 r. uchylił rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w części dotyczącej m.in. wartości celnej towaru oraz kwoty wynikającej z długu celnego i określił tę kwotę w nowej wysokości. Z decyzją organu odwoławczego nie zgodził się S. S., w związku z czym wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2009 r. Sąd ten oddalił skargę, a wyrok stał się prawomocny z dniem 29 maja 2009 r. Tytuł wykonawczy został natomiast wystawiony przez Dyrektora Izby Celnej w P. w dniu 17 grudnia 2009 r. w związku z brakiem wpłaty należności określonych decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w P., zmienioną następnie przez Dyrektora Izby Celnej w P. decyzją z dnia 6 maja 2006 r. Wszczęcie egzekucji wobec skarżącego miało miejsce z chwilą doręczenia mu tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu wynagrodzenia, tj. w dniu 17 grudnia 2009 r.
Powyższe ustalenia legły u podstaw kontrolowanej decyzji odmawiającej umorzenia postępowania egzekucyjnego i słusznie zaaprobowane zostały również przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku. Strona skarżąca nie kwestionuje zresztą którejkolwiek z wymienionych okoliczności, a zwłaszcza dat, w których miały miejsce poszczególne elementy stanu faktycznego sprawy. Wynika z nich natomiast, że dług celny powstał w dniu 9 września 2002 r., tj. z chwilą przyjęcia zgłoszenia celnego. Biorąc pod uwagę, że dług celny powstał przed dniem przystąpienia Polski do UE prawidłowo organy podatkowe rozpatrując wniosek skarżącego o umorzenie postępowania egzekucyjnego wydały rozstrzygnięcie z uwzględnieniem przepisów ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r., Nr 75, poz. 802 ze zm.), a na przepisy kodeksu celnego powołał się również Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku.
Zgodnie z art. 244 pkt 3 kodeksu celnego dług celny wygasa w wyniku jego przedawnienia. O przedawnieniu stanowi natomiast art. 230 § 4 kodeksu celnego, zgodnie z którym powiadomienie dłużnika o zarejestrowaniu kwoty należności nie może nastąpić po upływie 3 lat, licząc od dnia powstania długu celnego. Z kolei w myśl art. 242 § 4 kodeksu celnego kwot należności można dochodzić w ciągu 5 lat, licząc od dnia, w którym zostały zarejestrowane. Jednakże stosownie do art. 242 § 5 bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany w przypadku: wszczęcia egzekucji lub wszczęcia postępowania karnego, postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe lub postępowanie przed sądem administracyjnym.
Mając zatem na względzie przytoczone wyżej uregulowania zauważyć trzeba, że bez wątpienia powiadomienie dłużnika o zarejestrowaniu kwoty należności nastąpiło w terminie, o jakim mowa w art. 230 § 4 kodeksu celnego, miało bowiem miejsce w dniu 6 maja 2004 r., czyli w niecały miesiąc po powstaniu długu celnego (kwota należności zarejestrowana została w dniu 23 kwietnia 2004 r.) Z kolei bieg przedawnienia terminu 5 lat na dochodzenie należności zapoczątkowany ich zarejestrowaniem został przerwany w wyniku wszczęcia postępowania przed sądem administracyjnym.
Skarżący nie zaprzecza, że w dniu 6 czerwca 2006 r. wniósł skargę do sądu administracyjnego na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 6 maja 2006 r. Tak więc 5-letni termin przedawnienia należności został przerwany wniesieniem skargi i rozpoczął swój bieg na nowo począwszy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądu administracyjnego (art. 246 § 6 kodeksu celnego).
Odpierając zarzut naruszenia art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w związku z art. 244 pkt 3 kodeksu celnego wskazać więc należy, że brak było podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego ze względu na przedawnienie egzekwowanego obowiązku. Do przedawnienia nie doszło, gdyż bieg jego 5-letniego terminu, przerwany wszczęciem postępowania przed WSA w Poznaniu, rozpoczął się na nowo wraz z uprawomocnieniem się wyroku oddalającego skargę, to jest 29 maja 2009 r. Podkreślić przy tym należy, że regulacja prawna dotycząca biegu terminu przedawnienia oraz okoliczności przerywające bieg terminu wynikające z przepisów kodeksu celnego nie zostały uznane za niezgodne zasadami konstytucyjnymi, w szczególności z art. 2 Konstytucji RP, na który powołuje się skarżący. Z tych powodów Sąd kasacyjny oddalił zarzuty dotyczące przedawnienia egzekwowanego obowiązku.
Niezasadny okazał się również kolejny zarzut dotyczący naruszenia art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. powiązany przez skarżącego z treścią art. 279 § 1 kodeksu celnego. W świetle art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne umarza się jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa. Art. 279 § 1 kodeksu celnego wskazuje z kolei, że organami celnymi, stosownie do ich właściwości, są: 1) naczelnik urzędu celnego – jako organ pierwszej instancji, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej;
2) dyrektor izby celnej – jako organ odwoławczy od decyzji i postanowień naczelnika urzędu celnego. Wedle twierdzeń skarżącego błędne określenie treści egzekwowanego obowiązku polega na tym, że wierzycielem obowiązku objętego tytułem wykonawczym jest Naczelnik Urzędu Celnego w P. i to od niego powinien pochodzić tytuł wykonawczy, nie zaś od Dyrektora Izby Celnej w P.. A zatem, zdaniem skarżącego, określenie obowiązku w ten sposób, że jako wierzyciela wskazuje się podmiot nie będący wierzycielem stanowi ewidentne naruszenie art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. i w konsekwencji uzasadnia umorzenie postępowania egzekucyjnego.
Twierdzenia skarżącego nie znajdują jednak oparcia w przepisach normujących postępowanie egzekucyjne. Jak słusznie bowiem wskazał Sąd pierwszej instancji, z art. 5 § 1 pkt 4 u.p.e.a. wynika jednoznacznie, że organem uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków wynikających z wydanych przez naczelnika urzędu celnego decyzji, postanowień lub mandatów karnych oraz przyjętych przez naczelnika urzędu celnego zgłoszeń celnych, deklaracji albo informacji o opłacie paliwowej jest właściwy dla tego naczelnika dyrektor izby celnej. Wobec jednoznacznego brzmienia powyższego przepisu stwierdzić należy, że skoro postępowanie egzekucyjne prowadzone było w związku z nieuregulowaniem należności celnych wynikających z decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P., to organem legitymowanym do występowania w charakterze wierzyciela był Dyrektor Izby Celnej w P.. Art. 19 § 5 u.p.e.a stanowi natomiast, że dyrektor izby celnej jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych, z wyjątkiem egzekucji z nieruchomości, w egzekucji z nieruchomości, w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, do których poboru zobowiązane są organy celnej na podstawie odrębnych przepisów. Biorąc pod uwagę treść powołanych uregulowań nie ma wątpliwości, że w niniejszej sprawie Dyrektor Izby Celnej w P. ma status zarówno wierzyciela, jak i organu egzekucyjnego.
Wobec powyższego w sprawie nie został naruszony w żaden sposób art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. W tytule wykonawczym prawidłowo i we właściwym miejscu określono wierzyciela oraz organ egzekucyjny, do czego szczegółowo odniósł się Sąd pierwszej instancji na stronie 8 uzasadnienia zaskarżonego wyroku.
Niezasadne są zatem zarzuty wymienione w pkt 4-6 petitum skargi kasacyjnej, stanowiące konsekwencję wywodów o przedawnieniu obowiązku objętego tytułem wykonawczym oraz błędnym określeniu egzekwowanego obowiązku. Nie ma bowiem żadnych przesłanek przemawiających za niedopuszczalnością postępowania egzekucyjnego w realiach badanej sprawy, a o takiej podstawie umorzenia postępowania egzekucyjnego jest mowa w art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. Jeśli zaś chodzi o żądanie umorzenia postępowania egzekucyjnego w oparciu o art. 105 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, to jak zauważył prawidłowo Sąd pierwszej instancji, przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z art. 18 u.p.e.a. znajdują w postępowaniu egzekucyjnym w administracji zastosowanie odpowiednio jedynie w kwestiach nieuregulowanych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Tymczasem przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego zostały wymienione w art. 59 u.p.e.a., a zatem nie ma potrzeby sięgania do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i poszukiwania podstaw umorzenia postępowania egzekucyjnego w tym akcie prawnym.
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Natomiast o kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 tej ustawy i § 14 ust. 2 pkt 2 lit a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).