Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 1318/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę G. S.A. w upadłości układowej w K. (dalej jako: "skarżąca") na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 11 września 2015 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.
Od powyższego wyroku pełnomocnik skarżącej wywiódł skargę kasacyjną.
Pismem z dnia 21 września 2016 r. pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o wydanie postanowienia o wstrzymaniu w całości wobec skarżącej czynności egzekucyjnych w postępowaniu prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 25 maja 2015 r. wystawionego przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. w D. [...] S.A. z siedzibą w K. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 20 czerwca 2016 r. doręczono skarżącej zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w D. [...] S.A. dokonanego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 25 maja 2015r. Z powyższego zajęcia wynika, iż suma dochodzonych należności objętych w/w zajęciem opiewa na łączną kwotę 1.767.143,15 zł. Zajęcia te zostały uchylone na mocy postanowienia organu egzekucyjnego z dnia 19 lipca 2016 r., uznano skargę za zasadną i uchylono rzeczone zajęcia, ze względu na fakt, iż zostały dokonane w zawieszonym postępowaniu. Obecnie Naczelnik Urzędu Skarbowego podjął zawieszone postępowanie egzekucyjne, co skutkować będzie podejmowaniem dalszych czynności egzekucyjnych.
Pełnomocnik skarżącej wskazał, że z uwagi na to, iż kwestia możliwości prowadzenia co do zasady egzekucji wierzytelności objętej tytułem egzekucyjnym będącym podstawą dokonania zajęcia w niniejszej sprawie nie jest prawomocnie rozstrzygnięta, to zachodzi przesłanka wstrzymania czynności egzekucyjnych. Ponadto zwrócił on uwagę na to, że ze względu na wysokość egzekwowanej wierzytelności jej skuteczne wyegzekwowanie przed prawomocnym rozstrzygnięciem sprawy z dużym prawdopodobieństwem spowoduje nieodwracalne dla skarżącego skutki polegające na paraliżu możliwości prowadzenia działalności gospodarczej, Dokonanie zajęć rachunków sprawi, że niemożliwe staje się dokonywanie wypłat i przeprowadzanie innych rozliczeń pieniężnych przez upadłego (albo zarządcę). Taki stan oznacza zaś praktyczną niemożność kontynuowania działalności gospodarczej. Tymczasem oczywistym jest, iż warunkiem wykonalności układu, do zawarcia którego w rozważanej sytuacji zmierza postępowanie upadłościowe, jest dalsze prowadzenie przedsiębiorstwa.
Stąd też wstrzymanie dalszych czynności egzekucyjnych okazuje się konieczne dla osiągnięcia celu postępowania upadłościowego. Pełnomocnik skarżącej wskazał ponadto, że celem postępowania upadłościowego jest zaspokojenie wierzycieli upadłego w jak najwyższym stopniu, przy zastosowaniu zasad wynikających z prawa upadłościowego i naprawczego, a zatem wstrzymanie dokonanego zajęcia w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym z wniosku Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S., uznać należy za uzasadnione, w kontekście ogłoszonej wobec skarżącego upadłości układowej. W przeciwnym bowiem wypadku wielce prawdopodobne wydaję się przekształcenie w upadłość likwidacyjną, co z pewnością spowoduje zaspokojeniem innych wierzytelności przysługujących organowi w znacznie mniejszym stopniu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że sąd administracyjny działając na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a") nie ma prawnej możliwości udzielenia ochrony tymczasowej stronie, która wnosi o wstrzymanie wykonania postępowania egzekucyjnego, prowadzonego w myśl przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.; dalej jako: "u.p.e.a."), ponieważ sądy administracyjne są właściwe w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżanych orzeczeń organów administracji, natomiast wniosek o wstrzymanie egzekucji nie ma podstawy prawnej w przepisach normujących postępowanie przed tymi sądami.
Sąd administracyjny nie jest ani organem egzekucyjnym, ani organem nadzoru i przez to nie jest właściwy do wydawania orzeczeń merytorycznych, które mogą zapadać tylko w toku postępowania egzekucyjnego w administracji. Kwestie wstrzymania czynności egzekucyjnych w uzasadnionych przypadkach reguluje art. 23 § 6 i § 7 u.p.e.a. Wniosek w rozumieniu tego przepisu podlega rozpatrzeniu w postępowaniu egzekucyjnym, prowadzonym przez właściwe organy, a następnie orzeczenie tych organów może podlegać kontroli sądowej w zakresie wyznaczonym p.p.s.a. Sądy administracyjne nie mają bowiem kompetencji do zastępowania administracji publicznej, a jedynie sprawują kontrolę jej działalności na podstawie art. 3 p.p.s.a. Wskazany pogląd należy uznać za utrwalony w judykaturze (por. postanowienia NSA: z dnia 27 lipca 2010 r., sygn. akt II GZ 178/10; z dnia 8 listopada 2011 r., sygn. akt II OZ 1065/11; z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II GZ 593/11; jak również postanowienie NSA z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt II GZ 720/13; wymienione orzeczenia dostępne w Internecie - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Tym samym wniosek o wydanie postanowienia o wstrzymaniu w całości wobec skarżącej czynności egzekucyjnych w postępowaniu prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 25 maja 2015 r. wystawionego przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. nie zasługiwał na uwzględnienie.
Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.