Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 3113/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 4 września 2012 r., nr [...], w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu decyzji ostatecznej ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych.
Rozstrzygnięcie powyższe zapadło w następującym stanie faktycznym.
Postanowieniem z dnia 20 lutego 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wszczął wobec Skarżącego postępowanie podatkowe w sprawie wydatków poniesionych w 2003 r., w tym na zakup lokalu mieszkalnego położonego w W. przy Al. [...] na kwotę 169.030,23 PLN.
W wyniku powyższego postępowania podatkowego, decyzją z dnia 21 grudnia 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. ustalił Skarżącemu wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych w kwocie 34.829,00 zł.
Od powyższej decyzji Skarżący złożył odwołanie. Postanowieniem z dnia 25 marca 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził wniesienie odwołania z uchybieniem terminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 23 lipca 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 1555/10, odrzucił skargę na powyższe postanowienie.
Wnioskiem z dnia 30 marca 2012 r. Skarżący, zwrócił się, w trybie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze. zm. dalej jako: Ordynacja podatkowa), o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego ww. decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Skarbowego W. Uzasadniając wniosek o wznowienie wskazał, iż w sprawie zakończonej powyższą decyzją wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe dowody, które istniały w dniu wydania decyzji i nie były znane Naczelnikowi Urzędu Skarbowego W., tj. dowody w postaci potwierdzeń dokonania przelewów bankowych za pośrednictwem Banku P. świadczące, iż wpłaty na łączną kwotę 34.030,23 zł, na zakup lokalu mieszkalnego przez Skarżącego, zostały dokonane przez nieżyjącego już ojca Skarżącego J. P. Do ww. wniosku załączył dowody w postaci: kserokopii potwierdzenia wpłaty z dnia 02.09.2003 r., na kwotę 2.955,23 zł, kserokopii potwierdzenia wpłaty z dnia 21.03.2003 r., na kwotę 16.200,00 zł, kserokopii potwierdzenia wpłaty z dnia 23.07.2003 r., na kwotę 14.875,00 zł. Skarżący załączył także kserokopię umowy o wydanie i używanie karty P. z dnia 29.04.2004 r. zawartej pomiędzy J. P. a P.,na potwierdzenie możliwości finansowych ojca – J. P. Postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wznowił na żądanie Skarżącego postępowanie zakończone decyzją ostateczną z dnia 21 grudnia 2009 r. i po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, decyzją z dnia 31 maja 2012 r. odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej z uwagi na brak przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.
Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia 4 września 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu stwierdził, iż dowody przedstawione przez pełnomocnika Skarżącego przy wniosku z dnia 30 marca 2012 r. nie wypełniają przesłanek wskazanych w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Zaznaczył, iż dowody te dokumentują okoliczności znane organowi podatkowemu w dacie podpisania decyzji z dnia 21 grudnia 2009 r. Odnosząc się do umowy o wydanie i używanie karty P. z dnia 29 kwietnia 2004 r. zawartej pomiędzy J. P. a P., stwierdził, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego W. w uzasadnieniu decyzji z dnia 31 maja 2012 r. nr nie odniósł się do wskazanego dowodu. Zdaniem organu, uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. W związku z powyższym, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W., w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 oraz art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej.
Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, naruszenie przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez ich niezastosowanie w przeprowadzonym postępowaniu, art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie zachodziły podstawy do uchylenia decyzji w części dotyczącej podatku od kwoty 34.030,23 złotych i orzeczenie co do istoty sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Skarżącego.
Zdaniem Sądu, Dyrektor Izby Skarbowej, oceniając wskazane przez Stronę dowody w postaci bankowych dowodów wpłaty zasadnie wskazał, że dowody potwierdzające okoliczność dokonania przez J. P. wpłat w łącznej kwocie 34.030,23 zł na zakup mieszkania przez Skarżącego były znane organowi podatkowemu w dniu wydania decyzji z dnia 21 grudnia 2009 r. W aktach sprawy znajdują się bowiem polecenia przelewu stanowiące załączniki do Pisma P. z dnia 30.10.2009r., z których wynika, ze wskazane wyżej przelewy na łączną kwotę 34.030,23 zł. zostały dokonane przez J. P.. Nie były to zatem nowe, istotne dla sprawy dowody, bowiem nie wnosiły nic nowego do sprawy. Potwierdzały jedynie okoliczność znaną organowi wydającemu decyzję ostateczną z dnia 21 grudnia 2009 r. Tym samym Sąd uznał za trafne stanowisko orzekających w sprawie organów, zgodnie z którym dowody te nie wypełniają przesłanek z art. 240 §1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.
Sąd stwierdził też, że organ odniósł się do wszystkich przedłożonych przez Stronę dowodów, dokonał ich oceny w aspekcie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, oraz w sposób przekonujący, nienaruszający zasady zaufania podatnika do organów podatkowych wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia. Sąd podkreślił, że organ nie rozpatrywał sprawy co do istoty, nie mógł zatem naruszyć art. 180 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej.
W skardze kasacyjnej Skarżący zarzucił zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), naruszenie przepisów o postępowaniu, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przepisów w toku postępowania podatkowego przez organy podatkowe, tj.:
- a) art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, co daję podstawę do wznowienia postępowania;
- 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przepisów w toku postępowania administracyjnego przez organy podatkowe, tj.:
- a) art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie zachodziły podstawy do uchylenia decyzji i w części dotyczącej podatku od kwoty 34.030,23 złotych i orzeczenie co do istoty sprawy;
- b) art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez organ drugiej instancji i wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję I instancji, która była wydana z rażącym naruszeniem art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej,
Wskazując na powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W piśmie z dnia 3 września 2013 r. Skarżący podniósł zarzut niekonstytucyjności:
art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14,poz. 176 ze zm.; dalej: u.p.d.o.f.),w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2006 r.; art. 30 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f. stanowiących podstawę wydania decyzji nr [...] z dnia 21 grudnia 2009 roku wydanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. ustalającej wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 rok od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych w kwocie 34.829.00 zł, art. 68 § 4 Ordynacji podatkowej w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 roku, sygn. akt SK 18/09 (opubl. w dn. 27.08.2013 roku DZ. U. 2013 r., poz.985). Z uwagi na wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie ww. wyroku jako niezgodnego z Konstytucją (w/w przepisami) i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu sądowi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest niezasadna.
Podstawą konstrukcji, treści i zakresu skargi kasacyjnej wniesionej w sprawie niniejszej jest unormowanie podstawy wznowienia postępowania wynikające z zapisu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Na podstawie przywołanego przepisu: w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Nowe okoliczności lub dowody stanowią podstawę wznowienia postępowania, jeżeli spełniają łącznie następujące cechy: (1) są nowe, (2) istniały w dniu wydania decyzji, (3) są istotne dla sprawy, (4) nie były znane organowi, który wydał decyzję (por. B.Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska. M.Masternak, J.Orłowski, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Tom II, Toruń 2007 r., s. 543). W braku jednej z wymienionych cech tych okoliczności czy dowodów nie można uznać, by zaistniała przesłanka do wznowienia określona we wskazanym wyżej przepisie.
W ocenie Skarżącego, nowymi dowodami są: trzy potwierdzenia dokonania przelewów bankowych za pośrednictwem Banku P. na łączną kwotę 34.030,23 zł oraz umowa o wydanie i używanie karty P. z dnia 29.04.2004 r. zawartej pomiędzy J. P. a P. Powyższe dowody, jak trafnie jednak stwierdził Sąd pierwszej instancji w motywach wyroku na stronie 8 i 9, nie mogą być uznane za nowe dowody w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Dowody, na które powołuje się wnioskodawca znajdowały się w aktach sprawy o ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego za 2003 r. a zatem znane były organowi podatkowemu. Jeżeli nawet organ podatkowy nie odniósł się do nich należycie, nie znaczy to, że dowody te nie znajdowały się w sprawie, a więc że są nowymi dowodami w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.
Na koniec uzasadnienia dodać należy, że ocenianie przez sąd pierwszej instancji postępowanie administracyjne jak również postępowanie sądowe nie dotyczyły wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej. Wynika z tego, że kwestia zgodności z Konstytucją RP art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. – oceniona w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt SK 18/09, nie mogła stanowić podstawy rozstrzygnięcia niniejszego wyroku, rozważającego zaskarżony wyrok i skontrolowane nim postępowanie w kontekście przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, która stanowiła przedmiot stosowania przez organy administracji i sąd administracyjny pierwszej instancji.
Biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione wyżej okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.