Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 marca 2011 r. II FSK 2344/10 Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę o wznowienie postępowania sądowego w sprawie ze skargi Z. i B. D. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2010 r. sygn. akt II FSK 1003/10 w sprawie z ich skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 6 stycznia 2009 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie podatku rolnego za 2006 r. Niniejsze postanowienie zostało stronie doręczone w dniu 11 kwietnia 2011 r.
W dniu 18 kwietnia 2011 r. skarżący na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) złożyli o uzupełnienie postanowienia. W uzasadnieniu wniosku skarżący zarzucają długotrwałe rozpoznanie ich sprawy o wznowienie postępowania oraz niewezwanie do usunięcia braków skargi o wznowienie postępowania. Podkreślili również, że w ich ocenie w sprawie zachodzi nieważność postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek strony o uzupełnienie postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z brzmieniem art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dniu od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie, od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić.
Jak wynika z brzmienia powyższego artykułu strona może domagać się uzupełnienia wyroku jeśli zachodzi jedna z dwóch okoliczności: po pierwsze, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi, i po drugie, jeżeli nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W pierwszym przypadku, mimo że sąd nie jest związany granicami skargi, wyrok może zostać uzupełniony tylko o te akty lub czynności, które były objęte przedmiotem skargi. W drugim zaś przypadku strona może żądać uzupełnienia wyroku o zamieszczenie dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy sąd powinien był zamieścić z urzędu, mimo że takie żądanie nie było objęte zakresem skargi. Z gramatycznej wykładni przepisu art. 157 § 1 p.p.s.a. wynika, że uzupełnić można jedynie wyrok, a nie jego uzasadnienie (por. komentarz do art.157, B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, wyd. IV., str. 445 – 446; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 343). Złożony bowiem na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a wniosek o uzupełnienie wyroku nie może zmierzać do zmiany czy też uzupełnienia treści merytorycznej jego uzasadnienia (por. J. Jagielski [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, 2011 r., str. 561). Uzasadnienie podporządkowane jest pewnym założeniom metodycznym, o których decyduje sporządzający je sędzia. Ewentualne jego braki mogą być kwestionowane wyłącznie w drodze postępowania odwoławczego (por. postanowienie NSA z dnia 10 marca 2008 r., II OZ 1361/07, LEX nr 348205).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego postanowienie z dnia 17 marca 2011 r. jest kompletne i nie pomija jakiejkolwiek kwestii podlegającej rozpoznaniu i istotnej dla sprawy. W takiej sytuacji żądanie uzupełnienia tego orzeczenia jest nieuzasadnione.
Dodatkowo należy zauważyć, że w rozpoznawanym wniosku skarżący nie wskazali zakresu, w jakim postanowienie nim objęte winno być uzupełnione podnosząc jedynie ogólnej natury zarzuty odnoszące się do całego postępowania.
Wobec powyższego, na podstawie art. 157 § 1 w zw. art. 166 i 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia