Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, wyrokiem z dnia 28 lipca 2010 r. I SA/Sz 422/10 uwzględnił skargę D. SA; dalej jako skarżący, na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 6 kwietnia 2010 r. nr. [...] w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych.
O tego wyroku Dyrektor Izby Skarbowej w S. złożył skargę kasacyjną.
Pismem z 27 października 2010 r., skarżący wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną, w której domagał się oddalenia skargi kasacyjnej oraz zasądzenia kosztów postępowania. Dyrektor Izby Skarbowej w S. na rozprawie dnia 6 czerwca 2012 r. cofnął skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 6 czerwca 2012 r. II FSK 2371/10 umorzył postępowanie kasacyjne i zwrócił Dyrektorowi Izby Skarbowej uiszczony wpis od skargi kasacyjnej.
Pełnomocnik skarżącego, pismem z 18 czerwca 2012 r., powołując się na art. 201 § 1 i art. 54 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; dalej jako p.p.s.a. (Dz.U. z 2012. poz. 270 tj.) oraz własne pismo z dnia 21 maja 2012 r., złożył wniosek o uzupełnienie postanowienia z dnia 6 czerwca 2012 r. poprzez wydanie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego, w tym w szczególności w zakresie obowiązku poniesienia przez organ podatkowy kosztów zastępstwa radcy prawnego w postępowaniu oraz kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Z daleko posuniętej ostrożności procesowej ponownie złożył wniosek o zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej w S. kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę i cofnięcie to wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofniecie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Chociaż w przepisie tym mowa jest o skardze, to przepis ten będzie miał zastosowanie również w przypadku cofnięcia skargi kasacyjnej. Przepis ten, na podstawie art. 193 p.p.s.a. znajduje odpowiednie zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym. Zastosowanie art. 60 p.p.s.a. w postępowaniu kasacyjnym będzie się jednak ograniczało wyłącznie do pierwszych dwóch zdań tego przepisu. Nie będzie miało zastosowania zdanie trzecie tego przepisu, ponieważ NSA jest związany treścią skargi kasacyjnej. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.) oznacza również związanie decyzją o jej cofnięciu (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wolters Kluwer Polska Sp. z o.o.
4. wydanie s. 221). Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., skuteczne cofnięcie skargi kasacyjnej skutkuje umorzeniem postępowania. W przypadku cofnięcia skargi kasacyjnej i umorzenia postępowania kasacyjnego na podstawie powołanych wyżej przepisów, nie ma podstaw do zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na podstawie art. 203 p.p.s.a. lub 204 p.p.s.a. Umorzenie postępowania z powodu cofnięcia skargi kasacyjnej nie znajduje się bowiem w katalogu unormowań wymienionych w art. 209 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że wniosek strony o zwrot kosztów Sąd rozstrzyga wyłącznie w orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200 p.p.s.a.) oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203, i w art. 204 p.p.s.a. Skoro ustawodawca nie przewidział w postępowaniu kasacyjnym obciążenia wnoszącego skargę kasacyjną obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania drugiej stronie w przypadku cofnięcia skargi, to należy zastosować regułę zawartą w art. 199 p.p.s.a.: strona wnosząca odpowiedź na skargę kasacyjną powinna samodzielnie ponieść koszt tej odpowiedzi,. Jest natomiast podstawa prawna do zwrotu wpisu od skargi kasacyjnej na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a. dlatego, w postanowieniu o umorzeniu postępowania kasacyjnego z dnia 6 czerwca 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o zwrocie uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej. Skorzystanie przez stronę z możliwości wszczęcia postępowania kasacyjnego, a następnie cofnięcie skargi kasacyjnej nie może być utożsamiane z niesumiennym lub oczywiści niewłaściwym postępowaniem, o którym mowa w art. 208 p.p.s.a., jak przedstawił to w piśmie z dnia 18 czerwca 2012 r. pełnomocnik skarżącego (por. postanowienie NSA z dnia 7 grudnia 2007 r., IFSK 1096/07, niepubl.). Pogląd ten został potwierdzony w orzecznictwie Naczelnego Sadu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z 16 marca 2012 r. I FSK 709/11, z 19 lutego 2008 r. I FSK 819/06, z 29 marca 2012 r. I FSK 855/11 i z 25 maja 2010 r. I FSK 487/09).
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 157, art. 193 i art. 209 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.