Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 5 października 2016 r., sygn. akt II FSK 2433/14

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 2212/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. P. (zwanego dalej "Skarżącym") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 16 lipca 2013 r. w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na 2013 r.

Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 18 marca 2013 r. ustalającą wymiar podatku od nieruchomości na 2013 r. w kwocie 288 zł.

W skardze na powyższą decyzję Skarżący, wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji, zarzucił naruszenie:

1. 1) art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz. U. z 2010 r., nr 95 poz. 613 ze zm. – zwanej dalej "u.p.o.l."), poprzez uznanie, że garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku innej, niż dla budynku mieszkalnego, tj. wg stawki dla "budynków pozostałych", co doprowadziło do nieuzasadnionego zawyżenia kwoty podatku;
2. 2) art. 3 ust. 5 u.p.o.l., poprzez błędne przyjęcie, że przepis ten jest podstawą prawną opodatkowania garażu według stawek właściwych dla tzw. "budynków lub ich części pozostałych", podczas gdy przepis art. 3 ust. 5 u.p.o.l określa tylko zakres obowiązku podatkowego właścicieli lokali od gruntu i części wspólnych budynku, tj. powyższy przepis dotyczy innych przedmiotów opodatkowania, a nie dotyczy garażu;
3. 3) art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l., przez błędną wykładnię, polegającą na mylnym rozumieniu treści tego przepisu:
4. a) w wyniku przyjęcia określenia "budynek" w rozumieniu ewidencji gruntów i budynków, która jest prowadzona dla budynków w rozumieniu standardowej klasyfikacji i nomenklatury, wprowadzonych na podstawie ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. nr 88, poz. 439, ze zm.), pomimo tego, że w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. jest definicja "budynku" jako obiektu budowlanego w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach, a zatem skoro w u.p.o.l. jest definicja "budynku", to tylko ta definicja powinna być podstawą wykładni przepisów u.p.o.l., a sięganie do innych definicji nie jest dopuszczalne (byłoby dopuszczalne lub nawet konieczne, gdyby brak było jakiejkolwiek definicji w ramach u.p.o.l.);
5. b) poprzez błędne przyjęcie przy wykładni przepisów u.p.o.l., że "część budynku" jest pojęciem jednoznacznym z pojęciem "lokal niemieszkalny" w rozumieniu ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, pomimo iż art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. wskazuje, że do budynków (garaż jako lokal użytkowy stanowiący część budynku) stosuje się przepisy ustawy Prawo budowlane oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy, niezależnie od stanu prawnego budynku lub jego części oraz niezależnie od tego, kto jest właścicielem budynku lub jego części,
6. 4) art. 21 ust. 1 w związku z art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. nr 240, poz. 2027, ze zm. – zwanej dalej "p.g.i.k.") przez błędną wykładnię, polegającą na niezrozumieniu treści i znaczenia przepisu przy opodatkowaniu budynków lub ich części, mylnie uznając, że organ podatkowy przy wymiarze podatku od nieruchomości w zakresie, m in. przedmiotu opodatkowania (od budynków lub ich części) jest związany zapisem zawartym w ewidencji gruntów i budynków, podczas gdy w u.p.o.l. w art. 1a ust. 3 pkt 1-8 zakres stosowania ewidencji gruntów i budynków został jednoznacznie zawężony tylko do gruntów, natomiast do budynków lub ich części, należy stosować przepisy art. 1a ust. 1 pkt 1, 3, 4, 5, u.p.o.l., które wykluczają stosowanie zapisów zawartych w ewidencji budynków i ewidencji lokali;
7. 5) art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, poprzez nierówne traktowanie podatnika posiadającego garaż z wyodrębnioną własnością w budynku mieszkalnym, w porównaniu do podatników posiadających garaże o niewyodrębnionej własności w budynkach mieszkalnych (tj. posiadających spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu garażowego, posiadających garaże stanowiące pomieszczenia przynależne do lokali mieszkalnych, posiadających garaże wchodzące w skład budynku mieszkalnego będącego częścią składową nieruchomości gruntowej) poprzez zastosowanie do opodatkowania stawki dla powierzchni użytkowej określonej dla budynków niemieszkalnych lub ich części.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości. Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie (dane z ewidencji gruntów i budynków oraz akty notarialne z dnia 11 maja 2006 r. i z dnia 23 marca 2007 r.) Skarżący wraz z żoną są współwłaścicielami lokalu mieszkalnego o powierzchni użytkowej 81,65 m2, o funkcji użytkowej "mieszkalna" (KW [...]). Są oni również współwłaścicielami udziału wynoszącego 1/30 w lokalu garażowym (wielostanowiskowym) o powierzchni użytkowej 818,45 m2, którego funkcja użytkowa została oznaczona jako "niemieszkalna" (KW [...]). Posiadają również stosowne udziały w prawie własności gruntu, związane z poszczególnymi lokalami (8165/697912 i 1/30). Istota sporu w rozpatrywanej sprawie wiąże się z rozstrzygnięciem kwestii, czy stanowiący odrębną własność garaż, będący częścią składową budynku mieszkalnego podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek przewidzianych dla budynków mieszkalnych, jak postrzega to strona skarżąca, czy też jak stwierdziły organy według stawek właściwych dla tzw. budynków lub ich części pozostałych.

Powołując się na art. 2 ust. 1 pkt 1 – 3, art. 3 ust. 4 i art. 3 ust. 5 u.p.o.l. oraz uchwałę NSA z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11 WSA wskazał, że nie ulega wątpliwości, iż przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości są m.in. budynki lub ich części (art. 2 u.p.o.l.), a przepisy u.p.o.l. nie określają wprost, co należy rozumieć pod pojęciem "części" budynku. Szczegółowa jednak analiza dalszych unormowań tej ustawy prowadzi do wniosku, że częścią budynku podlegającą opodatkowaniu jako odrębny przedmiot opodatkowania jest lokal, bowiem takiego pojęcia ustawodawca używa w art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a), którego końcowa część brzmi: "z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości".

Dalej, w tym samym artykule w ustępie 4, ustawodawca stanowi: "Jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku". Z unormowań tych wynika, że częścią budynku mogącą być samodzielnym przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest wyodrębniony lokal w tym budynku. Wyodrębnienie takie odbywa się na podstawie ustawy o własności lokali, której art. 1 ust. 1 stanowi: "Ustawa określa sposób ustanawiania odrębnej własności samodzielnych lokali mieszkalnych, lokali o innym przeznaczeniu, prawa i obowiązki właścicieli tych lokali oraz zarząd nieruchomością wspólną". Dalsze przepisy ustawy o własności lokali stanowią: "W razie wyodrębnienia własności lokali właścicielowi lokalu przysługuje udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokali.

Nie można żądać zniesienia współwłasności nieruchomości wspólnej, dopóki trwa odrębna własność lokali" (art. 3 ust. 1.). Przepis ten jest zgodny z przepisem zawartym w art. 3 ust. 4 u.p.o.l. Obydwa przepisy jednoznacznie rozstrzygają to, jaka część budynku może być odrębnym przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Z uwagi na zgodność rozwiązań prawnych zawartych w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawie o własności lokali uprawnione jest skorzystanie dla celów podatkowych z unormowań ustawy o własności lokali, w tym z definicji samodzielnego lokalu mieszkalnego unormowanej w art. 2 ust. 2, zgodnie z którym: "Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne".

W budynkach mieszkalnych mogą być wyodrębnione lokale o różnym przeznaczeniu. Poza lokalami mieszkalnymi i lokalami niemieszkalnymi w postaci garaży, mogą być również wyodrębnione lokale usługowe. Sam jednak fakt, że lokale niemieszkalne w postaci garaży i lokali usługowych, znajdują się (stanowią część) w budynku mieszkalnym nie oznacza, że winna być do nich stosowana stawka podatku od nieruchomości jak do lokali mieszkalnych. Stanowią one odrębne nieruchomości przeznaczone do innych celów niż mieszkalne. Występują także takie sytuacje, gdy w budynkach niemieszkalnych wyodrębniony jest lokal mieszkalny stanowiący część tego budynku. Nieuprawnione więc byłoby opodatkowanie tego lokalu według stawki właściwej dla budynku niemieszkalnego, skoro jest to lokal mieszkalny.

Wskazując na treść art. 21, art. 2 pkt 8 i art. 20 ust. 1 p.g.i.k. oraz uchwałę NSA z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13 Sąd stwierdził, że unormowania art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) i e) u.p.o.l. w zw. z przepisem art. 21 p.g.i.k. nie pozostawią wątpliwości, iż przy dokonywaniu wymiaru podatku od nieruchomości, dla organów podatkowych wiążące są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Organy podatkowe ustalając wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wskazane w ewidencji. Przy wymiarze podatku od nieruchomości dla organów podatkowych wiążące są więc dane znajdujące się ewidencji gruntów i budynków, a organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń w tej mierze. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane zawarte w ewidencji gruntów.

Wskazując na uchwałę NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09 Sąd napisał, że okoliczność, iż we wprowadzonym od 1 stycznia 2007r. art. 1a ust. 3 pkt 1-8 u.p.o.l. ustawodawca definiując użytki rolne, lasy, nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi, grunty pod morskimi wodami wewnętrznymi – wprost odwołał się do klasyfikacji gruntów w ewidencji gruntów i budynków, nie oznacza, że ewidencji tej nie stosuje się do budynków i ich części (lokali). Z ewidencji gruntów i budynków wynika klasyfikacja (funkcja użytkowa: mieszkalna lub niemieszkalna) budynków i części budynków (lokali). Wskazane natomiast przez Skarżącego przepisy art. 1a ust. 1 pkt 1, 3, 4 i 5 u.p.o.l. nie wykluczają stosowania danych z ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja ta zawiera poza klasyfikacją budynków i ich części (lokali), także informacje o ich powierzchni, mierzonej zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l.

Jak wynika z akt sprawy, zarówno lokal mieszkalny, jak i lokal niemieszkalny (garaż wielostanowiskowy) został wpisany do ewidencji gruntów i budynków. Prawidłowe było więc działanie organów podatkowych polegające na dokonywaniu ustaleń w sprawie z uwzględnieniem danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. W świetle powyższego za niezasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 3 ust. 5, art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l. oraz art. 21 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 8 p.g.i.k.

W ocenie WSA, zróżnicowanie stawek podatku od garaży w zależności od tego, czy są one lokalem stanowiącym odrębną własność, a w konsekwencji odrębny przedmiot opodatkowania, czy stanowią jedynie przynależność lokalu mieszkalnego, nie stanowi naruszenia zasady równości wobec prawa wyrażonej w art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Nie znajduje oparcia w obowiązującym porządku prawnym twierdzenie, że nie ma żadnej różnicy pomiędzy właścicielem garażu, który jest odrębnym przedmiotem własności, a właścicielem garażu, który nie jest przedmiotem odrębnej własności.

Sąd powołał się na art. 46 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. nr 16 poz. 93 ze zm. - zwanej dalej "K.c.") i uznał, że będący przedmiotem opodatkowania w sprawie garaż stanowi część budynku, stanowiącą odrębną nieruchomość. Z mocy z kolei art. 140 i art. 198 K.c., każdy właściciel lub współwłaściciel takiego garażu może nim swobodnie rozporządzać, w tym zbywać bez konieczności jednoczesnego rozporządzania lokalem mieszkalnym, stanowiącym także z mocy art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r., nr 80, poz. 903 ze zm. - zwanej dalej "u.w.l.") przedmiot odrębnej własności. Zupełnie inna jest sytuacja prawna właściciela lokalu mieszkalnego, któremu prawo do korzystania z miejsca postojowego (garażowego) przysługuje jedynie z mocy art. 3 ust. 1 i 2 u.w.l. jako udział w nieruchomości wspólnej. Prawo takie nie może być bowiem przedmiotem odrębnego obrotu. Jest to istotna cecha, która różnicuje właścicieli dwóch różnych przedmiotów własności i tym samym uzasadnia ich odmienne opodatkowanie.

W świetle przepisów u.p.o.l., każdy lokal mieszkalny opodatkowany jest taką samą stawką, niższą niż stawki stosowane w przypadku lokali pozostałych. W aktualnie obowiązującym stanie prawnym zróżnicowanie w opodatkowaniu garaży w zależności od tego, czy są one lokalem stanowiącym odrębną własność, a w konsekwencji odrębny przedmiot opodatkowania, czy stanowią jedynie przynależność lokalu mieszkalnego wynika z odmienności stanów faktycznych, jakie występują na skutek różnych działań uczestników obrotu lokalami, korzystających ze swobody zawierania umów.

Powyższy wyrok został zaskarżony w całości skargą kasacyjną Skarżącego, który wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Autor skargi kasacyjnej zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej "p.p.s.a.") zarzucił:

1. 1) naruszenie prawa materialnego, tj.:
2. a) art. 2 ust 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l. przez błędną wykładnię, polegającą na niezrozumieniu treści i znaczenia przepisów, skutkujące uznaniem przez Sąd, że garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku innej, niż dla budynku mieszkalnego, tj. wg stawki dla "budynków pozostałych", podczas gdy przepisy u.p.o.l. nie definiują "części budynku" i nie zrównują tego pojęcia z wyodrębnionym lokalem, jak również nie uzależniają stawki podatku (od "mieszkalnych" lub od "pozostałych") od tego, czy dana część budynku jest wyodrębniona jako lokal oraz niewłaściwe zastosowanie przez Sąd tych przepisów do udziału w powierzchni garażu w stanie faktycznym,
3. b) art. 3 ust. 4 i ust. 5 u.p.o.l., poprzez błędną wykładnię, polegającą na mylnym rozumieniu treści tych przepisów przez Sąd skutkujące uznaniem ich za podstawę prawną do opodatkowania garażu według stawek właściwych dla tzw. "budynków lub ich części pozostałych", podczas gdy przepis ten określa jedynie zakres odpowiedzialności współwłaścicieli nieruchomości za podatek od tej nieruchomości oraz zakres odpowiedzialności właścicieli lokali za podatek od nieruchomości od gruntu i części wspólnych budynku; i niewłaściwe zastosowanie do przedmiotowego stanu faktycznego przy rozstrzyganiu, czy część budynku będąca garażem ma być objęta stawką właściwą dla budynków mieszkalnych oraz niewłaściwe zastosowanie przez Sąd tych przepisów do udziału w powierzchni garażu w przedmiotowym stanie faktycznym,
4. c) art. 21 ust. 1 w związku z art. 2 pkt 8 p.g.i.k. przez błędną wykładnię, polegającą na niezrozumieniu treści i znaczenia przepisu przy opodatkowaniu budynków lub ich części, tj. mylnie uznając, że organ podatkowy przy wymiarze podatku od nieruchomości w zakresie, m.in. przedmiotu opodatkowania (od budynków lub ich części) jest związany zapisem zawartym w ewidencji gruntów i budynków - Sąd nie zauważył, że w u.p.o.l. w art. 1a ust. 3 pkt 1-8 zakres stosowania ewidencji gruntów i budynków został jednoznacznie zawężony tylko do gruntów, natomiast do opodatkowania przedmiotów opodatkowania wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., tj. do budynków lub ich części, należy stosować rozważania prawne zawarte w art. 1a ust. 1 pkt 1, 3, 4, 5, u.p.o.l., które wykluczają stosowanie zapisów zawartych w ewidencji budynków i ewidencji lokali,
5. d) art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, ponieważ decyzje organów podatkowych oraz zaskarżony wyrok aprobujący wadliwe rozstrzygnięcia tych organów, są sprzeczne z prawem, dyskryminują podatnika posiadającego garaż z wyodrębnioną własnością w budynku mieszkalnym, poprzez zastosowanie do opodatkowania stawki dla powierzchni użytkowej określonej dla budynków niemieszkalnych lub ich części, w porównaniu do podatników posiadających garaże o niewyodrębnionej własności w budynkach mieszkalnych:
6. - posiadających spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu garażowego,
7. - posiadających garaże zaliczane prawnie do pomieszczeń przynależnych do lokali mieszkalnych,
8. - posiadających garaże wchodzące w skład budynku mieszkalnego będącego częścią składową nieruchomości gruntowej, przy zastosowaniu stawki podatkowej przewidzianej dla powierzchni użytkowej od budynków mieszkalnych lub Ich części,
9. 2) naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi przez Sąd, pomimo naruszenia przez organy podatkowe przepisów prawa materialnego wskazanych powyżej w pkt 1, które to uchybienie miało istotny i decydujący wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu.

Materialnoprawne zagadnienie tkwiące u podstaw sporu w rozpoznawanej sprawie było przedmiotem uchwały składu siedmiu sędziów NSA z 27 lutego 2012 r., II FPS 4/11, na którą trafnie powołał się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sąd administracyjny pierwszej instancji. W uchwale tej NSA uznał, że "w świetle art. 2 ust.1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) tej ustawy". W uzasadnieniu wskazanej powyżej uchwały wskazano również., że: "Przepisem znajdującym się poza regulacją ustawy podatkowej, a mającym istotne znaczenie dla wymiaru podatku od nieruchomości jest ponadto art. 21 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Zgodnie z tym przepisem, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej i gospodarki nieruchomościami stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

W związku z tym opodatkowanie budynku lub jego części stawką podatku przewidzianą dla budynków mieszkalnych jest możliwe, jeżeli w ewidencji gruntów i budynków budynek określony został jako mieszkalny. Należy również zauważyć, że ewidencja gruntów i budynków zawiera informacje dotyczące: gruntów, budynków i lokali. Z art. 20 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne wynika, że ewidencja ta w przypadku lokali obejmuje ich położenie, funkcję użytkową oraz ogólne dane techniczne. Oznaczenie funkcji użytkowej lokalu będzie zatem miało istotny znaczenie dla określenia czy lokal ma charakter mieszkalny czy niemieszkalny".

Uchwałą tą na mocy art. 269 § 1 p.p.s.a. związany jest także Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną. Związanie to polega na tym, że jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego, rozpoznający sprawę, nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie dopatrzył się wystąpienia w niej przesłanek uzasadniających zakwestionowanie stanowiska podjętego w przytoczonej uchwale.

W konsekwencji uznać należało, że kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w niniejszej sprawie przez WSA w Warszawie była prawidłowa, zarówno w warstwie materialnoprawnej, jak i procesowej. Sąd administracyjny pierwszej instancji słusznie uznał ustalenia organów podatkowych, że stanowiący własność Skarżącego garaż – sklasyfikowany w ewidencji jako lokal niemieszkalny, dla którego prowadzona jest odrębna księga wieczysta – należało opodatkować według stawki określonej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l., a organy podatkowe miały nie tylko prawo, ale i obowiązek oprzeć swoje ustalenia na danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. W tym stanie rzeczy zarzuty skargi kasacyjnej, zarówno dotyczące sugerowanych naruszeń o charakterze materialnym, jak i procesowym, uznać należało za oczywiście chybione.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto zgodnie art. 204 pkt 1 tej ustawy.[pic]