Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 7 maja 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 3206/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia 12 października 2012 r. w przedmiocie określenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2012 r.
Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Wójt Gminy C. decyzją z dnia 5 lipca 2012 r. ustalił Skarżącemu wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2012 w kwocie 262,00 zł. Za podstawę opodatkowania organ przyjął w podatku rolnym powierzchnię użytków rolnych - 1,2380 ha (z 4,4000 ha fiz.) przy stawce 150,00 zł, w podatku leśnym pow. 1,8400 ha lasu przy stawce 41,0696 zł. Ponadto w decyzji wskazał także nieużytki o powierzchni 2.300 m2, oraz budynki mieszkalne o powierzchni 69 m² i pozostałe budynki o powierzchni 37 m² - jako zwolnione z opodatkowania podatkiem od nieruchomości.
Organ odwoławczy decyzją z dnia 12 października 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Skarżący nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem zaskarżył do Sądu administracyjnego ww. decyzję w całości, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem. Zdaniem Skarżącego dane stanowiące podstawę opodatkowania zawarte w ewidencji gruntów i budynków nie zgadzają się z treścią aktu notarialnego [...].
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując jednocześnie zaprezentowane wcześniej stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że wydana przez organ odwoławczy decyzja jest zgodna z prawem. Sąd przywołał treść art. 21 ust.1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 100, poz. 1086 ze zm. - dalej "u.p.g.i.k."), i podkreślił, że dla potrzeb podatku od nieruchomości, podstawowe znaczenie mają zapisy dokonane w ewidencji gruntów i budynków. Organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń, co do wielkości gruntu. Powoływanie się przez Skarżącego w postępowaniu podatkowym, iż posiadany grunt ma inną wielkość lub inne przeznaczenie, niż wynika z ewidencji nie może mieć wpływu na decyzję w przedmiocie podatku od nieruchomości. Istotne dla orzeczenia w przedmiocie podatku są bowiem tylko zapisy wynikające z ewidencji. Dopóki zapis taki nie zostanie zmieniony, jego treść jest dla organu podatkowego wiążąca. Zdaniem Sądu, organ podatkowy powinien uwzględnić dane inne, niż wynika to z ewidencji w sytuacji, kiedy z aktu notarialnego wynika, iż inna osoba niż aktualny właściciel, jest wpisana jako właściciel nieruchomości w ewidencji.
W skardze kasacyjnej Skarżący na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 270 ze zm.; zwanej dalej: p.p.s.a.) zaskarżył w całości wskazany ww. wyrok, zarzucając Sądowi:
- 1) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię:
- a) art. 21 ust. 1 u.p.g.i.k. polegającą na przyjęciu przez Sąd, iż wyłączną podstawę wymiaru podatków i świadczeń, stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, w sytuacji gdy dane zawarte w urzędowym rejestrze mogą być w uzasadnionych przypadkach zastąpione danymi wynikającymi z innego dokumentu urzędowego, a z okoliczności sprawy wynika, iż skarżący dysponuje dokumentami urzędowymi - aktem notarialnym nr [...] oraz postanowieniem Sądu Rejonowego w Węgrowie (sygn. akt I Ns 222/88), z których wynika, iż obszar nieruchomości których właścicielem jest skarżący jest większy niż wynika z danych zawartych w ewidencji gruntów; dokumenty te nie zostały uwzględnione przez organ podatkowy, co skutkowało niewłaściwym wyliczeniem zobowiązania podatkowego;
- b) art. 22 ust.1 u.p.g.i.k. w zw. z § 46 ust. 1 i 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454 ze zm.) polegająca na przyjęciu przez Sąd, iż organ prowadzący "ewidencję gruntów miał ograniczony katalog możliwości dokonywania zmian z urzędu, w sytuacji gdy zgodnie z § 46 pkt 1 i 2 rozporządzenia organ prowadzący ewidencję z urzędu wprowadza zmianę wynikającą z prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych, zatem w przypadku gdy organ ten dysponował odpowiednimi dokumentami skarżącego - aktem notarialnym oraz postanowieniem sądu potwierdzającymi prawo własności powoda do nieruchomości, dane te powinien z urzędu wpisać do ewidencji gruntów i na podstawie tych danych organ podatkowy winien określić wysokość zobowiązania podatkowego;
- 2) naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 ust. 1 pkt 1 p.p.s.a poprzez nieuwzględnienie skargi na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego i nieuchylenie decyzji w całości w sytuacji gdy z okoliczności sprawy wynika, iż doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;
Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach wniosło o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Brak było podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej.
Na początek przypomnieć (przede wszystkim wnoszącemu skargę kasacyjną) należy, że na podstawie art. 183 § 1 p.p.s.a., poza wskazanymi w art. 183 § 2 p.p.s.a. przypadkami nieważności postępowania sądowego, których w sprawie nie stwierdzono, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę wyłącznie w granicach skargi kasacyjnej, które wyznaczają zarzuty kasacyjne: sformułowane, przedstawione i uzasadnione zgodnie z wymogami i standardami wynikającymi z regulacji prawnych art. 174 i art. 176 p.p.s.a. W szczególności, stan faktyczny sprawy może być kwestionowany za pomocą zarzutów kasacyjnych naruszenia przepisów postępowania, na podstawie których organy podatkowe dokonywały jego ustaleń i ocen, zaś sąd administracyjny dokonywał w tym zakresie kontroli legalności badanego administracyjnego postępowania podatkowego.
W sprawie niniejszej skarga kasacyjna opierała się zasadniczo na zarzutach skierowanych do postępowania podatkowego. Zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną, organy podatkowe przyjęły za podstawę opodatkowania dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, które nie zgadzają się z treścią aktu notarialnego AN 3159/88. W dokumencie tym grunt należący do Skarżącego ma inną wielkość niż podana w ewidencji gruntów i budynków. Wszystkie przytoczone zarzuty i argumenty strony wnoszącej skargę kasacyjną dotyczą niewątpliwie postępowania podatkowego i ustalonego oraz ocenionego w nim stanu faktycznego skontrolowanej przez Sąd pierwszej instancji indywidualnej sprawy podatkowej. Brak jest jednak w tym zakresie wystarczających, zgodnych z prawem zarzutów kasacyjnych. Wnoszący skargę kasacyjną powołuje w niej przepisy ustawy o Prawie geodezyjnym i kartograficznym oraz § 46 ust. 1 i 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r., które przepisami prawa podatkowego nie są i na ich podstawie organ podatkowy nie prowadzi postępowania podatkowego, nie ustala i nie ocenia stanu faktycznego sprawy.
W tym stanie rzeczy niewystarczające było powołanie się wyłącznie na naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zarzut ten po pierwsze jest nieprecyzyjnie sformułowany, bowiem nie wskazano w nim na konkretną jednostkę redakcyjną. Po drugie nie podano przepisów postępowania, których naruszenie przez organy podatkowe mogłoby uzasadniać zastosowanie tego przepisu (np. art. 187 § 1, czy też art. 191 Ordynacji podatkowej). Z powyższego wynika, że ustalony i oceniony przez organy podatkowe a następnie zaaprobowany przez Sąd pierwszej instancji stan faktyczny sprawy nie został skutecznie zakwestionowany zasadnymi i zgodnymi z prawem zarzutami kasacyjnymi.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw prawnych, aby w obszarze rzeczonego stanu faktycznego dokonywać merytorycznej weryfikacji, w tym zgodnie z sugestiami pozbawionej dostatecznych podstaw i uzasadnień prawnych argumentacji skargi kasacyjnej.
Na marginesie podkreślić należy, że nadrzędność danych zawartych w ewidencji gruntów ma kluczowe znaczenie przy rozstrzyganiu sporów dotyczących obszaru i granic nieruchomości. Nie budzi wątpliwości eksponowany w piśmiennictwie pogląd, że w razie niezgodności opisu nieruchomości w dziale I-O księgi wieczystej z danymi ewidencji gruntów i budynków, przedmiotem nabycia jest nieruchomość o obszarze i w granicach "prawnych", to znaczy określonych przez dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, a nie przez wpis w dziale I-O. Dane te bowiem, stosownie do art. 21 u.g.i.g.k., są jedyną podstawą oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych (por. S. Rudnicki, Dwa problemy rękojmi dobrej wiary publicznej ksiąg wieczystych, Przegl.Sąd. 2002 nr 6 s.3). Właściwy jest zatem wniosek, że dopóki dane ewidencyjne dotyczące obszaru i granic nieruchomości nie zostaną zmienione we właściwym trybie administracyjnym, mają one charakter wiążący, przed danymi ujawnionymi w dziale pierwszym księgi wieczystej, o których mowa w art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r., o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2013 r., poz. 707) – por. uchwała NSA z dnia 18 listopada 2013 r., II FPS 2/13, dostępna: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z tych powodów, uznając zaskarżone orzeczenie za zgodne z prawem, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.