Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Wr 63/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę B. W. (dalej jako "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej jako "Dyrektor Izby Administracji Skarbowej") z dnia 27 maja 2019 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 22 czerwca 2015 r. (treść uzasadnienia ww. wyroku oraz innych wyroków sądów administracyjnych powołanych w niniejszym uzasadnieniu dostępna jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).
W skardze kasacyjnej Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie:
- - "1 § 1 i § 2" ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2018 r. poz. 2107, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.u.s.a.", poprzez wadliwe wykonanie kontroli decyzji pod względem jej zgodności z prawem, co doprowadziło do utrzymania w obrocie prawnym "decyzji rażąco naruszenie prawa", a także art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", w zw. z art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz 191 w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 i art. 249 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), poprzez dokonanie błędnych ustaleń w zakresie przyjęcia, że organy podatkowe przeprowadziły w sposób prawidłowy postępowanie dowodowe, co w konsekwencji doprowadziło do niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i utrzymania w obrocie wadliwej decyzji.
W związku z powyższym Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i poprzedzającego go wyroku Sądu pierwszej instancji oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W kolejnych pismach procesowych strony przedstawiły swoje stanowiska w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna jest niezasadna.
Przedmiotem skargi do Sądu pierwszej instancji była decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 27 maja 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję tego organu z dnia 19 lutego 2017 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 22 czerwca 2015 r. Ta ostatnia decyzja, wydana w wyniku wznowienia postępowania, określała wysokość zobowiązania podatkowego Skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. uchylając poprzednie wydane w tym zakresie decyzje podatkowe.
Podstawę prawną dwóch wymienionych na wstępie, wydanych w niniejszej sprawie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania stanowił art. 249 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. W myśl tego przepisu, organ podatkowy wydaje decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli w szczególności sąd administracyjny oddalił skargę na tę decyzję, chyba że żądanie oparte jest na przepisie art. 247 § 1 pkt 4.
Ten ostatni przepis odnosi się do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, która dotyczy sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną - i nie miał on zastosowania w niniejszej sprawie.
Treść powołanego wyżej przepisu, tj. art. 249 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej jest precyzyjna, klarowna i nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że poza wspomnianym wyżej wyjątkiem, w przypadku zaistnienia określonej w tym przepisie przesłanki, tj. oddalenia skargi przez sąd administracyjny na decyzję, której dotyczy wniosek o stwierdzenie nieważności, jedynym możliwym i zarazem prawnie dopuszczalnym rozstrzygnięciem jest decyzja o odmowie wszczęcia postępowania. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie.
Wyrokiem z dnia 9 maja 2016 r. sygn. akt I SA/Wr 19/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę na objętą późniejszym wnioskiem Skarżącego o stwierdzenie jej nieważności, decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 22 czerwca 2015 r., a następnie wyrokiem z dnia 30 marca 2017 r. sygn. akt II FSK 144/17 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniesioną przez Skarżącego skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Tym samym ziściła się przesłanka określona w art. 249 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, co oznacza, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej rozpatrując wniosek Skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji tego organu z dnia 22 czerwca 2015 r. był obowiązany wydać rozstrzygnięcie o odmowie wszczęcia postępowania, co uczynił.
Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku akceptując stanowisko, jakie zajął w tej sprawie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej oraz wydane przez ten organ rozstrzygnięcie, trafnie zwrócił uwagę, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2016 r. sygn. akt II FSK 485/14, że odmowa wszczęcia postępowania stanowi jednocześnie odmowę przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów w sprawie i rozstrzygania merytorycznego o zasadności wniosku o stwierdzenie nieważności. Tym bardziej nie mogą być w żaden sposób analizowane i oceniane - czego domaga się Skarżący w skardze kasacyjnej oraz kolejnych pismach procesowych - szeroko opisane w tej skardze okoliczności towarzyszące dokonywaniu przez Skarżącego w 2000 r. obrotu cukrem, które mogły mieć wpływ na wysokość określonego Skarżącemu zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r.
Mając na uwadze powyższe, niezasadne są podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej oraz wskazanego ogólnie, bez sprecyzowania adekwatnej jednostki redakcyjnej - art. 249 tej ustawy. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w powiązaniu z art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, albowiem w świetle art. 249 § 1 pkt 2 tej ustawy, jedyną okolicznością podlegającą ustaleniu było oddalenie skargi przez sąd administracyjny na decyzję, której dotyczył wniosek Skarżącego o stwierdzenie nieważności, co Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w sposób prawidłowy i niebudzący wątpliwości ustalił.
Mając na uwadze omówiony wyżej przedmiot i zakres sprawy oraz jej jej ramy prawne, bezprzedmiotowy i jako taki bezzasadny, bo niewykazujący z nią związku, był wniosek dowodowy Skarżącego o przeprowadzenie w trybie art. 106 § 3 P.p.s.a. dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci postanowienia prokuratora o umorzeniu śledztwa prowadzonego wobec wskazanego inspektora kontroli skarbowej.
W tym stanie rzeczy uznając, że wyrok Sądu pierwszej instancji nie narusza prawa w zarzucanym mu w rozpoznawanej skardze kasacyjnej zakresie, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.
O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 i art. 209 tej ustawy w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a), w zw. z pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).