Uzasadnienie
- 1. Postanowieniem z 17 stycznia 2012 r., II FSK 2687/11, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną J. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2011 r., III SA/Wa 1723/11 w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z 4 kwietnia 2011 r., Nr [...], w przedmiocie zmiany wymiaru podatku od nieruchomości za 2004 r.
- 2. Podatnik złożył wniosek o sprostowanie postanowienia z 17 stycznia 2012 r. poprzez:
- 1) określenie, iż skarga kasacyjna J. B. została wniesiona od postanowienia WSA w Warszawie z 12 sierpnia 2011 r., III SA/Wa 1726/11,
- 2) określenie, iż J. B. wniósł skargę na decyzję SKO w W. z 4 kwietnia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie zmiany wymiaru podatku od nieruchomości za 2007 r.
W uzasadnieniu wnioskodawca wskazał, że skarga kasacyjna została wniesiona na postanowienie WSA w Warszawie z 12 sierpnia 2011 r., III SA/Wa 1726/11 a nie na postanowienie WSA w Warszawie, III SA/Wa 1723/11.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd może z urzędu sprostować w wyroku (w tym przypadku postanowienia) niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste pomyłki. Sformułowanie art. 159 p.p.s.a. wskazuje z kolei, że sprostowanie może nastąpić również na wniosek podmiotu uprawnionego.
Wskazane w art. 156 p.p.s.a. nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty. Sprostowanie obejmuje właściwe oznaczenie stron czy też dokładne wymienienie podmiotów postępowania. Błąd pisarski to widoczny, wbrew zamierzeniom sądu niewłaściwie użyty wyraz, widocznie mylna pisownia. Z kolei błąd rachunkowy, to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych. Natomiast "inna oczywista pomyłka" jest swym charakterem zbliżona do niedokładności błędu pisarskiego i rachunkowego (wyrok NSA z 17 września 2008 r., I OZ 678/08).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nieprawidłowości wskazane w art. 156 § 1 p.p.s.a. muszą mieć ewidentny, bezsporny charakter oraz nie mogą wpływać na treść rozstrzygnięcia.
W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał wniesioną przez stronę skargę kasacyjną "na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2011 r.", którą to zaskarżono "w całości postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2011 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1723/11".
Natomiast skarga kasacyjna, o której jest wzmianka we wniosku o sprostowanie, tj. zaskarżająca postanowienie z 12 sierpnia 2011 r. WSA w Warszawie, III SA/Wa 1726/11, odrzucające skargę J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z 4 kwietnia 2011 r. w przedmiocie zmiany wymiaru podatku od nieruchomości za 2007 r. została rozpoznana w innym postępowaniu toczącym się przed NSA, II FSK 148/12. Skarżący we wniosku o sprostowanie postanowienia zawarł zatem żądania, których uwzględnienie doprowadziłoby do niedozwolonej, merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia. W konsekwencji należy uznać, że wniosek o sprostowanie jest oczywiście bezzasadny.
Na marginesie konieczne jest wskazanie, że niedopuszczalna jest podejmowana przez wnioskodawcę próba zakwestionowania prawidłowości powyższego orzeczenia, bowiem orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ma przymiot ostateczności i nie podlega zaskarżeniu.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 1 w związku art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.