Uzasadnienie
- 1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 3 września 2004 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie III SA/Wa 840/04, odrzucił skargę spółki "I.AG" F. oraz spółki "I." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 23 marca 2004 r., w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych. W motywach rozstrzygnięcia sąd I instancji wskazał, iż strona skarżąca, będąc prawidłowo pouczoną, nie uzupełniła we wskazanym przez Sąd terminie braków formalnych skargi, to jest nie nadesłała odpisu skargi oraz nie złożyła pełnomocnictwa procesowego upoważniającego do działania w imieniu obu skarżących spółek. W terminie uzupełniono jedynie brak formalny skargi w zakresie wpisu od tego pisma, w kwocie 873 zł. W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 par. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270, dalej p.p.s.a./ orzekł o odrzuceniu skargi.
- 2. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, strona skarżąca zaskarżyła powyższe postanowienie w całości, zarzucając mu naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie:
- - art. 32 Kodeksu postępowania administracyjnego;
- - art. 46 par. 3, art. 37, art. 49 oraz art. 58 par. 3 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych;
- - naruszenie przepisów postępowania, które ma istotny wpływ na wynik sprawy skutkując zamknięciem stronie drogi prawnej.
Wskazując na powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż w wezwaniu do uzupełnienia braków skargi, tylko punkt dotyczący braku uiszczenia wpisu od skargi został wytłuszczony, co w ocenie strony skarżącej oznaczało, iż był to jedyny brak pisma procesowego, który należało uzupełnić. Zdaniem strony skarżącej, pogrubienie czcionki ostatniego punktu wezwania, dotyczącego wpisu od skargi wprowadzało w błąd co do zakresu braków tego pisma i powodowało, iż wezwanie to nie było prawidłowe.
Dodano również, iż przedmiotowe pełnomocnictwo, do złożenia którego wezwał Sąd zostało złożone w momencie wystąpienia z wszczynającym postępowanie przed organami administracji wnioskiem o zwolnienie strony z podatku od czynności cywilnoprawnych. Swoim zakresem pełnomocnictwo to obejmowało także umocowanie do reprezentowania podatników przed Sądami. Jednocześnie autor skargi kasacyjnej zaznaczył, iż w aktach rozpoznawanej sprawy znajdujących się w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym dotyczących rozpoznawanej sprawy, pełnomocnictwo procesowe nie figuruje.
W kwestii zaś braku skargi obejmującego niezłożenia od niej odpisu, strona skarżąca podniosła, iż odpis tego pisma został złożony wraz ze skargą.
3. Rozpoznając niniejszą sprawę Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu. Co prawda zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędne zastosowanie art. 32 Kpa oraz art. 46 par. 3, art. 37, art. 49 i art. 58 par. 3 ustawy 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, to jednak z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, iż mowa jest o ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /p.p.s.a./. Naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe jego zastosowanie oznacza tzw. błąd subsumcji, polegający na błędnym odniesieniu konkretnego stanu faktycznego do abstrakcyjnego stanu faktycznego zawartego w normie prawnej, czyli do hipotezy danej normy. Tymczasem wskazane w skardze kasacyjnej przepisy, których naruszenia dopuścił się sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu nie można zaliczyć do przepisów prawa materialnego. Podobnie należy zakwalifikować przepis art. 32 Kpa, który zamieszczony został w rozdziale 6 tej ustawy regulującym zagadnienia dotyczące strony postępowania administracyjnego i nie mógł być naruszony przez sąd administracyjny podczas orzekania, gdyż stosował on przepisy p.p.s.a. W skardze kasacyjnej nie zakwestionowano także w sposób skuteczny norm postępowania w zakresie ustaleń dotyczących stanu faktycznego.
Wskazane w skardze kasacyjnej przepisy p.p.s.a. są bowiem normami regulującymi postępowanie przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi. W analizowanej sprawie normy te dotyczą udzielania pełnomocnictwa przez strony i ich organy lub przedstawicieli ustawowych, wskazują na wymogi dotyczące pism w postępowaniu sądowym oraz skutków procesowych ich niedochowania. Normy wskazane przez wnoszącego skargę kasacyjną, których naruszenia dopuścić się miał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, nakładają w istocie obowiązki na strony oraz uczestników postępowania sądowego, a także ich pełnomocników. Z obowiązków tych, jak wynika z akt sprawy, skarżąca spółka, oraz reprezentujący ją pełnomocnik, nie wywiązali się w sposób należyty. Wobec tego sąd administracyjny I instancji prawidłowo zastosował przepis art. 58 par. 3 p.p.s.a. i odrzucił skargę.
Mając na uwadze sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd prawa materialnego powiedzieć należy, iż podstawy skargi kasacji stanowią najważniejszy jej wymóg, gdyż decydują o jej istocie i charakterze. Podstawy i wnioski skargi kasacyjnej składają się bowiem na jej granice. Mają one, co do zasady, charakter wiążący sąd. Z treści art. 183 p.p.s.a. wynika bowiem, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania sądowego. Ta ostatnia sytuacja nie ma natomiast miejsca, wobec czego Sąd ten związany jest granicami kasacji sformułowanymi przez skarżącego.
Z tych przyczyn, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. Natomiast o kosztach postępowania kasacyjnego postanowiono na podstawie art. 204 pkt 1 tej ustawy.