Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 lipca 2016 r., w sprawie o sygnaturze akt II FSK 3603/15, w punkcie 1 oddalił skargę kasacyjną A. sp. z o.o. (obecnie: S. sp. z o.o.) dalej skarżąca, od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 571/15, w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 22 grudnia 2014 roku w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 rok, a w punkcie 2 zasądził od A. sp. z o.o. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku kwotę 1.800,00 zł (słownie: jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Sąd w podstawie prawnej wyroku wskazał na art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j., Dz. U. z 2016 roku, poz. 718) – dalej: p.p.s.a. oraz art. 209 w zw. z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a., a także § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (j.t., Dz. U. z 2013 r., poz. 490) – dalej: rozporządzenie. Skarżąca pismem z dnia 20 lipca 2016 roku złożyła wniosek o sprostowanie opisanego powyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego poprzez uchylenie punktu 2 wyroku, ewentualnie "zastąpienie objętej nim(i) kwoty kwotą 120,-zł". We wniosku argumentowała, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku nie poniosło w sprawie żadnych podlegających zwrotowi kosztów postępowania, w tym kosztów postępowania kasacyjnego, o których mowa w art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz przepisach rozporządzenia.
W ocenie skarżącej organ w analizowanej sprawie nie wniósł skargi kasacyjnej oraz nie był reprezentowany na rozprawie przez profesjonalnego pełnomocnika. We wniosku wskazano również, że wartość przedmiotu zaskarżenia wynosiła w rozpoznawanej sprawie 50.000 zł i od tej kwoty powinny były być liczone ewentualne koszty postępowania. Skarżąca powyższe stanowisko podtrzymała w piśmie z dnia 17 sierpnia 2016 r., (karta 115). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek o sprostowanie wyroku nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. O sprostowaniu sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 p.p.s.a.). Sprostowanie może nastąpić również na żądanie stronie strony, co wynika z art. 159 p.p.s.a. W myśl art. 204 pkt 1 p.p.s.a., w razie oddalenia skargi kasacyjnej, strona która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ, jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę.
Wbrew stanowisku skarżącej, w analizowanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku było reprezentowane w postępowaniu kasacyjnym przez pełnomocnika wykonującego zawód radcy prawnego (karta 85) oraz w wymaganym ustawowo terminie wniosło odpowiedź na skargę kasacyjną, w której przedstawiło wniosek o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Jak wynika z oświadczenia zawartego w odpowiedzi na skargę kasacyjną, kopię tego pisma pełnomocnik organu przekazał bezpośrednio pełnomocnikowi skarżącej (karta 84), stosownie do art. 66 § 1 p.p.s.a. W sprawie zastosowanie miał więc art. 205 § 2 p.p.s.a. stanowiący, że do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
Z kolei podstawę do wyliczenia kwoty zwrotu kosztów postępowania w analizowanej sprawie stanowił § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia stosowanie do którego, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie było reprezentowane przez tego samego radcę prawnego, który prowadził sprawę przed sądem administracyjnym pierwszej instancji, a zatem miała miejsce druga sytuacja ze wskazanych w § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia.
Z kolei § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia stanowi, że stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stawkę obliczoną na podstawie § 6 rozporządzenia. Wbrew twierdzeniom skarżącej, w analizowanej sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia wynosiła 50.000 zł, a więc stawka minimalna wynagrodzenia za czynności radcy prawnego wyliczona na podstawie § 6 pkt 5 wynosiła 2.400 zł. Wynagrodzenie pełnomocnika Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku przysługiwało zatem za sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną. Wyliczone zostało na podstawie 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) oraz w związku z § 6 pkt 5 rozporządzenia i wynosiło 75% z 2.400 zł, to jest kwotę 1.800 zł. Wynagrodzenie pełnomocnika organu w takiej wysokości zostało uwzględnione w punkcie 2 wskazanego na wstępie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, tj. rozstrzygnięciu o zasądzeniu od skarżącej na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Nie można więc zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że w punkcie 2 tego wyroku występują wskazane w art. 156 § 1 p.p.s.a., podlegające sprostowaniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wskazując na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.