Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 września 2007 roku sygn. akt VIII SA/Wa 424/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę "S." sp. z o.o. w R.. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 19 kwietnia 2007 roku / Nr [...].
Z akt sprawy wynika że:
Zaskarżona decyzja do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego została wydana na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa / Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. /.
Utrzymywała ona w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 9 lutego 2007 roku, odmawiającą uchylenia - po wznowieniu postępowania - ostatecznej decyzji Izby Skarbowej w W. z 13 lutego 2003 roku, w sprawie określenia skarżącej zobowiązania i zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 roku w kwocie wyższej o 280.000 złotych, od deklarowanej przez Spółkę.
Dyrektor Izby Skarbowej przedstawiając w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia stan sprawy stwierdził, iż decyzja Izby Skarbowej w W. z 13 lutego 2003 roku, której wzruszenia w trybie nadzwyczajnym domaga się skarżąca, była przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z 16 czerwca 2004 roku, sygn. akt III SA 601/03, Sąd oddalił skargę.
Naczelny Sąd Administracyjny oddalił następnie skargę kasacyjną od tego orzeczenia wyrokiem z 6 września 2005 roku, sygn. akt FSK 2161/04.
W dniu 12 grudnia 2005 roku pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z 13 lutego 2003 roku. Po wznowieniu postępowania podatkowego Dyrektor Izby Skarbowej w W. odmówił uchylenia tej ostatecznej decyzji. Stwierdził bowiem, że nie wystąpiły ku temu przesłanki określone w art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej. Decyzją z 15 maja 2006 roku organ odwoławczy utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. Wyrokiem z 23 października 2006 roku, sygn. akt III SA/Wa 2241/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Spółki na ostateczną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 15 maja 2006 roku w sprawie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji Izby Skarbowej w W. z 13 lutego 2003 roku.
Postępowanie w sprawie ostatecznie zakończonej decyzją zaskarżoną w niniejszej sprawie, zostało zainicjowane zostało pismem skarżącej z 14 grudnia 2006 roku. Zawarto w nim kolejny wniosek o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją Izby Skarbowej w W. z 13 lutego 2003 roku. Pełnomocnik skarżącej wymienił załączone do wniosku dowody / gazety promocyjne i związane z nimi kopie stosownych umów oraz kopie faktur VAT za świadczone przez Spółkę usługi marketingowe, wykaz środków transportowych opatrzonych znakiem towarowym "S.", oświadczenie dotyczące wykonania na rzecz skarżącej w 2001 roku materiałów reklamowych, kopie wystawionych dla Spółki faktur za wykonanie kalendarza, długopisów, gazetek i innych materiałów reklamowych opatrzonych jej znakiem towarowym /, dające w jego ocenie podstawę do wznowienia postępowania w sprawie. Wskazał jednocześnie na przepis art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej.
Podniósł, że oddalając wyrokiem z 23 października 2006 roku / akt III SA/Wa 2241/06 / skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. w sprawie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji Izby Skarbowej w W. z 13 lutego 2003 roku, Sąd uznał fakt istnienia spornego znaku towarowego. Skarga została przez Sąd oddalona, gdyż Spółka nie przedstawiła dowodów na używanie tegoż znaku towarowego.
Pełnomocnik skarżącej wskazał iż spółka przez wiele lat używała znak towarowy "S." w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. W 2001 roku wydawała również gazetki promocyjne opatrzone tym znakiem. Stwierdzono też, iż spółka osiągała przychody związane ze świadczeniem usług promocyjnych i używała środków transportu opatrzonych znakiem towarowym "S.". Używanie znaku towarowego miało zwiększać przychody Spółki. W sprawie zakończonej ostateczną decyzją z 13 lutego 2003 roku organy podatkowe nie ustaliły w ocenie skarżącej prawidłowo stanu faktycznego. Odpisy amortyzacyjne w kwocie 1.000.000 złotych od wartości znaku towarowego "S." /5.000.000 złotych/ powinny zatem zostać w ocenie Spółki zaliczone do jej kosztów uzyskania przychodów w 2001 roku.
Postanowieniem z 10 stycznia 2007 roku, organ I instancji wznowił postępowanie w sprawie, po przeprowadzeniu postępowania na podstawie art. 243 § 2 ordynacji podatkowej. Decyzją z 9 lutego 2007 roku Dyrektor Izby Skarbowej w W. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Izby Skarbowej z 13 lutego 2003 roku w sprawie określenia skarżącej wysokości zobowiązania i zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 rok. Ponownie uznał bowiem, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej.
W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik skarżącej podniósł, że przedstawione wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania dowody są nowe i jednoznacznie zmieniają stan faktyczny dotychczas ustalony przez organy. Dowody te potwierdzają bowiem, że w 2001 roku spółka osiągała przychody dzięki używaniu znaku towarowego "S.". Wszystkie dowody powstały w 2001 roku lub wcześniej, a tym samym istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej. Nie były przy tym znane organom podatkowym orzekającym w sprawie. Zdaniem skarżącej, przedstawione dowody jednoznacznie wskazują na błędne ustalenie stanu faktycznego, a w konsekwencji bezpodstawne określenie jej zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 rok.
Dyrektor Izby Skarbowej w W., utrzymując w mocy swoją decyzję z 9 lutego 2007 roku nie dopatrzył się podstaw do uchylenia ostatecznej decyzji z 13 lutego 2003 roku. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że jakkolwiek przedłożone dowody /gazety promocyjne, faktury VAT, długopisy reklamowych z nadrukiem "S.", oświadczenie podmiotu świadczącego usługi reklamowe, zdjęcia samochodów opatrzonych na burtach napisem "S.", umowy świadczące o realizacji usług marketingowych/ stanowią dowody, których dotychczas nie przedstawiono organowi podatkowemu, to jednak nie są to dowody istotne dla rozstrzygnięcia spornej kwestii związanej z używaniem przez skarżącą znaku towarowego "S.". Dowody te w ocenie organu odwoławczego nie potwierdzają używania znaku towarowego "S." w celu uzyskania przychodów za 2001 rok. Nie potwierdzają, że Spółka w 2001 roku umieszczała znak towary na sprzedawanych towarach. Z dowodów tych wynika tylko to, że Spółka posiadała w swojej ofercie i promowała sprzedaż towarów wyprodukowanych przez inne podmioty i oznaczonych znakiem towarowym innych firm.
Przedstawione faktury VAT dokumentują zaś poniesione koszty związane z reklamą i promocją sprzedawanych przez Spółkę towarów, wyprodukowanych przez inne podmioty. Załączone długopisy z nadrukiem "S." i zdjęcia samochodów dostawczych skarżącej z takim oznaczeniem na burtach świadczą przy tym o działaniach reklamujących Spółkę.
Organ odwoławczy wyjaśnił następnie, że z treści znajdującego się w aktach sprawy dowodu, tj. Świadectwa Ochronnego wydanego przez Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej wynika, iż wniosek o rejestrację znaku towarowego "S." zgłoszony został 7 grudnia 2000 roku. Prawo ochronne na znak towarowy Spółka uzyskała zaś 9 grudnia 2004 roku, co w ocenie organu oznacza, że znak towarowy nie został wniesiony aportem w 2000 roku. Nie ma przy tym znaczenia dla sprawy przeświadczenie skarżącej, iż był to znak towarowy powszechnie znany.
Dodatkowo organ odwoławczy powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 czerwca 2004 r. /III SA 601/03/ oddalający skargę Spółki na decyzję z 13 lutego 2003 roku. Sąd stwierdził bowiem, że Spółka cywilna "S." nie była podmiotem uprawnionym z prawa ochronnego na znak towarowy w rozumieniu ustawy z dnia 31 stycznia 1985 roku o znakach towarowych /Dz. U. Nr 5, poz. 17 ze zm./.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję organu odwoławczego z 19 kwietnia 2007 roku Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie:
- - art. 120, 121, 122, 124, 180 § 1, 181, 191, 192, 194 § 1, 240 § 1 pkt 5, 243 § 2 oraz art. 245 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej;
- - art. 12 ust. 1, art. 13 ust. 2, art. 15 ust. 1 - 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych /Dz. U. Nr 5, poz. 17 ze zm.,
- - art. 1 pkt 2 i 3 oraz art. 2 pkt 1 Konwencji Paryskiej o ochronie własności przemysłowej z dnia 20 marca 1883 r. /zał. do Dz. U. z 1975 r. Nr 9, poz. 51 i 52/
- - art. 15 ust. 1 i 6 oraz art. 16b ust.1 pkt 6 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm. - powoływanej dalej jako "u.p.d.o.p."/.
Odpowiadając na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Zarzuty skarżącej uznał za bezzasadne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Wskazując na wynikającą z art. 128 ordynacji podatkowej zasadę trwałości decyzji ostatecznych, Sąd I instancji podkreślił, że uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności, oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w powołanej ustawie oraz ustawach podatkowych.
Skarżąca wskazała przepis art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej jako podstawę prawną wznowienia postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją, której domaga się wzruszenia. Z dyspozycji powołanego przepisu wynika, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. W ocenie skarżącej, podstawę faktyczną wznowienia postępowania podatkowego zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji Izby Skarbowej w W. z 13 lutego 2003 roku stanowią załączone przez nią do wniosku dowody, które potwierdzają w jej ocenie wykorzystywanie w 2001 roku znaku towarowego "S." w celu uzyskania przychodów. Wszystkie dowody istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej, ale nie były znane organowi podatkowemu, który wydał niekorzystną dla skarżącej decyzję ostateczną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał także, że decyzja ostateczna, której wzruszenia w trybie nadzwyczajnym domaga się Spółka, poddana była kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Oddalając skargę prawomocnym wyrokiem z 16 czerwca 2004 roku, sygn. akt III SA 601/03, Sąd uznał, że wartość znaku towarowego "S." stanowi w istocie wartość firmy /Spółki/ w rozumieniu przepisów ustawy o rachunkowości. Sąd stwierdził wówczas, że w świetle przepisów ustawy o znakach towarowych, spółka cywilna "S." nie była podmiotem uprawnionym z prawa ochronnego na znak towarowy. Samo oznaczenie /słowo lub rysunek/, nie jest bowiem chronionym znakiem towarowym, jeżeli nie zostało nałożone na towar. Znakiem towarowym, stosowne oznaczenie staje się dopiero w momencie jego nałożenia na dany towar. Zdaniem Sądu, w składzie orzekającym 16 czerwca 2004 roku, skoro skarżąca nie nabyła znaku towarowego, a wartość firmy, na którą składają się m. in. opinia o firmie, wysoko wyszkolona kadra, doświadczenie w branży i rynki zbytu, to nie miała ona prawa dokonywać odpisów amortyzacyjnych od wartości firmy "S." /kwoty 5.000.000 zł/, wartość ta nie podlegała bowiem amortyzacji w świetle art. 16c pkt 4 u.p.d.o.p.
Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Spółki wyrokiem z 6 września 2005 roku, sygn. akt FSK 2161/04. Za bezzasadne uznał zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, w tym zarzuty dotyczące naruszenia art. 15 ust. 6 i art. 16b pkt 6 u.p.d.o.p. Zauważył przy tym, że skarżąca nie wymieniła ani jednego towaru, który byłby oznaczony znakiem "S.". Znak ten eksponowany był nie jako wyróżnik towaru, lecz przedsiębiorcy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż w rozpoznawanej sprawie był związany oceną prawną dokonaną w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 czerwca 2004 roku, sygn. akt III SA 601/03 /art. 170 i art. 171 u.p.p.s.a./. Ocena ta została nadto zaakceptowana przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 września 2005 r. /sygn. akt FSK 2161/04/.
Występując z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wydaniem ostatecznej i prawomocnej decyzji z 13 lutego 2003 roku skarżąca nie wykazała, że nakładała znak towarowy "S." na sprzedawane przez siebie towary. Takiej okoliczności nie wykazała również w postępowaniu podatkowym prowadzonym z jej wniosku. W świetle powołanych wyżej orzeczeń przyjąć zaś należy, że w 2001 roku skarżąca nie nabyła prawa do zaliczania w ciężar kosztów uzyskania przychodów kwoty 1.000.000 złotych z tytułu odpisów amortyzacyjnych od kwoty 5.000.000 złotych stanowiącej według niej wartość podlegającego amortyzacji znaku towarowego "S.". Przedstawione przez skarżącą dowody nie mają zatem istotnego znaczenia dla sprawy.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego brak było zatem wystarczających podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Za niezasadne Sąd uznał zarzuty skarżącej dotyczące zarówno naruszenia przepisów postępowania, jak też przepisów prawa materialnego. Organ podatkowy słusznie uznał bowiem, że nie wystąpiły przesłanki uzasadniające uchylenie ostatecznej decyzji Izby Skarbowej z 13 lutego 2003 roku. Trafnie zauważył, że przedstawione przez skarżącą dowody nie potwierdzają nakładania znaku towarowego na sprzedawane przez nią towary, których skarżąca nie była producentem. Skarżąca nie wykazała nadto, że poza działalnością handlową świadczyła usługi transportowe. Powoływała się na niemające znaczenia dla sprawy umowy dotyczące świadczonych przez nią usług marketingowych.
W świetle prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 października 2006 roku /III SA/Wa 2241/06/ oddalającego skargę Spółki na poprzednią decyzję odmawiającą /po wznowieniu postępowania/ uchylenia ostatecznej i prawomocnej decyzji Izby Skarbowej z 13 lutego 2003 roku, wpływu na rozstrzygnięcie sprawy nie ma również świadectwo ochronne /art. 170 i art. 171 u.p.p.s.a./. Dowód ten nie został bowiem uznany przez organ za istotny dla sprawy. Zasadność tego stanowiska potwierdził Sąd oddalając skargę prawomocnym wyrokiem /uzasadnienie pisemne tego wyroku nie zostało sporządzone/.
Sąd I instancji stwierdził też, że wykładni przepisów regulujących instytucję wznowienia postępowania, jako wyjątku od zasady trwałości decyzji ostatecznych, dokonywać należy w sposób ścisły. Uchylenie decyzji ostatecznej w sytuacji, gdy nie wystąpiły przesłanki wskazane w art. 240 § 1 ordynacji podatkowej, może być co do zasady uznane za rażące naruszenie prawa. Decyzja Izby Skarbowej w W. z 13 lutego 2003 roku jest nie tylko ostateczna, ale i prawomocna. Korzysta zatem ze szczególnej ochrony prawnej.
Jako podstawę prawną wyroku wskazano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm./.
Skarżąca spółka nie zgodziła się z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i w złożonej skardze kasacyjnej zarzuciła błędną wykładnię:
- - art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej, art. 4 ust. 1 i 2, art. 12 ust. 1 i 2, art. 13 ust. 2, art. 15.1, 2 i 3 ustawy z 31 stycznia 1985 roku o znakach towarowych /Dz. U. Nr 5 poz. 17 ze zm./, art. 1 pkt 2 i 3, art. 2 pkt 1 Konwencji Paryskiej o ochronie własności przemysłowej /zał. do Dz. U. z 1975 r. Nr 9 poz. 51 i 52/,
- - art. 15 ust. 1 i 6, art. 16b ust. 1 pkt 6, art. 16c pkt 4 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz. U. z 2000 r. Nr 54 poz. 654 z póżn. zm/),
- - art. 33 ust. 4 ustawy o rachunkowości.
W uzasadnieniu skargi spółka zawarła wniosek o zmianę zaskarżonego orzeczenia i wznowienie postępowania w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2001 rok.
Stwierdziła jednocześnie, iż sąd pominął istotną okoliczność, iż sporny znak był znakiem usługowym, nie natomiast znakiem towarowym. Wskazano, iż spółka nie twierdziła, iż oznaczała tym znakiem towary handlowe, lecz używała znaku przy sprzedaży towarów, czyli w usługach handlowych. Używano znaku w celach reklamy, marketingu, w celu rozwoju sieci handlowej oraz w celu rozpowszechniania wiedzy o świadczonych usługach. Znak był używany jako znak usługowy zgodnie z zakresem działalności przedsiębiorstwa. Spółka dowodziła, że nie został rozpoznany jej zarzut ujęty jako "nie ustalenie stanu faktycznego". Twierdzono również, iż sąd z naruszeniem przepisów ustawy o rachunkowości /art. 33 i art. 44b/ stwierdził, iż wartość znaku zwiększyła wartość firmy, a nie podlegała amortyzacji jako wartość niematerialna i prawna.
Na poparcie swych twierdzeń skarżąca spółka przedstawiła opinie rzeczoznawcy w dziedzinie rachunkowości oraz rzecznika patentowego.
Stwierdzono również, iż wbrew stanowisku sądu I instancji, w 2001 roku spółka świadczyła usługi transportowe i logistyczne. Wykonywała je na zlecenie podmiotów zamawiających towary.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna okazała się nie uzasadniona.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), treść skargi kasacyjnej wyznacza zakres sądowej kontroli sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Poza przesłankami nieważności postępowania sądowego, które sąd kasacyjny jest obowiązany uwzględnić z urzędu, granice rozpoznania sprawy wytyczają wnioski i zarzuty kasacyjne sformułowane przez stronę.
Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie okoliczności które stanowiłyby podstawę do uznania iż zachodzi nieważność postępowania sądowoadministracyjnego nie występują.
Prawidłowo sformułowana skarga kasacyjna winna zawierać określenie podstaw kasacyjnych, wskazanych w art. 174 pkt. 1 i 2 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Stosownie do przepisu art. 174 pkt. 1 i 2 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch podstawach: na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przytoczenie podstaw kasacyjnych musi być precyzyjne, gdyż z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te zarzuty naruszenia przepisów, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny nie jest natomiast upoważniony do badania, czy Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył innych przepisów, nie może bowiem zastępować strony i precyzować lub uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych / wyr. NSA z dnia 30 marca 2004 r., GSK 10/04, M.P. 2004, nr 9, poz. 392, wyr. NSA z dnia 7 września 2004 r., FSK 102/04 nie publ. /
W ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt. 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a więc naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, skarżąca podniosła zarzut błędnej wykładni a w konsekwencji błędne zastosowanie, zarówno art. 240 § 1 pkt. 5 ordynacji podatkowej jak i szeregu przepisów prawa to jest art. 4 ust. 1 i 2, art. 12 ust. 1 i 2, art. 13 ust. 2, art. 15.1, 2 i 3 ustawy z 31 stycznia 1985 roku o znakach towarowych /Dz. U. Nr 5 poz. 17 ze zm./, art. 1 pkt 2 i 3, art. 2 pkt 1 Konwencji Paryskiej o ochronie własności przemysłowej /zał. do Dz. U. z 1975 r. Nr 9 poz. 51 i 52/, art. 15 ust. 1 i 6, art. 16b ust. 1 pkt 6, art. 16c pkt 4 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz. U. z 2000 r. Nr 54 poz. 654 z póżn. zm/), art. 33 ust. 4 ustawy o rachunkowości.
Podkreślić należy że przepis art. 240 § 1 pkt. 5 ordynacji podatkowej którego naruszenie zarzuca skarżąca, jest przepisem prawa procesowego, toteż zarzut naruszenia powyższego przepisu, mogłaby skarżąca jedynie podnosić w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt. 2 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i to w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania sądowoadministracyjnego czego skarżąca nie uczyniła. To powoduje iż zarzut powyższy nie może być rozpoznany.
Pozostałe zarzuty podniesione w ramach podstawy określonej w art. 174 pkt. 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dotyczą przepisów prawa materialnego.
Zgodnie z art. 176 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Skarżąca w części wstępnej skargi kasacyjnej nie określiła w wniosku czy zaskarża wyrok Sądu I instancji w całości, czy też w części określając jedynie wyrok co do którego skargę wniosła, natomiast w końcowej części uzasadnienia wniosła o zmianę w / w wskazanego wyroku i wznowienie postępowania.
Wskazać należy że mimo określenia w art. 176 iż skarga kasacyjna winna zwierać wniosek o zmianę orzeczenia, nie może ulegać wątpliwości iż wniosek taki należy uznać za wniosek o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie merytorycznie skargi wniesionej do Sądu I instancji, przez Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do brzmienia art. 188 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / wyrok NSA w Warszawie z dnia 25.09.2007 roku sygnat. akt II FSK 1022 / 06, Lex 296029 /.
Jak stanowi art. 188 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jeżeli nie ma naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny może uchylić zaskarżone orzeczenie i rozpoznać skargę.
Tak więc z treści art. 188 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika że zastosowanie tego przepisu uzależnione jest od łącznego wystąpienia: braku naruszeń przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy i wydania orzeczenia z naruszeniem prawa materialnego.
Tym samym uznać należy iż wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie sprawy nie może być rozpoznany, bowiem uchylenie zaskarżonego wyroku i merytoryczne rozpoznanie skargi stosownie do art. 188 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest możliwe tylko wówczas gdy nie ma naruszeń przepisów postępowania które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego.
Przyjęcie natomiast przez skarżącą za podstawę skargi kasacyjnej naruszeń przepisów postępowania wyklucza możliwość zawarcia w niej wniosku o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i merytoryczne rozpoznanie skargi, a więc tym samym rozpoznanie zgłoszonych zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego / wyrok NSA w Warszawie z dnia 15.07.2005 roku I FSK 41 / 05, Lex 173074 /.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 184 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.