Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2004 r. I SA/Po 685/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu sprawy ze skargi Gminy K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia 8 kwietnia 2004 r. (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2003 r. - skargę odrzucił. W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, że zgodnie z art. 50 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ - zwanej dalej p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /t.j. Dz.U. 2002 nr 9 poz. 84 ze zm./ - zwana dalej upol wyznaczyła w art. 1c Burmistrzom rolę organu administracji publicznej. To zaś wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę samorządu terytorialnego jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego lub sądowoadministracyjnego.
Oznacza to, zdaniem Sądu, że jednostka samorządu terytorialnego nie ma legitymacji procesowej strony w tym postępowaniu i nie jest uprawniona do zaskarżenia decyzji administracyjnych do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W konsekwencji Sąd uznał wniesienie w tej sprawie "skargi przez organ podatkowy pierwszej instancji" za niedopuszczalne i na mocy art. 58 par. 1 pkt 6 p.p.s.a. skargę odrzucił.
Na powyższe postanowienie Gmina K. wniosła skargę kasacyjną i zarzuciła:
- 1. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 50 par. 1 i art. 58 par. 1 pkt 6 p.p.s.a.,
- 2. naruszenie przepisów prawa materialnego: a/ art. 6 ust. 7 upol, b/ art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego /Dz.U. nr 203 poz. 1966/, c/ art. 167 ust. 2, art. 168, art. 169 ust. 1 Konstytucji R.P., przez przyjęcie, że Gmina K. nie ma legitymacji procesowej strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym i nie jest uprawniona do zaskarżenia decyzji administracyjnych w sprawach podatkowych wynikających z ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Na podstawie art. 185 p.p.s.a. pełnomocnik Gminy wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu.
W uzasadnieniu zaś podkreślono, że wprawdzie Burmistrz zgodnie z art. 1c upol jest organem podatkowym to wydając decyzje o ustaleniu wysokości podatku od nieruchomości osobie fizycznej nie działa jako podmiot, którego własnego interesu prawnego lub obowiązku prawnego dotyczyła rozpoznawana sprawa lecz działa na podstawie przyznanych mu ustawowo kompetencji. Organ ustalając obowiązek podatkowy dokonuje przysporzenia majątkowego na rzecz Gminy przyznając jej prawo do żądania podatku w ustalonej decyzją wysokości. To zaś oznacza, że gminie przysługuje status strony, gdyż rozstrzygnięcie obejmuje sferę jej interesu prawnego. W orzecznictwie SN przyjmuje się, że wójt, burmistrz, prezydent miasta wydając decyzję w sprawie działają jako organy administracji publicznej na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji nie zaś jako podmiot, którego interesu prawnego lub obowiązku prawnego dotyczy postępowanie i taki organ gminy, który w pierwszej instancji wydał rozstrzygnięcie nie jest uprawniony do wniesienia skargi w tej sprawie.
Działa on bowiem w granicach własnych, przyznanych mu ustawowo kompetencji, a nie w granicach interesu prawnego gminy. Jednakże podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, nawet wówczas gdy sprawę rozstrzygał wójt tej gminy jest gmina /wyrok SN z dnia 7 czerwca 2001 r., III RN 104/00 - OSNAPU 2002 nr 1 poz. 4/. Decyzję SKO zaskarżyła Gmina, której interes prawny został określony powołanymi w petitum skargi kasacyjnej przepisami prawa materialnego. Bezzasadne uchylenie decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z., w sytuacji gdy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszała tak prawa materialnego jak i przepisów postępowania pozbawia Gminę przyznanych jej konstytucyjnie dochodów.
Wskazano jeszcze, że naruszenie art. 58 par. 1 pkt 6 p.p.s.a. polega na bezpodstawnym jego zastosowaniu w sytuacji, w której Sąd powinien był, jeżeli nie uwzględnił skargi, oddalić ją wyrokiem. Interes prawny Gminy do zaskarżenia decyzji /art. 50 par. 1 p.p.s.a./ wynika także ze skreślenia art. 233 par. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ - zwana dalej Ord. pod. z dniem wprowadzenia dwuinstancyjnego sądownictwa administracyjnego. Przepis ten bowiem nie zezwalał organowi odwoławczemu do wydania w sprawach należących do właściwości jednostek samorządu terytorialnego, decyzji reformatoryjnych jeżeli przepisy prawa przyznają tej jednostce, przy sposobie rozstrzygnięcia sprawy kierowanie się uznaniem administracyjnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Pismem z dnia 9 grudnia 2005 r. Gmina K. cofnęła skargę kasacyjną w związku z czym na podstawie art. 60 w zw. z art. 161 par. 1 i art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ Naczelny Sąd Administracyjny umorzył postępowanie kasacyjne.