Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 grudnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę R. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 19 czerwca 2006 r. w przedmiocie odmowy ustalenia podatku od nieruchomości za 2004 r.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie istota sporu koncentruje się wokół zakwalifikowania obiektu, w którym skarżący prowadził działalność gospodarczą na placu targowym w K. Zdaniem skarżącego posiadany przez niego stragan handlowy to tymczasowy obiekt budowlany, podlegający opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Natomiast w ocenie organów podatkowych stragan nie podlega opodatkowaniu tym podatkiem z tym, że zdaniem Prezydenta Miasta K. jest to tymczasowy obiekt budowlany (niepodlegający opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości), natomiast zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego przedmiotowy stragan to obiekt niebudowlany, urządzenie techniczne.
W ocenie Sądu pierwszej instancji zasadne jest stanowisko organów podatkowych, podparte opinią biegłego sądowego – W. D. Z treści tej opinii wynika, że stragany to obiekty przeznaczone do czasowego użytkowania, przeniesienia lub przewozu nie stanowią tymczasowego obiektu budowlanego, nie są związane trwale z terenem, posiadają własną konstrukcję metalową z elementów profilowanych z zadaszeniem, mocowane są z gruntem prowizorycznie.
Sąd podzielił również stanowisko organu odwoławczego co do zaliczenia straganu do obiektów niebudowlanych. Zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, obiekt małej architektury. Sąd stwierdził, iż bez wątpienia stragan handlowy nie jest ani budynkiem, ani obiektem małej architektury. W ocenie Sądu nie jest on również budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, nie można go także zakwalifikować do "tymczasowego obiektu budowlanego", o jakim mowa w art. 3 pkt 5 cytowanej ustawy.
Sąd pierwszej instancji zgodził się ze stanowiskiem organów podatkowych, iż stragany są obiektami niebudowlanymi. Konsekwencją tego jest niepodleganie opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, gdyż nie mieszczą się one w katalogu obiektów i nieruchomości wymienionych w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.). Sąd podkreślił, że nakładanie podatków i innych danin publicznych wymaga ustawowego określenia podmiotowo-przedmiotowego zakresu opodatkowania, a jakakolwiek interpretacja rozszerzająca obowiązek podatkowy jest niedopuszczalna.
W ocenie Sądu niezaliczenie straganów do obiektów objętych podatkiem od nieruchomości nie zmienia fakt uzyskania pozwolenia na budowę i pozwolenie na użytkowanie obiektów typu S-1. Jak zauważa Sąd przedmiotem tych pozwoleń jest nie tylko stragan, ale również obiekty innego rodzaju, a także sieci uzbrojenia terenu.
W skardze kasacyjnej pełnomocnik R. N. zaskarżył przedmiotowy wyrok w całości i zarzucił mu naruszenie prawa materialnego przez błędna wykładnię i niewłaściwe zastosowanie a w szczególności:
- – art. 3 pkt 1 lit. b/ i pkt 3, art. 5 ustawy – Prawo budowlane poprzez niezaliczenie obiektów handlowych typu S-1 należących do skarżącego do kategorii obiektu budowlanego spełniającego definicję budowli, mimo iż na obiekty te zostało wydane pozwolenie na budowę,
- – art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez odmowę ustalenia podatku od nieruchomości od tych obiektów budowlanych.
W ocenie autora skargi kasacyjnej zaskarżone orzeczenie w oczywisty sposób narusza prawo. W niniejszej sprawie występuje także istotne zagadnienie prawne, sprowadzające się do pytania: "czy obiekty budowlane typu S-1 należące do skarżącego można zaliczyć do kategorii obiektów budowlanych spełniających definicję budowli, mimo iż w wyliczeniu przykładowym zawartym w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego nie są tam wymienione".
Pełnomocnik skarżącego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wg norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozstrzygnięcia i rozstrzygnięcie o kosztach postępowania.
Zdaniem autora skargi kasacyjnej obiekt budowlany, z którego handlował skarżący mieści się w kategorii budowli, a wyliczenie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego jest tylko i wyłącznie wyliczeniem przykładowym. Z tego też względu winien być on opodatkowany podatkiem od nieruchomości zgodnie z przepisami ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zakres kasacyjnego badania zaskarżonego orzeczenia wyznaczają granice skargi kasacyjnej, o czym stanowi art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), którymi Naczelny Sąd Administracyjny jest związany.
Przechodząc do meritum sprawy należy wskazać, że autor skargi kasacyjnej zarzucił zaskarżonemu wyrokowi jedynie naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie przepisów art. 3 pkt 1 lit. b/ i pkt 3, art. 5 ustawy – Prawo budowlane oraz art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatku i opłatach lokalnych. Naruszenie tych przepisów, w ocenie skarżącego, miało nastąpić przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Błędną wykładnię tych przepisów skarżący upatruje w tym, że zarówno organy podatkowe, jak i Sąd pierwszej instancji nie zaliczyły straganu za budowlę, zaś niewłaściwe zastosowanie tzw. błąd subsumcji, w odmowie zastosowania do ustalonego stanu faktycznego hipotezy art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Analizując powyższe zarzuty należy stwierdzić, że zostały sformułowane w sposób, który nie pozwala sądowi odwoławczemu na merytoryczną kontrolę zaskarżonego wyroku.
Zarówno z petitum skargi kasacyjnej jak też z jej uzasadnienia wynika, że autor skargi kasacyjnej w rzeczywistości kwestionuje ustalenia faktyczne. Wywodzi, że posiadany przez niego stragan handlowy stanowi budowlę, nie zaś – jak przyjęły to organy podatkowe – obiekt niebudowlany i wobec tego niepodlegający podatkowi od nieruchomości.
Wobec tego jest rzeczą oczywistą, że skarga kasacyjna nie czyni zadość szczególnym warunkom, jakie ustanawia normodawca w przepisie art. 176 p.p.s.a., gdyż uzasadnienie skargi kasacyjnej nie odpowiada przytoczonej podstawie kasacyjnej.
Również chybiony jest zarzut błędu subsumcji. Błędne zastosowanie (niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy. Oznacza to, że nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania (niezastosowania) prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone orzeczenie. Innymi słowy, brak skutecznego zarzutu podważającego ocenę legalności poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych wyklucza możliwość oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego przez błędne zastosowanie norm prawa materialnego.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.