Uzasadnienie
- 1. Zaskarżonym wyrokiem z 10 października 2018 r., I SA/Gd 347/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę J. K. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 23 września 2014 r. I SA/Gd 654/14 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania.
- 2. Skargę kasacyjną od ww. wyroku wywiódł skarżący, wnosząc o uchylenie go w całości i pozytywne załatwienie skargi lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
- 1. art. 401 p. 2 k.p.c. oraz na art. 4011 k.p.c. bowiem Sąd rozpoznając odmownie skargę skarżącego z 9 kwietnia 2018 r. uchybił zapisom art. 401 p. 2 k.p.c. oraz art. 4011 k.p.c., a także art. 271 - 273 p.p.s.a.,
- 2. art.145 § 1 pkt 5 k.p.a. na skutek zaistnienia nadzwyczajnych przyczyn, to jest ujawnienia nowego dowodu, istotnego dla sprawy a nieznanego Sądowi przed wydaniem wyroku, a który stanowi załącznik do niniejszej skargi kasacyjnej.,
- 3. praw skarżącego określonych w Konstytucji RP która to, jako nadrzędny organ prawa polskiego chroni obywatela między innymi:
- - w zapisie art. 2 Konstytucji, że demokratyczne państwo prawne urzeczywistnia zasady sprawiedliwości społecznej,
- - w zapisie art. 30 Konstytucji, gdzie potwierdzono istnienie przyrodzonej i niezbywalnej godności człowieka i daje temu wyraz uznając nienaruszalność tej godności oraz nakłada na władze publiczne obowiązek jej poszanowania,
- - w zapisie art. 77 Konstytucji, w którym oznaczono że każdy, komu została wyrządzona szkoda wskutek niezgodnego z prawem działania organów władzy publicznej, ma prawo do jej wynagrodzenia.
- 3. Skarga kasacyjna okazała się niezasadna, dlatego została oddalona. Biorąc pod uwagę sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty oraz ich uzasadnienie należy w pierwszej kolejności wyjaśnić, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu uwzględniając wyłącznie nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. Skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia i musi odpowiadać wymogom określonym w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest bowiem granicami skargi kasacyjnej i nie może zastępować strony w wyrażaniu, precyzowaniu, czy też uzasadnianiu jej zarzutów. Innymi słowy, wskazanie przez autora skargi kasacyjnej przepisów, jakie w jego ocenie naruszył sąd administracyjny pierwszej instancji, a także wyjaśnienie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, na czym to naruszenie polegało, wyznacza granice, w których rozstrzyga Naczelny Sąd Administracyjny. Zarzuty, jak i ich uzasadnienie, powinny zatem być ujęte ściśle i zrozumiale, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 175 p.p.s.a.). Związanie sądu kasacyjnego zarzutami podniesionymi w skardze kasacyjnej oznacza, że sąd ten - co do zasady - nie ma kompetencji do kontroli legalności postępowania pierwszoinstancyjnego poza granicami zaskarżenia.
Tak zwany przymus adwokacko-radcowski, który w sprawach podatkowych został rozszerzony również na doradców podatkowych, ma na celu zapewnienie, że skierowana do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna zostanie sporządzona przez osoby kwalifikujące się odpowiednim poziomem wiedzy prawniczej, w konsekwencji czego będzie ona odpowiadała stawianym jej wymogom formalnym, a zawarte w niej zarzuty oraz przygotowana na ich poparcie argumentacja będą reprezentowały odpowiedni poziom merytoryczny. Lektura skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że pełnomocnik strony wymogom tym nie sprostał.
Po pierwsze, pełnomocnik skarżącego formułując stawiane w skardze kasacyjnej zarzuty nie powiązał naruszenia wymienionych w jej petitum przepisów z odpowiednimi przepisami zawartymi w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Po drugie wskazuje na naruszenie przepisów "k.p.c." oraz "k.p.a.", które jak słusznie zwrócił już uwagę w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd administracyjny pierwszej instancji, w sprawie nie były stosowane. Po trzecie należy zauważyć, że w przypadku zarzutów naruszenia art. 271, art. 272 i art. 273 p.p.s.a., przepisy te składają się z kilku jednostek redakcyjnych. Tymczasem jednym z elementów skargi kasacyjnej jest wskazanie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, co wynika z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Tym samym, jeżeli przepis dzieli się na kilka jednostek redakcyjnych (np. paragrafy, ustępy, punkty, litery), to przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną - zostały naruszone przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie.
Innymi słowy w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów (ustępów), punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, paragrafu (ustępu), punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu. Tylko tak sprecyzowany zarzut pozwala bowiem ustalić granice zaskarżenia. Wskazanie naruszenia całego przepisu ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi na pewno nie spełnia przedstawionych powyżej wymogów.
Z najdalej posuniętej ostrożności Naczelny Sąd Administracyjny mając na uwadze treść uchwały pełnego składu NSA z 26 października 2009 r. (I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 1), zgodnie z którą przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych, ten postulat spełni. Tak więc odnosząc się do treści sformułowanych zarzutów, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie są one zasadne. Wbrew odmiennym twierdzeniom skarżącego, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, że w realiach rozpatrywanej sprawy nie wystąpiły okoliczności wymagane do wznowienia postępowania z przyczyn wskazywanych przez skarżącego.
Skarżący był bowiem, w sprawie I SA/Gd 654/14 pouczony o możliwości skorzystania z prawa pomocy, był osobiście na rozprawie w dniu 23 września 2014 r. i czynnie w niej uczestniczył. Następnie skutecznie złożył wniosek o uzasadnienie wyroku na piśmie i odebrał go 3 listopada 2014 r., kolejno 1 grudnia 2014 r. udzielił pełnomocnictwa adwokatowi, który sporządził i wniósł skargę kasacyjną do NSA. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 3 lutego 2015 r., II FSK 123/15 zwrócił akta do WSA w Gdańsku celem usunięcia braków skargi kasacyjnej. Zarządzeniem z 23 lutego 2015 r. pełnomocnik (adwokat) został zobowiązany do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Pełnomocnik adwokat powyższe zobowiązanie otrzymał w 4 marca 2015 r. i w zakreślonym terminie braków nie uzupełnił, co skutkowało odrzuceniem skargi kasacyjnej postanowieniem z 13 kwietnia 2015 r., które nie zostało skutecznie zaskarżone.
Powyższy stan faktyczny zaistniały w sprawie I SA/Gd 654/14 nie może być skutecznie podważony przedłożonymi do skargi z 9 kwietnia 2018 r. zaświadczeniami lekarskimi z lat 2013 do 2017, świadczącymi o stanie zdrowia skarżącego.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi kasacyjnej za niezasadne i na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.
[pic]