Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 lutego 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę Zdzisława M. na decyzję Izby Skarbowej w K. z dnia 22 sierpnia 2001 roku (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 rok. W uzasadnieniu wyroku sąd administracyjny pierwszej instancji stwierdził, że wydając zaskarżoną decyzję organy podatkowe zebrały dostateczny materiał dowodowy, który wszechstronnie i wnikliwie rozważyły, a wnioski wysnute z jego oceny były logiczne i nie mogły zostać uznane za dowolne. Wobec powyższego stwierdzono, że rozstrzygnięcia Izby Skarbowej nie można uznać za wydane z naruszeniem przepisów powołanych w skardze, tj. art. 23 par. 1, art. 193 par. 1 i par. 2 oraz art. 187 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /t.j. - Dz.U. 2005 nr 8 poz. 60/ - dalej: ord. pod.
Od powyższego wyroku skarżący wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, sporządzoną zgodnie z wymogiem określonym w art. 175 par. 1 i par. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ - dalej: "p.p.s.a." przez profesjonalnego pełnomocnika. W skardze kasacyjnej zawarty został wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia ze względu na naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię oraz naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a także o zasądzenie zwrotu kosztów według obowiązujących norm. Jednocześnie nie wskazano konkretnych przepisów, tak prawa materialnego jak i formalnego, których naruszenie stanowiło zarzut skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o odrzucenie wniesionego środka odwoławczego oraz o zasądzenie od skarżącego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uzasadniając swój wniosek organ powołał się na treść art. 174 oraz art. 176 p.p.s.a., wskazując na niewypełnienie ustawowych wymogów formalnych skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Dwuinstancyjność postępowania sądowoadministracyjnego realizuje się poprzez prawo wniesienia przez strony skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego od orzeczenia kończącego postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Kontrola kasacyjna, dokonywana przez sąd odwoławczy, ma jednak szczególny charakter i nie odnosi się w sposób bezpośredni do postępowania administracyjnego, ale odbywa się w granicach wyznaczonych przez wniesioną skargę kasacyjną w odniesieniu do postępowania przed sądem administracyjnymi pierwszej instancji. Ze względu na specyficzną rolę, jaką w powyższym kontekście pełni skarga kasacyjna, ustawodawca zdecydował się objąć ten środek odwoławczy wyjątkowym wymogom formalnym, które sprecyzował w przepisach art. 174-176 p.p.s.a. Jednym z tych wymogów jest oparcie skargi kasacyjnej na podstawach, wskazanych w art. 174 p.p.s.a. Jednocześnie art. 176 p.p.s.a. nakazuje przywołanie w skardze kasacyjnej podniesionych podstaw kasacyjnych.
Sąd orzekający w sprawie niniejszej stoi na stanowisku, wielokrotnie wyrażanym już w dotychczasowym orzecznictwie, że nie czyni zadość wymogom formalnym skargi kasacyjnej ograniczenie się w niej do powtórzenia treści przepisu art. 174 p.p.s.a. Skoro bowiem Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 par. 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, zakres tej skargi musi być wyznaczony w sposób dokładny i nie może budzić żadnych wątpliwości. W szczególności sąd odwoławczy nie jest upoważniony samodzielnie dokonywać interpretacji podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, ani ich precyzować w zastępstwie strony wnoszącej skargę. Powyższy pogląd nie tylko znajduje poparcie w ugruntowanej linii orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego /por. postanowienie NSA z dnia 22 lipca 2004 r. GSK 356/04; postanowienie NSA z dnia 1 września 2004 r. FSK 161/04; postanowienie NSA z dnia 9 marca 2005 r. FSK 1733/04/, ale przede wszystkim stanowi oczywistą konsekwencję obowiązującego w zreformowanym sądownictwie administracyjnym modelu postępowania w trybie kontroli kasacyjnej.
Z kolei art. 178 p.p.s.a. stanowi, że skarga kasacyjna wniesiona po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalna podlega odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny, działający na posiedzeniu niejawnym. Jednocześnie art. 180 p.p.s.a. upoważnia Naczelny Sąd Administracyjny do odrzucenia skargi kasacyjnej, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez sąd pierwszej instancji. W tej sytuacji dla odrzucenia skargi kasacyjnej przez sąd odwoławczy konieczne jest zaistnienie tych samych przesłanek, które bada sąd pierwszej instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wniesiona w sprawie niniejszej skarga kasacyjna w przywołanych podstawach kasacyjnych nie wymienia przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania, których naruszenie zarzucono Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Tym samym należy uznać, że uchybiono wymogom formalnym skargi kasacyjnej w sposób, uniemożliwiający jej merytoryczne rozpoznanie i spełniający przesłanki, wskazane w art. 178 p.p.s.a.
Mając na zatem uwadze powyższe i działając na podstawie art. 180 w zw. z art. 174 i art. 176 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.