Uzasadnienie
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 marca 2006 r., I SA/Lu 172/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę Jacka P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 23 grudnia 2005 r. (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej.
W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne:
Decyzją z dnia 23 grudnia 2005 r. (...) Dyrektor Izby Skarbowej w L. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 16 października 2003 r. (...) stwierdzającą nieważność decyzji Drugiego Urzędu Skarbowego w L. z dnia 31 października 1996 r. w sprawie nadania numeru identyfikacji podatkowej. W pouczeniu zawartym w końcowej części uzasadnienia decyzji wskazano, że może być ona zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w L. w terminie 30 dni od daty jej doręczenia. Decyzja ta doręczona została stronie - Jackowi P. dnia 28 grudnia 2005 r.
W dniu 25 stycznia 2005 r. Jacek P. nadał w Urzędzie Pocztowym D.-G. przesyłkę poleconą zawierającą skargę na powyższą decyzję. Przesyłka ta zaadresowana była do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie i wpłynęła do tego Sądu w dniu 30 stycznia 2006 r. Z uwagi na fakt, że stosownie do art. 54 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ skargi nie wnosi się bezpośrednio do sądu administracyjnego, lecz wnosi się ją za pośrednictwem organu, którego działanie jest jej przedmiotem w dniu 31 stycznia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przesłał wymienioną skargę Dyrektorowi Izby Skarbowej w L., jako organowi właściwemu.
Dyrektor Izby Skarbowej w L. otrzymał skargę w dniu 2 lutego 2006 r., zaś dnia 3 marca 2006 r. przesłał ją Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie wraz z odpowiedzią i aktami administracyjnymi. W odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Odrzucając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wskazał, że zgodnie z art. 53 par. 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym - jak wynika z art. 83 par. 3 tej ustawy - oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Jednakże skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi.
Mając na uwadze powyższe, Sąd ten stwierdził, że aby skarga przesłana za pośrednictwem Poczty Polskiej mogła być uznana za wniesioną w terminie wskazanym w art. 53 par. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi koniecznym jest jej nadanie w tym terminie w polskim urzędzie pocztowym na adres organu, którego działanie jest przedmiotem skargi /w sprawie niniejszej - na adres Dyrektora Izby Skarbowej w L./. Tylko bowiem w takim przypadku spełnione są wynikające z przytoczonych przepisów wymogi: 1/ wniesienia skargi w przepisanym terminie oraz 2/ wniesienia jej za pośrednictwem właściwego organu.
Sąd wskazał przy tym, że w sytuacji, gdy skarga nadesłana została do organu niewłaściwego /w stanie sprawy - do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie/, organ ten przesyła skargę organowi właściwemu. Skoro jednak za datę wniesienia skargi za pośrednictwem organu może być uznana tylko data, w której skarga nadana została na adres tego organu, to w przedstawionej sytuacji datą wniesienia skargi jest data, w jakiej organ niewłaściwy przesłał skargę organowi właściwemu. Zaskarżona w sprawie decyzja doręczona została stronie dnia 28 grudnia 2005 r., termin do wniesienia skargi upłynął więc z dniem 27 stycznia 2006 r. Natomiast oddanie w polskim urzędzie pocztowym skierowanej do Dyrektora Izby Skarbowej w L. przesyłki zawierającej skargę nastąpiło w dniu 31 stycznia 2006 r., tj. po upływie przepisanego terminu.
Wobec powyższego, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarga wniesiona została z uchybieniem terminu do jej wniesienia, co skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 par. 1 pkt 2 i par. 3 ustawy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniósł Jacek P., reprezentowany przez radcę prawnego.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez:
- - błędne ustalenie stanu faktycznego, co spowodowało naruszenie art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi;
- - niewłaściwe zastosowanie art. 58 par. 1 pkt 2 powołanej ustawy.
Podnosząc powyższe zarzuty, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca, kwestionując stanowisko Sądu zawarte w zaskarżonym postanowieniu, stwierdziła, że według stanowiska Sądu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie był organem niewłaściwym do rozpoznania skargi i otrzymał ją po terminie, co nie jest prawdą, gdyż skarżący złożył skargę w terminie bez pośrednictwa Izby Skarbowej. Skarżący działał sam jako osoba fizyczna i czynił to zgodnie z pouczeniem wynikającym z decyzji z dnia 23 grudnia 2005 r. Wysłał zatem skargę pocztą w terminie, tj. 25 stycznia 2006 r.
W konkluzji strona skarżąca wskazała, że skarżący nie powinien być dotknięty skutkami tego, że poczta i Dyrektor Izby Skarbowej nie złożyli do dnia 27 stycznia 2006 r. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie według art. 54 par. 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż sam skarżący działał w terminie, zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji z dnia 23 grudnia 2005 r.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, strona przeciwna, kwestionując prawidłowość konstrukcji wniesionego przez skarżącego środka odwoławczego, wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej jako nieposiadającej usprawiedliwionych podstaw.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem zgodnie z art. 183 par. 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności.
Dokonując oceny skargi kasacyjnej wniesionej w sprawie niniejszej, w oparciu o przytoczone powyżej przepisy prawne, Sąd doszedł do wniosku, że skarga ta nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i jako taka podlega oddaleniu.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że "naruszenie prawa materialnego poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego" nie stanowi żadnej z podstaw kasacyjnych w postępowaniu sądowoadministracyjnym, co jednoznacznie wynika z powołanego przepisu art. 174 p.p.s.a. Formułując zarzut oparty na podstawie naruszenia prawa materialnego /poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie/, autor skargi kasacyjnej powinien podać konkretne przepisy materialnoprawne oraz wskazać, na czym polega ich naruszenie. Tymczasem autor skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie, konstruując zarzut oparty na podstawie naruszeniu prawa materialnego, jako przepis prawa materialnego wskazał art. 54 p.p.s.a. Przepis ten, wbrew przekonaniu strony skarżącej, nie ma charakteru materialnoprawnego, lecz jest normą o charakterze procesowym. Stanowi on bowiem jednostkę redakcyjną ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zawartą w Dziale III zatytułowanym "Postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym", a przy tym reguluje tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego, a więc jedną z kluczowych kwestii tego postępowania.
Także zamierzonego przez stronę rezultatu nie może przynieść drugi z podniesionych zarzutów /naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 58 par. 1 pkt 2 powołanej ustawy/. Przepis ten, analogicznie jak przepis art. 54 p.p.s.a., jest normą o charakterze procesowym, określa on uprawnienia orzecznicze Sądu w zakresie odrzucenia skargi, a ponadto stanowi on jednostką redakcyjną ustawy regulującej postępowanie przed sądami administracyjnymi /p.p.s.a./.
Powyższe uchybienia w zakresie konstrukcji zgłoszonych zarzutów nie dają podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Z tych względów, na podstawie przepisów art. 184 i art. 204 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.