Uzasadnienie
Prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 2804/11 oddalono skargę F. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 11 sierpnia 2011 r., w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r.
W dniu 26 czerwca 2013 r. Skarżący złożył skargę o wznowienie postępowania zakończonego powyższym wyrokiem, ze względu na nowe okoliczności prawne. Jako okoliczność stanowiącą podstawę wznowienia postępowania wskazał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11. W uzasadnieniu skargi Skarżący powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego dowodził, że jego zobowiązanie podatkowe za 2005 r. uległo przedawnieniu 31 grudnia 2011 r. Skarżący powołał się również na orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego: uchwałę z dnia 3 lutego 2012 r. sygn. akt I FPS 1/12, uchwałę z dnia 3 czerwca 2013 r. sygn. akt I FPS 6/12 oraz wyrok z dnia 20 czerwca 2013 r. sygn. akt II FSK 2224/11.
Postanowieniem z dnia 24 lipca 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 1657/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę o wznowienie postępowania sądowego. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał art. 280 § 1 w związku z art. 272 § 2 oraz art. 273 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). W ocenie Sądu, skarga została wniesiona po upływie trzymiesięcznego terminu, o którym mowa w art. 272 § 2 p.p.s.a.
W skardze kasacyjnej od powyższego orzeczenia pełnomocnik skarżącego zarzucił Sądowi naruszenie przepisów postępowania w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art. 272 § 1 i 2 p.p.s.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji uznanie, iż termin na złożenie skargi o wznowienie postępowania został przekroczony oraz art. 273 § 2 p.p.s.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji uznanie, iż powołane w skardze o wznowienie postępowania okoliczności nie są nowymi okolicznościami faktycznymi ani środkami dowodowymi.
Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym, oraz przyznanie pełnomocnikowi kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem wskazane w niej zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 272 § 1 i § 2 oraz art. 273 § 2 p.p.s.a., są niezasadne.
Na podstawie art. 272 § 1 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. W sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Jeżeli w chwili wydania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego orzeczenie sądowe nie było jeszcze prawomocne na skutek wniesienia środka odwoławczego, który został następnie odrzucony, termin biegnie od dnia doręczenia postanowienia o odrzuceniu (art. 272 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 273 § 2 p.p.s.a. można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.
Przede wszystkim wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11, na który powołał się skarżący wszedł w życie w dniu 24 lipca 2012 r., (por. art. 190 ust. 3 Konstytucji RP). Skargę o wznowienie postępowania wniesiono natomiast dnia 26 czerwca 2013 r. (k- 4 akt sądowych). Bezsprzecznie zatem skarga ta została wniesiona po upływie trzymiesięcznego terminu, o którym mowa w art. 272 § 2 p.p.s.a. Wobec tego, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił złożoną przez skarżącego skargę o wznowienie postępowania stosownie do art. 280 § 1 p.p.s.a.
Podkreślić także należy, że przywołane przez skarżącego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego: uchwała z dnia 3 lutego 2012 r. sygn. akt I FPS 1/12, uchwała z dnia 3 czerwca 2013 r. sygn. akt I FPS 6/12 oraz wyrok z dnia 20 czerwca 2013 r. sygn. akt II FSK 2224/11, nie stanowią podstawy prawnej do wznowienia postępowania, o której mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a. Jak słusznie uznał Sąd pierwszej instancji oceny prawne zawarte w tych orzeczeniach nie są okolicznościami faktycznych ani środkami dowodowymi, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.
Z tych względów skargę kasacyjną oddalono na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 p.p.s.a., jako pozbawioną podstaw prawnych.