Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 marca 2005 r., I SA/Lu 545/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę Zofii S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. /zwanego dalej "SKO"/ z dnia 4 października 2004 r. utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy M. z dnia 16 sierpnia 2004 r., w której określono skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku rolnym za 2004 r. w kwocie 19,30 zł.
W uzasadnieniu do tego wyroku w pierwszej kolejności przybliżono przebieg postępowania przed organami podatkowymi. W tych ramach wskazano, że podstawą do wydania w stosunku do skarżącej - jako współwłaściciela użytków rolnych o powierzchni 0,93 ha - decyzji wymiarowej były dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków przekazane przez Starostwo Powiatowe w B. /OZ w M./ uwzględniające zmiany wprowadzone w dniu 20 lipca 2004 r. po nabyciu przez spadkobierców spadku po Stefanie S. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca kwestionowała przyjętą do opodatkowania powierzchnię użytków rolnych, twierdząc, że została ona zawyżona o 6 arów.
Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję, SKO powołało się na treść art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz.U. 2000 nr 100 poz. 1086 ze zm./ wskazując na prawny obowiązek ustalania zakresu opodatkowania w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Podkreślono przy tym, że SKO nie posiada uprawnień do podważania tych danych. Jednocześnie wyjaśniono, iż stosownie do art. 22 przywołanej ustawy jedynie właściciele gruntów są legitymowani do wszczęcia procedury zmiany danych w rejestrze, tak aby były one zgodne ze stanem rzeczywistym.
W skardze do Sądu Administracyjnego podatniczka wniosła o uchylenie decyzji SKO, zarzucając naruszenie art. 7 Kpa przez brak dokonania przez organy podatkowe pomiaru jej działki, która w wyniku zmian w rejestrze gruntów wprowadzonych z urzędu w 1986 r., ma powierzchnię 0,87 ha, a nie jak dotychczas 0,93 ha.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, oddalając wniesioną skargę, zasadniczo podzielił ustalenia i oceny prawne organów podatkowych. W tym zakresie wskazał na art. 4 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, z którego wynikało, że podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi dla gruntów, poza gospodarstwami rolnymi, liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Zatem organ podatkowy, ustalając stan faktyczny sprawy, związany był danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków. Nie mógł w związku z tym dokonać w powyższym zakresie własnych ustaleń, w tym pomiaru gruntów, nie był bowiem rzeczowo właściwy do dokonania zmian w rejestrze ani do zgłaszania konieczności takich zmian. Te czynności, na mocy art. 22 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, zostały zarezerwowane dla właścicieli gruntów. Dlatego też organy podatkowe nie miały żadnych obowiązków w tym zakresie i ich powinności nie można wywodzić z art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./.
Przy tym odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 Kpa wskazano, że przepisy tej ustawy nie miały zastosowania w sprawie, gdyż postępowanie podatkowe unormowane jest we wspomnianej ustawie - Ordynacja podatkowa.
Powyższy wyrok został zaskarżony w całości skargą kasacyjną pełnomocnika Zofii S., w której wniesiono o jego uchylenie i "spowodowanie uwzględnienia roszczenia skarżącej przez zmianę podstawy wymiaru podatku rolnego za 2004 r. i ustalenie podatku rolnego za działkę nr 420 od jej powierzchni wynoszącej 0,87 ha", zarzucając:
- - naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podniesiono również:
- - nie uwzględnienie na etapie rozpatrywanej sprawy całokształtu okoliczności faktycznych.
W uzasadnieniu do tak sformułowanych zarzutów i wniosków kasacyjnych przede wszystkim uznano za niezgodne z zasadą praworządności twierdzenie, że konkretnych powinności organu podatkowego nie można wyprowadzić z treści art. 122 Ordynacji podatkowej. Autor skargi kasacyjnej stwierdził bowiem, że nie przestrzeganie tej zasady w działaniu administracji publicznej oraz sprawującego nad nią kontrolę sądownictwa administracyjnego prowadzi do jej zastąpienia "zasadą komercjalizmu i fiskalizmu", co z kolei zagraża podstawowym prawom i wolnościom obywatelskim. Fiskalizm zaś przejawiający się w "myśleniu ekonomicznym" urzędników państwowych skutkowałby podejmowaniem wszelkich działań w celu uzyskania dla Skarbu Państwa jak największych korzyści ekonomicznych, nawet wówczas, gdy wiązałoby się to z naruszeniem prawa. Dlatego też argumentowano, że, w razie wątpliwości, w procesie wykładni przepisów prawa należy zastosować, na co wskazywał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 24 czerwca 1993 r., III ARN 33/93, taką wykładnię, która odpowiadałaby najbardziej zasadom wyrażonym w Konstytucji. W oparciu o przeprowadzony wywód stwierdzono więc, że zaskarżone orzeczenie nie może pozostać w mocy jako niezgodne z przywołanymi zasadami konstytucyjnymi.
Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 7 czerwca 2006 r., pomimo prawidłowego zawiadomienia, nikt się nie stawił.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Z wniesionej w sprawie skargi kasacyjnej nie wynikają jakiekolwiek podstawy, które uzasadniać by mogły jej uwzględnienie.
Przede wszystkim podnieść należy, że skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym prawnym środkiem zaskarżenia, dlatego też odnośnie jej sporządzania obowiązuje przymus zastępstwa prawnego realizowanego przez uprawnione podmioty wymienione w art. 175 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."/. Z art. 174 i art. 176 p.p.s.a. wynika, że w skardze kasacyjnej należy przytoczyć podstawy kasacyjne wraz z ich uzasadnieniem. Trzeba zatem wskazać konkretny przepis stosowanego przez sąd administracyjny prawa materialnego lub procesowego, który został przez tenże sąd naruszony. Konieczne jest także sprecyzowanie, do jakiego naruszenia przepisów prawa materialnego i/lub procesowego doszło i na czym ono polegało. Za niewystarczające należy uznać ogólnikowe zarzuty pogwałcenia przepisów prawa /por. analogicznie: J. P. Tarno: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz"; Wydawnictwo Prawnicze "LexisNexis"; Warszawa, 2004 r., str. 252/.
Skarga kasacyjna wniesiona w sprawie niniejszej wymogów tych ewidentnie nie spełnia. Jej zarzuty kasacyjne nie wskazują i nie zawierają jakiegokolwiek przepisu prawa, który, zdaniem autora skargi kasacyjnej, miał zostać naruszony przez Sąd I instancji. Z treści uzasadnienia kasacji wyinterpretować tylko można, iż jako argument za uchyleniem zaskarżonego wyroku podniesiono naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej. Zważyć jednak należy, że wymieniony przepis jest stosowany wyłącznie przez organy podatkowe nie zaś przez sądy administracyjne, zaś z treści skargi kasacyjnej żadną miarą nie wynika zarzut stanowiący o tym, jakie przepisy obowiązującej Sąd I instancji /cyt./ ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszyć miał ten Sąd oceniając zastosowanie art. 122 Ordynacji podatkowej przez organy podatkowe w postępowaniu podatkowym w sprawie.
Z tych powodów, na podstawie art. 184 przywoływanego Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił.