Uzasadnienie
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę Wiesława Jagły na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie orzeczenia o jego odpowiedzialności jako członka zarządu za zaległości w podatku od towarów i usług za maj 2007 r. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością O. z siedzibą w O. Stan sprawy Sąd przedstawił w sposób następujący:
Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. decyzją z dnia 29 października 2010 r. orzekł o odpowiedzialności skarżącego za zaległości spółki w podatku od towarów i usług za maj 2007 r. w kwocie 79.926 zł wraz z odsetkami w wysokości 31.748 zł, ustalając, że postępowanie egzekucyjne przeciwko spółce zostało prawomocnym postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2009 r. umorzone z powodu jego bezskuteczności, że skarżący do listopada 2007 r. był członkiem jej zarządu, nie wskazał majątku spółki, z którego egzekucja byłaby możliwa oraz nie wskazał okoliczności uwalniających go od odpowiedzialności.
Skarżący wprawdzie wyjaśnił, że nie odpowiadał za sprawy finansowe spółki i że w 2007 r. dysponowała ona majątkiem umożliwiającym spłatę zaległości podatkowych, wobec czego umorzenie postępowania egzekucyjnego było przedwczesne - zwłaszcza, że egzekucja może być skierowana do obecnie istniejącego majątku spółki w postaci prawa do technologii i rozwiązań technologicznych - ale nie miało to wpływu na wynik sprawy, gdyż ze wskazanych aktywów egzekucja nie jest możliwa. Niezasadne było także prowadzenie dalszego postępowania dowodowego z zeznań świadków – osoby prowadzącej rachunkowość spółki oraz prezesa jej zarządu.
W odwołaniu skarżący wskazał na możliwość ponownego podjęcia postępowania egzekucyjnego przeciwko spółce oraz podniósł, że dotychczas prowadzone postępowanie zostało umorzone dwa lata po zaprzestaniu pełnienia przez niego obowiązków członka zarządu, gdy nie miał już wpływu na działalność spółki ani dostępu do jej dokumentów. Nie miał także możliwości złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, gdyż przeciwny temu był prezes zarządu spółki, a sam skarżący w zarządzie odpowiadał wyłącznie za sprawy techniczne.
Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia 14 lutego 2011 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K.. Stwierdził, że bezskuteczna wobec spółki okazała się nie tylko egzekucja administracyjna, ale także sądowa. Aktywa wskazane przez skarżącego nie nadają się do spieniężenia, ponieważ spółka miała jedynie prawo do korzystania z technologii, a nie zbywalne prawa autorskie, nie zawierała także umowy sublicencji, która dawałaby prawo do wynagrodzenia; linia technologiczna stanowi natomiast własność banku udzielającego kredytu. Niesprzedany olej recyklingowy został zabezpieczony przez policję i nie może stanowić przedmiotu, do którego egzekucja mogłaby być skierowana, nie stwierdzono także posiadania przez spółkę środków pieniężnych.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący powtórzył zarzuty podniesione w odwołaniu, a ponadto wskazał, że pominięto odpowiedzialność drugiego członka zarządu. W uzupełnieniu skargi dodatkowo podniósł, że zabezpieczenie dokumentacji spółki przez prokuraturę uniemożliwiło złożenie deklaracji na podatek od towarów i usług za maj 2007 r., zaskarżona decyzja jest nieważna z powodu nieopatrzenia jej datą oraz nie zawiera wzmianki o solidarnej odpowiedzialności skarżącego z drugim członkiem zarządu.
Uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że jakkolwiek wydanie decyzji bez opatrzenia jej datą narusza art. 210 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (obecnie: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: O.p.), nie jest to jednak wadliwość świadcząca o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 O.p., gdyż nie pozbawia aktu cech decyzji. Umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przeciwko spółce nie było przedwczesne, gdyż spółka nie miała majątku, z którego egzekucja byłaby możliwa - a i skarżący majątku takiego nie wskazał. Prawo do korzystania z licencji nie jest wymienione w art. 96g ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (obecnie: Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm., dalej: u.p.e.a.), określającym katalog autorskich praw majątkowych i praw pokrewnych oraz praw własności przemysłowej podlegających zajęciu w toku egzekucji administracyjnej.
Postępowanie egzekucyjne obejmowało zaległości spółki w podatku od towarów i usług od stycznia do września 2007 r., a więc także zaległości za maj 2007 r. Stwierdzenie w sentencji decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej o jej solidarnej odpowiedzialności z innymi osobami nie jest konieczne w sytuacji faktycznego prowadzenia postępowania przy udziale wszystkich współzobowiązanych. Warunek ten został spełniony wobec doręczenia tytułu wykonawczego obejmującego zaległość podatkową spółki za maj 2007 r. także prezesowi spółki – M. A., niezależnie od stwierdzenia w treści decyzji, że skarżący odpowiada solidarnie z wymienioną osobą. Nie ma przy tym znaczenia, że postępowanie egzekucyjne wobec spółki wszczęto w okresie, gdy skarżący nie był już członkiem jej zarządu, ponieważ zobowiązanie podatkowe powstało w okresie pełnienia przez skarżącego tej funkcji. Nie ma także znaczenia okoliczność, czy skarżący miał rzeczywisty wpływ na działalność spółki, skoro jego odpowiedzialność nie wynika z zakresu jego obowiązków, ale z faktu formalnego sprawowania funkcji członka zarządu, z czego wynikało także uprawnienie do samodzielnego zgłoszenia wniosku o ogłoszenie jej upadłości.
Sąd zauważył także, że zgodnie z żądaniem skarżącego przeprowadzono dowód z przesłuchania osoby prowadzącej rachunkowość spółki, a odmowa przesłuchania prezesa zarządu była uzasadniona dysponowaniem zeznaniami złożonymi w postępowaniu prowadzonym przeciwko niemu.
W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej skarżący wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania za dwie instancje. Ponadto pełnomocnik skarżącego wniósł o przyznanie mu wynagrodzenia w wysokości 150% stawki minimalnej za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.
Na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. skarżący zarzucił naruszenie art. 116 § 1, § 2 i § 4 O.p. przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wskutek przyjęcia, że "zachodzi hipoteza w przepisie tym przewidziana" w sytuacji, gdy nie wszczęto postępowania egzekucyjnego za zaległości w podatku od towarów i usług za maj 2007 r. w stosunku do spółki i nie wydano postanowienia o bezskuteczności egzekucji tych należności oraz że skarżący może odpowiadać za zobowiązania spółki, które faktycznie powstały po dacie ustania pełnienia przez niego funkcji członka zarządu;
Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. skarżący zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a.przez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez organy podatkowe:
- - art. 108, art. 210 § 1 pkt 2 i art. 215 O.p. przez wydanie decyzji bez daty, a następnie dopisanie do niej daty, którą nie była ona opatrzona w dniu jej wydania,
- - art. 108 i art. 116 O.p. przez prowadzenie postępowania jedynie przeciwko skarżącemu oraz brak orzeczenia w decyzji o solidarnej odpowiedzialności ze skarżącym prezesa zarządu spółki,
- - art. 116 § 1, art. 120. art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. przez brak należytego rozważenia możliwości prowadzenia postępowania egzekucyjnego I zaspokojenia zaległości podatkowych spółki w znacznej części z mienia spółki wskazanego przez skarżącego,
- - art. 123, art. 191 i art. 199 O.p. przez nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań strony, uniemożliwienie czynnego udziału skarżącego w postępowaniu oraz zebranie wszystkich dowodów,
- - art. 123, art. 188 i art. 190 O.p. przez oddalenie wniosku o przesłuchanie świadka, co uniemożliwiło zebranie wszystkich dowodów i aktywny udział skarżącego w postępowaniu, w tym zadanie świadkowi pytań.
Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Nie jest trafny zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci art. 116 § 1, § 2 i § 4 O.p., oparty na twierdzeniu o niespełnieniu przesłanki bezskuteczności egzekucji wobec spółki w sytuacji, gdy nie wszczęto i tym samym także nie umorzono postępowania egzekucyjnego w stosunku do zaległości podatkowej spółki w podatku od towarów i usług za maj 2007 r. Art. 116 § 1 O.p. uzależnia odpowiedzialność – między innymi – członków zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością od całkowitej lub tylko częściowej bezskuteczności egzekucji z majątku spółki. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 8 grudnia 2008 r. (II FPS 6/08) wyjaśnił, że stwierdzenie bezskuteczności egzekucji powinno być dokonane po przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego, ale fakt ten ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu. Stwierdzenie bezskuteczności egzekucji nie musi zatem opierać się tylko na umorzeniu postępowania egzekucyjnego zmierzającego do wyegzekwowania tej zaległości podatkowej, której dotyczy rozstrzygnięcie o odpowiedzialności osób trzecich; okoliczność bezskuteczności egzekucji wobec spółki można ustalić także na podstawie innych prawnie dopuszczalnych dowodów.
Takim dowodem w szczególności może być postanowienie o umorzeniu z powodu jego bezskuteczności postępowania egzekucyjnego prowadzonego w celu wyegzekwowania innych zaległości podatkowych spółki. Skoro bowiem niemożliwe jest wyegzekwowanie innych zaległości podatkowych, jest oczywiste, że nie będzie także możliwości wyegzekwowania kolejnej zaległości; w takiej sytuacji wszczynanie kolejnego postępowania egzekucyjnego byłoby niecelowe. Taka właśnie sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, gdzie egzekucja zaległości podatkowych spółki w podatku od towarów i usług za inne okresy rozliczeniowe (sierpień, wrzesień, grudzień 2007 r. i czerwiec 2008 r.) oraz w podatku dochodowym od osób prawnych (za listopad i grudzień 2006 r. i styczeń – listopad 2007r.) okazała się bezskuteczna. Zaniechanie wszczęcia kolejnego postępowania egzekucyjnego, które miałoby zmierzać do wyegzekwowania zaległości spółki w podatku od towarów i usług za maj 2007 r., było więc uzasadnione.
Nie oznacza to także, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w ślad za organami podatkowymi dokonał błędnej wykładni zawartego w art. 116 § 1 O.p. pojęcia "bezskuteczność egzekucji" lub niewłaściwie zastosował art. 116 § 1 O.p. do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Ustalenie faktu, że egzekucja zaległości podatkowych wobec spółki była bezskuteczna, uprawniało do wydania decyzji o odpowiedzialności za te zaległości członków zarządu spółki.
Błędny jest także zarzut naruszenia art. 116 § 2 O.p. wskutek przyjęcia, że skarżący odpowiada za zobowiązania spółki, które powstały po dacie ustąpienia skarżącego z funkcji członka jej zarządu. Zarzut ten oparty jest na założeniu, że zobowiązanie podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za maj 2007 r. powstało ("faktycznie powstało", jak ujmuje to autor skargi kasacyjnej) dopiero dnia 20 stycznia 2009 r., a więc w dacie określenia tego zobowiązania decyzją organu podatkowego. Założenie to jest chybione, ponieważ na mocy art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (obecnie: Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.) obowiązek podatkowy w tym podatku powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi, a na mocy art. 103 ust. 1 tej ustawy podatnicy są obowiązani (z wyjątkami nie mającymi znaczenia dla prowadzonych rozważań) do obliczenia i wpłacenia podatku za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy.
Oznacza to, że zobowiązanie podatkowe w tym podatku powstaje w sposób określony w art. 21 ust. 1 pkt 1 O.p., czyli z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania, a zaległość podatkowa za maj 2007 r. powstała – wskutek niewpłacenia podatku za maj w ustawowym terminie - dnia 26 czerwca 2007 r. Pogląd, że omawiane zobowiązanie podatkowe powstało dopiero z dniem jego określenia przez organ podatkowy, jest oczywiście błędny, ponieważ organ ten wydał decyzję określającą to zobowiązanie w trybie przewidzianym w art. 21 § 3 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego, jeżeli stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna, niż wykazana w deklaracji. Skoro zatem obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług powstał w maju 2007 r., a podatek powinien być zapłacony do dnia 25 czerwca 2007 r., prawidłowo zastosowano do skarżącego, który ustąpił z funkcji członka zarządu spółki dopiero dnia 15 listopada 2007 r., art. 116 § 2 O.p., stanowiący, że odpowiedzialność członka zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu (...).
Należy dodać, że dla objęcia odpowiedzialnością subsydiarną określonych zaległości nie ma znaczenia przyczyna określenia wysokości zobowiązania podatkowego w sposób przewidziany w art. 21 § 3 O.p., toteż nieskuteczne jest powoływanie się przez skarżącego na niemożność złożenia prawidłowej deklaracji podatkowej ze względu na zajęcie dokumentacji spółki przez organy ścigania.
Zarzutu naruszenia art. 116 § 4 O.p. w ogóle nie uzasadniono, więc nie może być on zbadany.
Niezasadne są także zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., powiązane z twierdzeniami o niedostrzeżeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszenia przez organy podatkowe określonych przepisów O.p. W odniesieniu do tej grupy zarzutów konieczne jest przypomnienie, że, po pierwsze, naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę kasacyjną tylko wtedy, jeżeli zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.) oraz, po drugie, że prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych wymaga dokładnego wskazania przepisu, który w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną został naruszony, z podaniem numeru jego artykułu, paragrafu, punktu, itd. i wyjaśnieniem sposobu zarzucanego naruszenia oraz jego wpływu na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny, który rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), nie może w żadnym zakresie uzupełniać tej skargi lub ją rekonstruować. Uchybienie tym zasadom przez wnoszącego skargę kasacyjną wyklucza możliwość jej zbadania przez sad kasacyjny i prowadzi do bezskuteczności wadliwie skonstruowanych zarzutów.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 108, art. 210 § 1 pkt 2 i art. 215 O.p. wskutek wydania decyzji nieopatrzonej datą, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uchybienie to zostało zauważone i odnotowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny – tyle tylko, że Sąd ten nie dopatrzył się wpływu wymienionego uchybienia na wynik sprawy; a tym bardziej nie uznał go za rażące naruszenie prawa, powodujące nieważność decyzji. Z zapatrywaniem tym należy się zgodzić. Nie przekonuje argumentacja skarżącego, że oznaczenie daty wydania decyzji ma znaczenie dla oceny, w jakim stanie prawnym decyzję tę wydano. Konstatacja ta jest co do zasady słuszna, ale nie sposób odnieść jej do realiów rozpoznawanej sprawy, skoro w sprawie tej wątpliwość co do obowiązującego stanu prawnego nie występuje. Trudno także zgodzić się z twierdzeniem wyrażonym z powołaniem się na stanowisko R. Kędziory (Kodeks postępowania administracyjnego.
Komentarz, C.H. Beck 2005, s. 285), jakoby w doktrynie dominował pogląd, że brak w decyzji daty jej wydania jest kwalifikowaną wadą prawną uzasadniającą konieczność wyeliminowania takiej decyzji z obrotu prawnego, skoro w reprezentatywnym opracowaniu komentatorskim dotyczącym Ordynacji podatkowej wskazuje się na to, że Ordynacja podatkowa nie wiąże skutków prawnych z datą wydania decyzji, ale z datą jej doręczenia (por. A. Kabat, w: Ordynacja podatkowa. Komentarz, LexisNexis 2011, s. 861). Dlatego też pogląd o przedmiotowo istotnym, a nie tylko porządkowym, znaczeniu określenia w decyzji daty jej wydania, uznać należy za dyskusyjny; poglądu tego Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podziela.
Uchylają się od zbadania zarzuty naruszenia art. 108 i art. 215 O.p. ze względu na niepoprawne, ogólnikowe powołanie tych przepisów w podstawach kasacyjnych. Ponieważ pierwszy z nich dzieli się na cztery paragrafy, z których drugi dzieli się na siedem dalszych jednostek redakcyjnych, natomiast drugi z wymienionych artykułów dzieli się na trzy paragrafy, nie sposób dociec, jaką konkretnie podstawę kasacyjną wskazano. Jedynie na marginesie wypada zauważyć, że nie jest prawdą, jakoby postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki prowadzono jedynie przeciwko skarżącemu, skoro z akt sprawy wynika, że dnia 4 lutego 2011 r. wydano decyzję o odpowiedzialności za te zaległości M.A. jako prezesa zarządu spółki.
Analogicznie rzecz się ma z zarzutem naruszenia art. 108 i art. 116 O.p. – konstrukcję pierwszego z nich już przedstawiono, drugi dzieli się natomiast na cztery paragrafy i cztery dalsze jednostki redakcyjne, toteż także w tym przypadku odtworzenie wskazanych podstaw kasacyjnych jest niemożliwe. Można jedynie zauważyć, że solidarna odpowiedzialność skarżącego z drugim członkiem zarządu spółki oraz ze spółką wynika z mocy samego prawa (art. 107 § 1 i art. 116 § 1 O.p.), co znajduje odzwierciedlenie w treści decyzji dotyczącej skarżącego, jako że uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji jest jej częścią (art. 210 § 1 pkt 6 O.p.).
Co się tyczy zarzutu naruszenia art. 116 § 1, art. 120, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. wskutek nierozważenia możliwości prowadzenia postępowania egzekucyjnego i zaspokojenia zaległości podatkowych spółki z jej mienia wskazanego przez skarżącego, należy zauważyć, że został on sformułowany w oderwaniu od argumentacji przedstawionej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Sąd ten wyjaśnił bowiem, dlaczego egzekucja z linii technologicznej była niemożliwa. Twierdzenie, że możliwa była z kolei egzekucja z wierzytelności spółki wobec banku stanowiącej nadwyżkę wartości linii technologicznej nad kosztami spłaty kredytu, wykracza poza realia sprawy, a w każdym razie nie odpowiada wymogom zwalniającego od odpowiedzialności wskazania mienia spółki, z którego egzekucja jest możliwa. Wbrew tym wymogom, zawartym w art. 116 § 1 pkt 2 O.p., nie wskazuje bowiem na konkretną, istniejącą wierzytelność, a jedynie odwołuje się do nieudokumentowanej hipotezy o nadwyżce wartości linii technologicznej nad kosztami kredytu.
Wreszcie, nie mogą być uwzględnione zarzuty dotyczące odmowy przeprowadzenia dowodu z zeznań w charakterze świadka współodpowiedzialnego ze skarżącym prezesa zarządu spółki, postawione w oparciu o twierdzenia o naruszeniu art. 123, art. 188, art. 190, art. 191 i art. 199 O.p. Osoba ta złożyła zeznania w postępowaniu prowadzonym w sprawie jej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki i tym dowodem organy podatkowe już dysponowały, toteż celowość jego ponowienia, tym razem z udziałem skarżącego, musiała podlegać ich ocenie, zgodnie z regułami zawartymi w przytoczonych w zarzucie przepisach.
Zauważyć przy tym należy, że skarżący nie precyzuje tez dowodowych, których weryfikacji uzupełnienie wspomnianego dowodu miałoby służyć, ograniczając się do ogólnikowych stwierdzeń o chęci zadania pytań dotyczących dokumentów, majątku i sytuacji finansowej spółki. Nie przekonuje to do tezy o pozbawieniu skarżącego możliwości czynnego udziału w postępowaniu.
W podsumowaniu przeprowadzonych rozważań Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że żaden z postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów nie okazał się uzasadniony. Prowadzi to do wniosku, że skarga ta nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w związku z art. 179 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).
O wynagrodzeniu pełnomocnika skarżącego za nieopłaconą pomoc prawną świadczoną z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 P.p.s.a. i § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a) w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku pełnomocnika co do podwyższenia wynagrodzenia ponad minimalną stawkę stanowiącą podstawę jego wyliczenia, zwłaszcza wobec stwierdzenia uchybień konstrukcyjnych sporządzonej przez niego skargi kasacyjnej.