Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 11 stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu sygn. akt I SA/Wr 1815/09 umorzył postępowanie w sprawie ze skargi B. S.A. we W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z d dnia 5 sierpnia 2009 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 24 listopada 2009 r. Minister Finansów, działając przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej, na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) uwzględnił skargę spółki w całości, uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną i uznał za prawidłowe stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanu faktycznego.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał wniosek o umorzenie za uzasadniony i zgodnie z art. 161 § 1 w związku z art. 54 § 3 p.p.s.a. umorzył postępowanie w sprawie.
Na powyższe postanowienie skargę kasacyjną wniosła spółka zaskarżając je w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 p.p.s.a. poprzez uznanie, że postępowanie toczące się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym stało się bezprzedmiotowe wskutek wydania przez organ podatkowy postanowienia o uwzględnieniu w całości skargi, uchyleniu zaskarżonej interpretacji indywidualnej i uznanie ze prawidłowe stanowiska skarżącego bez jednoczesnego wydania nowej interpretacji indywidualnej.
Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenie od organu podatkowego na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest bezzasadna.
Stosownie do treści art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Przepis ten stanowi samoistną podstawę prawną do dokonania autokontroli przez organ administracji, a jedynym warunkiem, który organ musi spełnić jest uwzględnienie skargi w całości. Organem właściwym do uwzględnienia skargi w trybie autokontroli jest organ, który wydał daną interpretację, tj. właściwy dyrektor izby skarbowej.
W literaturze podkreśla się, że uwzględnienie skargi w całości oznacza uznanie za uzasadnione zarówno zarzuty oraz wnioski skargi, jak i wskazanej w niej podstawy prawnej (tak: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, J.P. Tarno, Warszawa 2010, s. 179).
W rozpatrywanej sprawie spółka złożyła w dniu 20 października 2009 r. skargę na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P., działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 5 sierpnia 2009 r. Natomiast postanowieniem z dnia 24 listopada 2009 r. organ administracji uwzględnił skargę w całości i postanowił uchylić zaskarżoną interpretację indywidualną oraz uznał za prawidłowe stanowisko spółki w sprawie oceny prawnej przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanu faktycznego. Jak wynika z akt sprawy rozprawa zainicjowana skargą Banku do dnia wydania w/w postanowienia nie odbyła się, zatem możliwe było zastosowanie przewidzianego przez art. 54 § 3 cytowanej ustawy trybu autokontroli.
Należy stanąć na stanowisku, że zastosowanie przez organ trybu autokontroli w postępowaniu wywołanym skargą na interpretację indywidualną ma miejsce wówczas, gdy po wniesieniu skargi, w wyniku czynności podjętych przez organ przed dniem jej rozpoznania przez sąd, następuje taki stan rzeczy, który byłby następstwem wydania wyroku sądowego uwzględniającego skargę. Sytuacja taka miała miejsce w stanie faktycznym niniejszej sprawy.
Konsekwencją natomiast uwzględnienia skargi przez Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w trybie autokontroli, o którym mowa w art. 54 § 3 p.p.s.a., było, jak słusznie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym postanowieniu, wygaśnięcie przedmiotu postępowania sądowoadministracyjnego. Niosło to konieczność zakończenia postępowania, a właściwą tego formą było postanowienie o umorzeniu postępowania, co można wywieźć z normy zawartej w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W myśl tego przepisu sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie z innych przyczyn stano się bezprzedmiotowe.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.
Odnosząc się do wniosku pełnomocnika o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, należy stwierdzić, że nie znajduje on uzasadnienia prawnego. Przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a, które regulują kwestię zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek skargi kasacyjnej od postanowienia, co wprost wynika z ich treści.