Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 listopada 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 2964/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie M. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2005 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Sąd podał art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; w skrócie: p.p.s.a.). Sąd wyjaśnił, że w rozpoznawanej sprawie, przesyłkę zawierającą postanowienie WSA z dnia 29 kwietna 2015 r. doręczono Skarżącej w dniu 11 maja 2015 r. Siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia od ww. postanowienia, stosownie do art. 194 § 2 w związku z art. 83 § 1 p.p.s.a., upływał w dniu 18 maja 2015 r. (poniedziałek). Natomiast Skarżąca wniosła przedmiotowe zażalenie w dniu 5 października 2015 r.
W zażaleniu Skarżąca podniosła, że w zaskarżonym postanowieniu stan faktyczny sprawy został ustalony błędnie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie podlega oddaleniu.
W myśl art. 194 § 2 p.p.s.a. zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Przekroczenie wyznaczonego ustawowo terminu obliguje Sąd do odrzucenia spóźnionego środka zaskarżenia stosownie do art. 178 i art. 197 § 2 p.p.s.a.
Z akt niniejszej sprawy bezsprzecznie wynika, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2015 r. zostało doręczone Skarżącej w dniu 11 maja 2015 r. – za pośrednictwem Naczelnika Zakładu Karnego w L. (zob. k- 95 akt sądowych). Sąd pierwszej instancji udzielił Skarżącej odpowiednich wskazówek co do terminu wnoszenia zażalenia i skutków przekroczenia terminu (por. k-93 akt sądowych). Skarżąca wniosła jednak zażalenie po terminie wyznaczonym przez Sąd - dnia 5 października 2015 r. Skarżąca nie wniosła natomiast wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia środka zaskarżenia.
W związku z powyższym zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji jest trafne i zgodne z prawem.
Zażalenie Skarżącej właściwe nie wnosi nic nowego do sprawy. Skarżąca nie wyjaśnia jaki powinien być, jej zdaniem, ustalony stan faktyczny sprawy. Ponadto jej wniosek o przesłuchanie świadka jest niedopuszczalny w świetle cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.