Uzasadnienie
We wniosku złożonym na urzędowym formularzu PPF skarżąca – M.S. wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Skarżąca jest [...]. Przebywa w [...] ponad 3 lata.
W trakcie [...] skarżąca nie jest zatrudniona odpłatnie. Skarżąca otrzymuje pomoc finansową od rodziców w wysokości ok. 300 zł. Środki te przeznaczane są na artykuły piśmiennicze, znaczki, spłatę grzywny i zakup niezbędnych produktów. Syn skarżącej jest licealistą. Pozostaje na utrzymaniu swojego ojca.
Skarżąca oświadczyła, że nie jest w stanie uiścić wpisu sądowego jednorazowo.
Z akt sprawy wynika, że w dniu 18 listopada 2014 r. skarżąca uiściła 20 zł tytułem wpisu sądowego.
Postanowieniem z 20 stycznia 2015 r. referendarz sądowy zwolnił Skarżącą od wpisu od skargi ponad 50 zł i odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.
Od powyższego postanowienie Skarżąca pismem z 31 stycznia 2015 r. wniosła sprzeciw. W uzasadnieniu sprzeciwu podkreśliła, że od ponad trzech lat jest [...], uzyskuję pomoc finansową od rodziny w wysokości ok. 200 zł miesięcznie z której pokrywa koszty związane m. in. z zakupem środków do higieny osobistej. W jej ocenie, fakt, iż w miarę możliwości stara się uiszczać wymagane od niej opłaty, nie może stanowić argumentu do odmowy przyznania jej prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej zwanej: "P.p.s.a.") w razie wniesienia sprzeciwu, jeżeli nie został on odrzucony, postanowienie przeciwko któremu został wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Skuteczne wniesienie sprzeciwu spowodowało zatem usunięcie z obrotu prawnego postanowienia referendarza sądowego z 20 stycznia 2015 r. Pod względem skutków prawnych jest ono traktowane jako nieistniejące.
Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Oceniając wniosek Skarżącej z punktu widzenia powyższej przesłanki Sąd uznał, że zasługuje on na uwzględnienie.
Z nadesłanych przez Skarżącą oświadczeń wynika, iż przebywa ona obecnie w [...]. Jest [...]. W jednostce, w której przebywa nie jest zatrudniona. Skarżąca uzyskuje niewielką pomoc finansową od rodziców (ok. 200 zł), jednakże środki te, chociażby z uwagi na konieczność spłaty grzywny, nie pozwalają jej na uiszczenie wpisu sądowego. Podkreślić ponadto należy, że Skarżąca wyraziła wolę partycypowania w kosztach wszczętego postępowania w miarę swoich możliwości, czemu dała wyraz uiszczając część wpisu sądowego w wysokości 20 zł.
Z powyższego wynika zatem, że środki, którymi Skarżąca dysponuje są ograniczone i pozwalają na zaspokojenie tylko niezbędnych potrzeb życiowych. W tej sytuacji uznać należało, iż zachodzą przesłanki do udzielenia jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych ponad kwotę 20 zł, która Skarżąca już uiściła.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 oraz art. 260 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.