Uzasadnienie
1. Postanowieniem z 16 listopada 2017 r., I SA/Lu 864/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, działając na podstawie art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), odrzucił skargę M. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Chełmie z 7 września 2017 r. w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w zakresie dopuszczalności skargi.
Sąd wskazał, że zarządzeniem z 13 października 2017 r. skarżąca została pisemnie wezwana do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 306 zł. W treści wezwania zakreślono termin na zapłatę wymaganego wpisu od skargi, a także zawarto pouczenie o rygorze odrzucenia skargi, jeśli wpis nie zostanie zapłacony w podanym terminie. Przesyłka zawierająca to wezwanie była dwukrotnie awizowana tj. 19 i 27 października 2017 r., a następnie zwrócona Sądowi w dniu 6 listopada 2017 r. z adnotacją o niepodjęciu w terminie, W tej sytuacji wezwanie do zapłaty wpisu od skargi należało uznać za doręczone z upływem 2 listopada 2017 r., zgodnie z art. 73 § 1 - § 4 p.p.s.a., tj. z upływem 14 dni od pozostawienia pierwszego awiza. Zakreślony skarżącej termin upłynął bezskutecznie. Wpis bowiem nie został uiszczony. Wobec tego WSA uznał, że skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.
2. Skarżąca złożyła zażalenie na postanowienie WSA, wnosząc o jego uchylenie w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a. z powodu jego błędnego zastosowania w związku z nie dostarczeniem jej przez Sąd pierwszej instancji jakiegokolwiek pisma ustalającego wysokość opłaty od wniesionej skargi do WSA.
3. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Z akt sprawy wynika, że zarządzeniem z 13 października 2017 r. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 306 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżąca nie odebrała przesyłki zawierającej to wezwanie i w przewidzianym prawem terminie nie uiściła wpisu sądowego od skargi. Wobec tego WSA odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a., "skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd". Dyspozycja tego przepisu (tj. odrzucenie skargi) znajdzie zastosowanie w danej sprawie jeśli: 1) strona wnosząca skargę została skutecznie wezwana do uiszczenia należnego wpisu oraz 2) strona ta nie zastosowała się do wspomnianego wezwania, tzn. nie uiściła w terminie wpisu sądowego we wskazanej w wezwaniu wysokości.
W zażaleniu skarżąca kwestionuje skuteczność domniemania doręczenia jej przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi, twierdząc że listonosz nie doręczył jej awiz, gdyż "od dłuższego czasu nie otrzymywała żadnego awiza; może nawet od roku." Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko skarżącej, w świetle akt sprawy, nie jest uzasadnione.
Z art. 73 § 1 p.p.s.a. wynika, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie stosownego zawiadomienia. Zgodnie z art. 73 § 2 p.p.s.a. zawiadomienie takie (czyli tzw. awizo) umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynność zawodowe. Z art. 73 § 3 p.p.s.a. wynika, że jeżeli adresat nie podejmie pisma w terminie siedmiu dni od pozostawienia zawiadomienia, pozostawia się powtórne zawiadomienia o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Z kolei w art. 73 § 4 p.p.s.a. ustawodawca określił, że doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w art. 73 § 1.
Z koperty zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz adnotacji na druku zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 12 akt sądowych) wynika, że: 1) przesyłka została 17 października 2017 r. wysłana na adres skarżącej wskazany w skardze, 2) w związku z niezastaniem adresata pozostawiono 19 października 2017 r. awizo o możliwości odebrania przesyłki w placówce pocztowej, 3) w dniu 27 października 2017 r. dokonano powtórnego awizowania przesyłki, 4) w związku z niepodjęciem przesyłki z placówki pocztowej, przesyłkę tę w dniu 6 listopada 2017 r. zwrócono do WSA, gdzie wpłynęła w dniu 9 listopada 2017 r. Wszystkie wspomniane zdarzenia zostały opatrzone stosownymi adnotacjami, pieczęciami i podpisami przez pracowników P.P. S.A. Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje podstaw do podważenia wiarygodności tych informacji, a zatem zasadne było przyjęcie w niniejszej sprawie domniemania, że zawiadomienie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi należało uznać za doręczone skarżącej w dniu 2 listopada 2017 r.
Domniemania tego nie podważa skutecznie gołosłowne twierdzenie skarżącej, że w jej skrzynce pocztowej nie pozostawiono żadnego awiza o możliwości odebrania wspomnianej przesyłki w placówce pocztowej. Skarżąca – poza załączeniem reklamacji na działania pracowników P. P. S.A. (opatrzonej datą 12 grudnia 2017 r.) – nie przedstawiła żadnych dowodów, które uwiarygodniałyby jej twierdzenie o braku pozostawienia awiza. Takimi dowodami mogłyby być oświadczenia sąsiadów skarżącej o ewentualnych nieprawidłowościach przy doręczaniu wcześniejszych przesyłek przez P. P. S.A., ewentualne oświadczenia listonoszy w tym zakresie, czy zawiadomienia do właściwych instytucji o niszczeniu skrzynek pocztowych w budynku zamieszkałym przez skarżącą lub o kradzieżach przesyłek znajdujących się tych skrzynkach. W tej sytuacji nie ma podstaw do przyjęcia, że skutecznie podważono domniemanie z art. 73 § 4 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że WSA prawidłowo stwierdził, iż skarżąca w ustawowym terminie nie uiściła wpisu sądowego od skargi, mimo prawidłowego wezwania, trafnie uznanego za skutecznie doręczone. W takiej sytuacji skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.
Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.