Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 987/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił S. W. (dalej: "skarżąca") wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, poprzedzającego go postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 24 marca 2015 r. oraz postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 15 stycznia 2015 r.
Uzasadniając swoje orzeczenie Sąd pierwszej instancji podał, że skarżąca pismem z dnia 3 sierpnia 2015 r. wniosła do WSA w Szczecinie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 19 czerwca 2015 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wstrzymania wykonania postanowienia nadającego rygor natychmiastowej wykonalności decyzji w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r.
Z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. postanowieniem z dnia 15 stycznia 2015 r. nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. określającej skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. w kwocie 83.052,00 zł.
Pismem z dnia 5 lutego 2015 r. skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc przy tym o jego wstrzymanie.
Dyrektor Izby Skarbowej w S., odmawiając wszczęcia postępowania, w postanowieniu z dnia 24 marca 2015 r. podniósł, że postanowienie w przedmiocie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności jest aktem niepodlegającym wykonaniu, a zatem organ podatkowy nie może prowadzić postępowania w zakresie wstrzymania jego wykonalności.
Z uwagi na wniesione przez skarżącą zażalenie, Dyrektor Izby Skarbowej w S. ponownie rozpoznał sprawę i utrzymał w mocy swoje wcześniejsze postanowienie.
Następnie, wraz ze skargą wniesioną do Sądu, skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania: 1) postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 24 marca 2015 r.;
- 2) postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 15 stycznia 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, odmawiając skarżącej wstrzymania wykonania powyższych postanowień stwierdził, że z uwagi na fakt, iż postanowienia te nie podlegają wykonaniu w rozumieniu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), nie może mieć do nich zastosowania instytucja wstrzymania wykonania aktu uregulowana w powyższym przepisie.
Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem skarżąca, działając przez pełnomocnika, wniosła zażalenie, w którym zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na całkowitym pominięciu przez Sąd pierwszej instancji analizy przedstawionej przez skarżącą sytuacji ekonomicznej leżącej u podstaw złożonej skargi, a w szczególności możliwości wyrządzenia skarżącej znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Szczecinie ewentualnie o jego zmianę oraz zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, wobec ich nieopłacenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przesłanki jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, zostały w sposób wyczerpujący określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., a mianowicie: po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy tylko takich z nich, które nadają się do wykonania.
Trafnie Sąd pierwszej instancji w niniejszej sprawie uznał, że zaskarżone postanowienie (jak i postanowienie organu pierwszej instancji) jest aktem niepodlegającym wykonaniu, co tym samym przesądza o niemożliwości pozytywnego rozpoznania wniosku skarżącej o wstrzymanie ich wykonania. Należy zgodzić się z poglądem reprezentowanym w doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub nakazy określonego zachowania, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy których zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. postanowienie NSA z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt II FZ 358/12, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zaskarżone postanowienie (jak i postanowienie organu pierwszej instancji) jest aktem niepodlegającym wykonaniu, ponieważ nie obliguje ono skarżącej do jakiegokolwiek działania. Nie może być ono również wykonane w trybie przymusowym poprzez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie wstrzymania wykonania postanowienia nadającego rygor natychmiastowej wykonalności decyzji stanowi rozstrzygnięcie proceduralne i jako takie nie wywiera skutku w sferze wykonalności decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Nie powoduje ono powstania żadnych skutków w sferze interesu prawnego strony, nie nakłada na stronę skarżącą nowych praw lub obowiązków, które podlegałyby wykonaniu. Dlatego też kiedy Sąd pierwszej instancji uznał, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania instytucja wstrzymania wykonania aktu uregulowana w art. 61 § 3 p.p.s.a., bezzasadnym stało się wnikliwe analizowanie sytuacji ekonomicznej skarżącej.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., zażalenie oddalił.