Uzasadnienie
- 1. Postanowieniem z 15 lutego 2011 r., I SA/Po 302/10, Wojewódzki Sad Administracyjny w Poznaniu pozostawił wniosek M. G. – Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym bez rozpoznania, w sprawie ze skargi skarżącej na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z 18 lutego 2010 r., w przedmiocie wstrzymania postępowania egzekucyjnego.
- 2. Rozstrzygnięcie to zapadło w następującym, przyjętym przez sąd pierwszej instancji stanie faktycznym: skarżąca pismem z 1 lipca 2010 r. wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Skarżąca została wezwana do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie wniosku na załączonym urzędowym formularzu, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie doręczono 21 lipca 2010 r., a zatem termin do złożenia wniosku na wymaganym formularzu upłynął z dniem 28 lipca 2010 r. W zakreślonym terminie wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu nie został złożony.
- 3. Zarządzeniem z 23 listopada 2010 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, które wobec wniesienia sprzeciwu utraciło moc.
- 4. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji powołując się na art. 260, art. 252 § 2, art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) wskazał, iż skarżąca pomimo wezwania, wraz z którym przesłano do wypełnienia formularz PPF, nie złożyła wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu zgodnie z wymogiem określonym w art. 252 § 2 p.p.s.a. W konsekwencji wniosek o prawo pomocy jako niezłożony na urzędowym formularzu należało pozostawić bez rozpoznania.
- 5. W zażaleniu strona wniosła o wnikliwie zapoznanie się z dokumentacją sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
- 6. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Natomiast stosownie do art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W myśl tego przepisu pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania ma miejsce, gdy strona złożyła wniosek w innej formie niż na urzędowym formularzu, jak również gdy strona nie uzupełniła w zakreślonym przez sąd terminie braków wniosku, uniemożliwiając tym samym ocenę możliwości płatniczych lub zakresu wniosku.
W niniejszej sprawie skarżąca pomimo wezwania jej do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, nie wykonała jednak w zakreślonym terminie powyższego obowiązku. Okoliczność ta obligowała Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 257 p.p.s.a. do pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.