Uzasadnienie
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a., Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie Sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym - art. 156 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Sprostowaniu podlegają wadliwości występujące zarówno w samej sentencji orzeczenia i w jego komparycji (np. niewłaściwe, niedokładne określenie sądu, określenie żądania, itp.) jak i w uzasadnieniu orzeczenia. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć na przykład oznaczenia stron, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność.
W sentencji postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2017 r., sygn. akt II FZ 14/17, w wierszu pierwszym od dołu, powinno być "przywrócić termin do wniesienia skargi" - wynika to bezpośrednio tak z treści uzasadnienia tego postanowienia, jak i postanowienia WSA w Warszawie, od którego wniesiono rozpatrywane zażalenie.
Nadto, na stronie 6 uzasadnienia błędnie powołano WSA w Gliwicach, miast WSA w Warszawie - omyłka ta również podlega sprostowaniu, wobec czego oraz w związku z powyższym, podsumowanie winno brzmieć: "Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie niezasadnie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi".
Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 i art. 166 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.