Uzasadnienie
1. Zaskarżonym postanowieniem z 16 października 2017 r., sygn. akt I SA/GD 1326/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił zażalenie L. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 28 listopada 2016 r. odrzucające skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z 3 sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.
2. W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że postanowieniem z 28 listopada 2016 r. WSA odrzucił skargę Spółki. Spółka wniosła zażalenie na to postanowienie. Zarządzeniem z 5 stycznia 2017 r. Spółka została zobowiązana do usunięcia braku formalnego zażalenia poprzez nadesłanie odpisu KRS celem ustalenia sposobu reprezentacji oraz uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Odpis zarządzenia został doręczony Spółce 31 stycznia 2017 r. Pismem nadanym w urzędzie pocztowym 16 lutego 2017 r. Spółka przesłała odpis KRS oraz złożyła wniosek o zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu. Zarządzeniem z 10 kwietnia 2017 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Od zarządzenia tego Spółka wniosła sprzeciw. Postanowieniem z 19 czerwca 2017 r. WSA utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie. Zarządzeniem z 14 lipca 2017 r. Spółka została ponownie wezwana do uiszczenia wpisu w kwocie 100 zł z pouczeniem, że nieuczynienie zadość wezwaniu w terminie 7 dni od doręczenia odpisu zarządzenia skutkować będzie odrzuceniem zażalenia. W odpowiedzi na wezwanie Spółka złożyła jednak ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił więc zażalenie na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej p.p.s.a.), zgodnie z którym zażalenie, od którego pomimo wezwania, nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. WSA przyjął, że samo złożenie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy w określonym w wezwaniu terminie do uiszczenia wpisu w sytuacji, gdy poprzedni wniosek o przyznanie prawa pomocy został już prawomocnie rozstrzygnięty, nie wywiera wpływu na bieg terminu określonego w art. 220 p.p.s.a. Prawomocne rozstrzygnięcie kwestii prawa pomocy posiada bowiem moc wiążącą wobec sądu, który je wydał.
Podstawą odrzucenia zażalenia było również nieusunięcie w terminie jego braków formalnych. Z mocy art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Skoro przesyłka zawierająca zarządzenie została doręczona 31 stycznia 2017 r., to termin do uzupełnienia braku formalnego zażalenia upływał 7 lutego 2017 r. Tymczasem Spółka uzupełniła brak dopiero 16 lutego 2017 r., a zatem po upływie siedmiodniowego terminu.
3. W zażaleniu na to postanowienie Strona wniosła o jego uchylenie. Strona podtrzymała swoje twierdzenia o braku możliwości finansowych do poniesienia kosztów sądowych. Jej zdaniem wszelkie braki uzupełniła w terminie. Wskazała też, że zaskarżyła odmowę przyznania prawa pomocy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
- 4. Zażalenie podlega oddaleniu.
Stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo Sąd pierwszej instancji - w następstwie prawomocnego zakończenia postępowania z wniosku o przyznanie prawa pomocy - stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a. ponownie wezwał Stronę do uiszczenia wpisu od zażalenia, wyznaczając ustawowy termin do dokonania tej czynności oraz wskazując rygor jej niewykonania. Słusznie też przyjęto, że jeżeli po doręczeniu ponownego wezwania, a przed upływem 7-dniowego terminu do uiszczenia wpisu, Strona wystąpiła do Sądu z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, to bieg terminu do uiszczenia tego wpisu nie został przerwany. Odmienna ocena tego zagadnienia mogłaby doprowadzić do braku możliwości kontynuowania postępowania sądowego wskutek rozpoznawania przez Sąd kolejnych wniosków o przyznanie prawa pomocy. Mogłoby więc dojść do nieuzasadnionego wydłużania postępowania lub nawet niemożności jego zakończenia.
Trzeba też zaznaczyć, że w sprawie niniejszej – wbrew stanowisku Spółki -doszło już do prawomocnego rozstrzygnięcia kwestii prawa pomocy. Zarządzeniem z 10 kwietnia 2017 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Od zarządzenia tego Spółka wniosła sprzeciw. Postanowieniem z 19 czerwca 2017 r. WSA utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie. Postanowienie to jest prawomocne. Zażalenie na to postanowienie zostało odrzucone przez WSA postanowieniem z 8 sierpnia 2017 r., zaś zażalenie na postanowienie z 8 sierpnia 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił postanowieniem z 27 marca 2018 r., sygn. akt II FZ 149/18.
W tych okolicznościach uprawnione było odrzucenie zażalenia stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a.
Słusznie też WSA zastosował art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., odrzucając zażalenie z powodu nieuzupełnienia braków formalnych zażalenia. Skoro bowiem przesyłka zawierająca zarządzenie o wezwaniu do uzupełnia braków formalnych została doręczona 31 stycznia 2017 r., to termin do uzupełnienia braków upływał 7 lutego 2017 r. Tymczasem Spółka uzupełniła brak dopiero 16 lutego 2017 r., a zatem po upływie siedmiodniowego terminu. Argumentacja zażalenia nie podważyła zaś ani wskazanych okoliczności, ani prawidłowości zastosowanej podstawy prawnej.
- 5. Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.