Uzasadnienie
Wyrokiem z 29 stycznia 2020 r., I SA/Gd 2158/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę B. sp. z o.o. z siedzibą w G., na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 20 września 2019 r., w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2014 r.
Zarządzeniem z 7 grudnia 2019 r. sąd zobowiązał skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentacji strony skarżącej oraz podanie numeru w Krajowym Rejestrze Sądowym (...) z pouczeniem, że nieuzupełnienie braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania spowoduje odrzucenie skargi.
Zdaniem sądu pierwszej instancji pełnomocnik skarżącej - zakreślonym terminie -podał nr KRS oraz przedłożył ponownie pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącej przed sądami administracyjnymi, natomiast nie przedłożył dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej. W związku z tym sąd odrzucił skargę.
Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie zarzucając naruszenie art. 58 §1 pkt 3 p.p.s.a., przez uznanie że strona nie wykonała zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 7 grudnia 2019 r.
Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 195 §2 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak było podstaw do odrzucenia skargi. Z akt sprawy wynika, że skarżąca uzupełniła wskazane braki formalne w wyznaczonym terminie.
Słusznie spółka podnosi w uzasadnieniu wniesionego zażalenia, że zaskarżone postanowienie nie określa precyzyjnie, na czym polegał brak formalny, z powodu którego odrzucono skargę. Strona w odpowiedzi na wezwanie do złożenia dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania skarżącej, słusznie przedłożyła pełnomocnictwo, zgodnie z literalnym brzmieniem wezwania.
W związku z powyższym należy stwierdzić, że spółka nie miała możliwości odniesienia się do wezwania sądu, a co za tym idzie, nie można obciążać spółki, konsekwencjami wynikającymi z niewykonania wezwania sądu, bowiem wezwanie strony do uzupełnienia braku formalnego pisma procesowego musi być na tyle precyzyjne, aby nie budziło wątpliwości, a zwłaszcza należy w nim dokładnie określić braki formalne oraz sposób ich usunięcia. Niezachowanie tego wymagania uniemożliwia zastosowanie sankcji określonej w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. post. NSA z 24 września 2010 r., I FSK 889/10).
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Wojewódzki Sąd Administracyjny, bezzasadnie zastosował art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. odrzucając skargę. Uchylenie zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 29 stycznia 2020 r., I SA/Gd 2158/19, będzie skutkować nadaniem dalszego biegu sprawie.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.