Uzasadnienie
II FZ 170/09
UZASADNIENE
Postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2009 r., sygn.akt I SA/Go 21/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odmówił K.T. (skarżący) przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 3 listopada 2008 r., wskazując, że brak było podstaw do uznania, iż uchybienie terminowi nastąpiło bez winy podmiotu, który miał podjąć czynność procesową.
Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie, podnosząc, że przesłanką uzasadniającą wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest oczywista omyłka pracownika pełnomocnika skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, dalej p.p.s.a.), przewiduje możliwość przywrócenia uchybionego terminu, przy zachowaniu warunków określonych przepisami prawa, tj. wynikających z art. 87 § 1 - 4 p.p.s.a. Warunkiem przywrócenia terminu jest przede wszystkim złożenie wniosku w tym przedmiocie w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu oraz uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu tegoż terminu. Podkreślić należy, że ustawodawca nie określił kryteriów oceny zachowania strony (co do wykazania braku winy), co oznacza, że kwestia ta pozostawiona została uznaniu sądu. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być przy tym oceniany przy uwzględnieniu wszelkich okoliczności konkretnej sprawy.
Skarżący wskazuje, że błąd pracownicy sekretariatu to oczywista omyłka spowodowana zbiegiem niefortunnych zdarzeń, na dowód czego przesyła dokumenty (umowę o pracę wraz zakresem obowiązków pracownika, Instrukcję Pracy w Sekretariacie, wydruk z księgi korespondencji, rejestr przeglądów dokumentów, listę obecności pracowników Biura, wniosek o urlop w dniu 04 - 05.12.2008 r. oraz wniosek asystentki doradcy podatkowego o udzielenie wsparcia finansowego z powodu zaistnienia zdarzenia losowego, k.36-55) świadczące o zaistnieniu powołanych w zażaleniu faktów.
Należy jednak zgodzić się z Sądem I instancji, że bezpośredni przełożony pracownika wiedząc o jego trudnej sytuacji życiowej, mogącej mieć wpływ na wykonywanie obowiązków pracowniczych, powinien zlecić wykonanie zadania innemu pracownikowi, bądź wykonać je samodzielnie. Profesjonalny pełnomocnik nie powinien powierzać wykonania odpowiedzialnego zadania osobie, która w związku z nadzwyczajnymi okolicznościami, nie może swobodnie pracować i podejmować decyzji. Dopuszczenie do pracy pracownika pozostającego w trudnej sytuacji osobistej, mogącej wpłynąć na podejmowane działania wymaga szczególnej staranności w kontroli zleconych pracownikowi czynności ewentualnie takiej organizacji pracy, aby strona ustanawiająca pełnomocnika nie poniosła szkody. Błąd pracownika zatrudnionego przez pełnomocnika strony nie wyłącza winy pełnomocnika. Zaniedbania osób, którymi się posługuje obciążają pełnomocnika jako osobę zatrudniającą.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji