Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 listopada 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 725/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił M. K. przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 3 września 2015 r.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 3 września 2015 r. WSA w Gdańsku umorzył postępowanie w przedmiocie prawa pomocy. Powyższe postanowienie zostało doręczone Skarżącemu 14 września 2015 r. W dniu 22 września 2015 r. Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie. Postanowieniem z dnia 20 października 2015 r. WSA w Gdańsku odrzucił zażalenie Skarżącego wskazując, że zostało ono wniesione po upływie ustawowego terminu. M. K. wniósł zażalenie na postanowienie z dnia 20 października 2015 r., wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 3 września 2015 r.
W uzasadnieniu wspomnianego na wstępie postanowienia Sąd I instancji przywołał treść art. 85, art. 86 § 1, art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej zwana: "p.p.s.a.") i stwierdził, że Skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia. Zdaniem Sądu I instancji wniesienie zażalenia po upływie terminu do jego wniesienia jest przejawem zawinionego zaniedbania strony, co w żadnym wypadku nie może stanowić podstawy przywrócenia uchybionego terminu.
Jednocześnie Sąd I instancji stwierdził, że pismo Skarżącego z dnia 12 listopada 2015 r., którym wniósł zażalenie na postanowienie z dnia 20 października 2015 r. oraz jednocześnie złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 3 września 2015 r. zawiera wzajemnie wykluczające się wnioski procesowe.
Od powyższego rozstrzygnięcia wywiedzione zostało zażalenie, w którym Skarżący wniósł o zmianę postanowienia z dnia 25 listopada 2015 r. i uwzględnienie zażalenia z dnia 12 listopada 2015 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważa, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona bez swojej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Przepis art. 87 § 2 p.p.s.a. stanowi, iż w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozstrzygnięcie Sądu I instancji co do stwierdzenia, iż w sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające przywrócenie terminu było prawidłowe. Wskazać należy, że brak winy powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy największym w danych warunkach wysiłku.
Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą.
W tym miejscu należy zauważyć, że w piśmie z dnia 12 listopada 2015 r., w którym zawarty został wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 3 września 2015 r. Skarżący uchylił się od obowiązku uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu ustawowego terminu. Nie przedstawił bowiem żadnych okoliczności, które Sąd I instancji mógłby ocenić pod kątem spełnienia przesłanki o której mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a. Skoro tak, to Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł wydać innego rozstrzygnięcia jak tylko odmówić przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 3 września 2015 r.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.