Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 3 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku umorzył postępowanie w przedmiocie prawa pomocy.
Powyższe postanowienie zostało doręczone skarżącemu 14 września 2015 r.
W dniu 22 września 2015 r. skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie.
Postanowieniem z dnia 20 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił zażalenie skarżącego.
Odpis ww. postanowienia wraz uzasadnieniem doręczono skarżącemu w dniu 4 listopada 2015 r.
W dniu 12 listopada 2015 r. M. K. wniósł zażalenie na postanowienie z dnia 20 października 2015 r., wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 3 września 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Stosownie do art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.).
Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl jego § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast art. 87 § 2 p.p.s.a. stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Wymaga wyjaśnienia, że pozytywną przesłanką przywrócenia terminu jest zatem brak winy strony w jego uchybieniu. Brak winy wiąże się w takiej sytuacji z obowiązkiem dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Jedynie gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, można mówić o braku winy.
Ponadto należy wskazać, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, jaki można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe.
Co ważne, przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie NSA z 18 sierpnia 2000 r., sygn. akt III SA 1716/99, LEX nr 45409, postanowienie NSA z dnia 22 listopada 2013 r. II FZ 989/13).
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdza, że wniosek złożono z zachowaniem siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a., zatem podlegał on merytorycznej ocenie.
Wskazać należy, że skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia. Zdaniem Sądu, o braku winy w uchybieniu terminowi można by mówić tylko wówczas, gdyby skarżący dołożył wszelkiej należytej staranności, aby dokonać czynności procesowej. Tymczasem wniesienia zażalenia po upływie terminu do jego wniesienia jest przejawem zawinionego zaniedbania strony, co w żadnym wypadku nie może stanowić podstawy przywrócenia uchybionego terminu.
Na marginesie wypada zauważyć, że pismo skarżącego z dnia 12 listopada 2015 r., którym wniósł zażalenie na postanowienie z dnia 20 października 2015 r. oraz jednocześnie złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 3 września 2015 r. zawiera wzajemnie wykluczające się wnioski procesowe.
W świetle powyższego stwierdzić należy, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia jest bezzasadny i brak jest podstaw do jego uwzględnienia.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.