Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 2 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Bk 1376/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku (dalej: "WSA") odmówił K. F. (dalej: "Skarżący") przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi Skarżącego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku. Podstawą prawną wydanego orzeczenia był art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.").
Ze stanu faktycznego przedstawionego przez WSA wynika, że Skarżący złożył skargę na decyzję SKO z dnia 30 września 2015 r.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 18 grudnia 2015 r. Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu. W związku z brakiem uiszczenia tego wpisu w wyznaczonym terminie postanowieniem z 3 lutego 2016 r. WSA odrzucił skargę. Postanowienie doręczono Skarżącemu 5 lutego 2016 r.
W dniu 11 lutego 2016 r. Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu. Wskazał, że dopiero 4 lutego 2016 r. dowiedział się, że pismo z Sądu odebrała jego pracownica i tego dnia otrzymał wezwanie do uiszczenia wpisu. W związku z tym 11 lutego 2016 r. uiścił wpis i złożył wniosek o przywrócenie terminu do jego uiszczenia.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia WSA wskazał, że brak było podstaw do przywrócenia Skarżącemu terminu do uiszczenia wpisu. Skarżący uzasadniając przyczynę uchybienia terminowi wskazał, że pismo odebrała jego pracownica i nie przekazała mu pisma. Ze znajdującego się w aktach sprawy administracyjnej zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że pismo odebrał dorosły domownik M. K.. W sprawie nie budzi wątpliwości, że pismo zostało doręczone na adres wskazany w skardze. Na Skarżącym spoczywa ciężar o dbanie o swoje interesy. Jeżeli istniała możliwość odbioru pism przez inne osoby, powinien był wypracować system, aby kierowana do niego korespondencja była mu przekazywana. We wniosku o przywrócenie terminu Skarżący nie uprawdopodobnił natomiast w żaden sposób, że uchybienie terminu do uiszczenia wpisu nastąpiło bez jego winy. Nie świadczy o braku winy w uchybieniu terminu okoliczność odbioru korespondencji przez pracownika i brak przekazania tej korespondencji adresatowi.
W zażaleniu na postanowienie WSA Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania:
- - art. 86 § 1 pkt 1 zd. 1 p.p.s.a., poprzez niezasadną odmowę przywrócenia Skarżącemu terminu do uiszczenia wpisu od skargi, pomimo że nie dokonał on w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy;
- - art. 87 § 2 p.p.s.a., poprzez przyjęcie, że Skarżący nieuprawdopodobnił w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu
- - art. 72 § 1 p.p.s.a., poprzez przyjęcie skutku doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu od skargi Skarżącemu, pomimo niezaistnienia ku temu przesłanek ustawowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie jest nieuzasadnione.
Z okoliczności niniejszej sprawy wynika, że Skarżący zmierza do podważenia okoliczności doręczenia Skarżącemu pisma zawierającego wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi. Należy zatem stwierdzić, że jedynym dokumentem potwierdzającym okoliczność otrzymania przez Skarżącego wspomnianego wezwania jest potwierdzenie odbioru tegoż pisma (k. 21 akt sądowych). Z jego analizy wynika, że przesyłka zawierająca odpowiedź na skargę i wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi została doręczona dorosłemu domownikowi (M. C.) w dniu 23 grudnia 2014 r.. Poza podpisem osoby odbierającej, świadczyć ma o tym również adnotacja osoby doręczającej, która wskazuje, że przesyłka została doręczona dorosłemu domownikowi.
Dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Przedmiotowe domniemanie może być obalone, jednakże podejmując próbę dokonania tego, należy mieć na względzie, że dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonywające. Z całą pewnością obalenie domniemania nie może nastąpić jedynie w oparciu o oświadczenie strony, że to jego nieuprawniony pracownik odebrał przesyłkę i jej nie przekazał. Tym bardziej, że oświadczenie Skarżącego o tym, kto odebrał przesyłkę odbiega od treści zawartych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. I to w interesie Skarżącego powinno leżeć przekonanie sądu do swoich twierdzeń.
Należy również wskazać, że strona skarżąca nawet nie wszczęła odpowiedniej procedury reklamacyjnej w placówce pocztowej w celu wyjaśnienia powstałych w jej ocenie nieprawidłowości związanych z doręczeniem sądowego wezwania.
Na marginesie należy również wskazać, że z akt sprawy wynika, że M. C. odbierał nie tylko sporną przesyłkę w imieniu Skarżącego, ale także przesyłkę zawierającą odpis postanowienia WSA z dnia 3 lutego 2016 r. o odrzuceniu skargi, którego to doręczenia Skarżący nie kwestionował.
W związku z powyższymi rozważaniami, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA prawidłowo ocenił, że w przedstawionych wyżej warunkach nie mógł znaleźć usprawiedliwionych podstaw wniosek Skarżącego o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej, tj. uiszczenia wpisu od skargi.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza również, że nie znajduje uzasadnienia wniosek Skarżącego o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. Przepis art. 209 p.p.s.a., który reguluje kwestię zwrotu kosztów postępowania, nie ma bowiem zastosowania do postępowania toczącego się na skutek zażalenia. Z uwagi na powyższe Sąd żądania tego nie uwzględnił.