Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 maja 2018 r., sygn. akt II FZ 221/18, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie M. S. (dalej jako: "skarżący") na zarządzenie z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Lu 890/16, którym pozostawiono bez rozpoznania pismo skarżącego z dnia 17 stycznia 2017 r.
Pismem z dnia 30 maja 2015 r. skarżący złożył zażalenie na ww. postanowienie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie podlega odrzuceniu.
Jak stanowi art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a.") zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wyjaśnić należy, iż przepisy procedury sądowoadministracyjnej wyraźnie określają, że zażaleniem mogą być zaskarżane wyłącznie postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych, stąd wniesienie zażalenia na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest niedopuszczalne. Powyższe uwagi prowadzą do wniosku, że wniesiony przez skarżącego środek zaskarżenia jest niedopuszczalny, w związku z czym podlega odrzuceniu. Naczelny Sąd Administracyjny jest instancją najwyższą w postępowaniu sądowoadministracyjnym, jego orzeczenia są ostateczne i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze.
W związku z tym postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2018 r., sygn. akt II FZ 221/18, jako orzeczenie ostateczne jest niezaskarżalne w sądowoadministracyjnym toku instancji. Jest to zresztą przejaw szerszej zasady, że od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego nie służy żaden środek odwoławczy i w związku z tym są one prawomocne od chwili ich wydania (art. 168 § 1 P.p.s.a.).
Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł o odrzuceniu zażalenia.