Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił M.M. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. W uzasadnieniu Sąd wskazał czym jest instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, podkreślił, że katalog przesłanek uprawniających sąd do wstrzymania jest zamknięty, a także wskazał na pogląd, że dla wykazania przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa) wnioskodawca nie może poprzestać na samym twierdzeniu o złej sytuacji materialnej. Wskazał ponadto, że ważny interes podatnika, na który powołała się strona, nie stanowi ustawowej przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła naruszeni art. 141 § 4 ppsa poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu do okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji oraz naruszenie art. 61 § 3 ppsa poprzez jego niezastosowanie w stanie faktycznym sprawy, mimo iż zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oraz wyrządzenie znacznej szkody. Wniesiono o zmianę postanowienia poprzez jego uchylenie i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.
W uzasadnieniu zażalenia podkreślono, że WSA sprowadził swój wywód do stwierdzenie, że strona nie przedstawiła żadnych dokumentów, które mogłyby umożliwić rozpoznanie wniosku, uchylając się od analizy wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 ppsa. Strona wskazał, że przedstawienie dokumentów, które już znajdują się w aktach sprawy byłoby bezcelowe. Ponadto zwrócono uwagę na fakt, że skarżąca nie powoływała się w swoim wniosku na "trudną sytuację materialną" i nie rozumie dlaczego sąd pierwszej instancji odnosił się do takiego argumentu.
Uzasadniając zarzut naruszenia art. 61 § 3 ppsa skarżąca wskazała, że jej wniosek jest uzasadniony gdyż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku, jak również nie dających się usunąć skutków. Prowadzenie egzekucji uniemożliwi dalsze prowadzenie działalności gospodarczej, co w konsekwencji może doprowadzić do likwidacji działalności, czyli utraty przez stronę źródła dochodów oraz zwolnienia zatrudnianych pracowników.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Uzasadnienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, poza przywołaniem "definicji" wstrzymania wykonania decyzji, przesłanek przemawiających za pozytywnym dla strony skarżącej rozstrzygnięciem i wywodu na temat obowiązku uprawdopodobnienia okoliczności, nie zawiera odniesienia do argumentów przedstawionych we wniosku M.M. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. Jak słusznie zauważono w zażaleniu skarżąca nie powoływała się na trudną sytuację materialną, a na fakt, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i nie dających się usunąć skutków. Podkreślała, że wykonanie tej decyzji może doprowadzić do likwidacji prowadzonej przez nią działalności, co spowoduje utratę płynności finansowej i zwolnienie z pracy zatrudnianych osób.
Również niezrozumiałym jest dlaczego sąd pierwszej instancji tak bardzo skupił się na przesłance "ważnego interesu podatnika" skoro skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji użyła tego określenia tylko raz łącząc go z przesłankami z art. 61 § 3 ppsa. Mając na uwadze treść całego wniosku skarżącej należy zauważyć, że cała argumentacja opiera się właśnie na uprawdopodobnieniu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków.
Przy ponownym rozpoznawaniu przedmiotowego wniosku skarżącej Sąd winien odnieść się do konkretnych argumentów powołanych przez skarżącą (likwidacja działalności, pozbawienie środków finansowych, zwolnienia zatrudnianych pracowników), a nie ogólnie do przesłanek wynikających z art. 61 § 3 ppsa.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 185 §1 w związku a art. 197 § 2 ppsa, orzeczono jak w sentencji.