Uzasadnienie
W piśmie z 29 maja 2017 r. A.Z. – nazywany dalej "Skarżącym", wniósł o ponowne rozpatrzenie zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 21 lutego 2017 r. (I SO/Rz 1/17) w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z treści pisma złożonego przez Skarżącego wynika, że domaga się on od Naczelnego Sądu Administracyjnego ponownego rozpoznania zażalenia na wspomniane postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Z akt sprawy wynika, że zostało ono już rozpoznane przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 11 maja 2017 r. (II FZ 232/17). Postanowieniem tym Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie strony.
W tym miejscu należy wyjaśnić, że ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; powoływana dalej jako "P.p.s.a.") nie przewiduje żadnego środka odwoławczego od postanowień Naczelnego Sądu Administracyjnego. Tym samym, zgodnie z art. 168 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 193 § 1 tej ustawy, są one prawomocne z chwilą ich wydania.
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje również możliwości ponownego rozpoznania zażalenia, a wniosek Skarżącego w istocie rzeczy stanowi zażalenie na ostateczne postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wskazuje na to chociażby stwierdzenie Skarżącego: "oświadczam, że nie zgadzam się z postanowieniem NSA z dnia 11.05.2017 r." (s. 1 pisma). Tymczasem postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zostały wymienione w art. 194 § 1 P.p.s.a. pośród rozstrzygnięć podlegających zaskarżeniu w drodze zażalenia.
W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił zażalenie Skarżącego na podstawie art. 180 P.p.s.a. w zw. art. 178 i art. 197 § 2 tej ustawy.