Uzasadnienie
W dniu 16 kwietnia 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem o sygn. akt II FZ 245/12, oddalił zażalenie M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt VIII SAB/Wa 29/11, mocą którego odrzucono jego zażalenie w sprawie z jego skargi na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r.
W dniu 14 maja 2012 r. do tutejszego Sądu wpłynął wniosek skarżącego o sprostowanie ww. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdyż pomimo podstawy faktycznej Sąd zażalenie oddalił.
Pismem z dnia 16 maja 2012 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału, wezwano skarżącego m. in. do sprecyzowania osnowy wniosku przez wskazanie niedokładności, błędu pisarskiego bądź rachunkowego, który popełniono we wskazanym orzeczeniu NSA.
W odpowiedzi na wezwanie skarżący stwierdził, że w jego wniosku nic nie było niezrozumiałe, a także że nie rozumie, jakie obowiązki wynikają dla niego z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej P.p.s.a. - gdyż nie widzi on zależności między podaną podstawą a jego pismem. Dalej skarżący skupił się na opisywaniu swoich perypetii z organami podatkowymi i sądami.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o sprostowanie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FZ 245/12, jako bezzasadny należało oddalić.
W tym miejscu należy wyjaśnić skarżącemu, że w piśmie z dnia 7 maja 2012 r. (data wpływu do NSA - 14 maja 2012 r.) wyraźnie skarżący wskazał, że pismo to jest wnioskiem o sprostowanie ww. postanowienia. Jedynym przepisem ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na podstawie której procedują sądy administracyjne, regulującym właśnie instytucję sprostowania, jest art. 156 § 1 P.p.s.a. Skoro skarżący w piśmie z 7 maja b.r. wskazał, że oczekuje sprostowania, sekretarz sądowy na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału wezwał go do sprecyzowania, na czym sprostowanie miałoby polegać, wyjaśniając jednocześnie prawidłowo, że w tym trybie nie ma możliwości zmiany istoty rozstrzygnięcia.
Należy wyjaśnić skarżącemu, że sądy administracyjne mogą działać wyłącznie na podstawie przepisów prawa. Przepisy te nie przewidują możliwości zmiany postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w trybie sprostowania, czego najwyraźniej skarżący bezpodstawnie oczekuje. Postanowienia Naczelnego Sadu Administracyjnego są prawomocne i nie przysługuje od nich środek odwoławczy. Instytucja sprostowania, na którą skarżący się powołał, dotyczy wyłącznie omyłek, np. rachunkowych czy pisarskich. Jak skarżący wskazał w piśmie z dnia 8 czerwca 2012 r., postanowienie NSA z 16 kwietnia 2012 r. takich omyłek nie zawiera.
Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 64 § 3 i art. 151 w zw. z art. 193 wniosek jako bezzasadny oddalił.