Uzasadnienie
1. Postanowieniem z 27 stycznia 2017 r., I SA/Kr 395/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił sprzeciw W. G. na zarządzenie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 15 września 2016 r., w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku W. G. o przyznanie prawa pomocy.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia sąd pierwszej instancji wskazał, że zarządzeniem z 15 września 2016 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu poprzez jego osobiste podpisanie w siedzibie sądu lub złożenie podpisanego egzemplarza, w terminie 7 dni, pod rygorem jego odrzucenia. Przesyłkę zawierającą wezwanie awizowano dwukrotnie w dniach 18 i 28 listopada 2016 r., a zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata i jednocześnie na okres 14 dni w placówce pocztowej w W. Termin do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu upłynął skarżącemu 9 grudnia 2016 r. Z uwagi na niepodjęcie wezwania przez adresata, uznano je za doręczone stosownie do art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.).
Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
2. W zażaleniu z 23 lutego 2017 r. skarżący wniósł o uchylenie w całości ww. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i "reklamację na dokonanie mi doręczenia o którym mowa w piśmie sądu".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
- 3. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 259 § 1 p.p.s.a., od zarządzeń referendarzy sądowych, o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia tego zarządzenia. Na podstawie art. 45 p.p.s.a. sprzeciw jest pismem procesowym. Jak stanowi art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W sytuacji braku własnoręcznego podpisu, sąd wzywa stronę do usunięcia braku formalnego pisma przez jego podpisanie (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie zaś z treścią art. 259 § 2 p.p.s.a. sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione w terminie, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
W niniejszej sprawie bezspornym jest, że wspomniany sprzeciw nie został podpisany przez skarżącego. W związku z tym sąd pierwszej instancji prawidłowo wezwał W. G. do uzupełnienia jego braku formalnego poprzez podpisanie lub złożenie podpisanego egzemplarza, określając termin oraz rygor niewykonania tego wezwania. Nieuzupełnienie braku formalnego sprzeciwu uniemożliwiało nadanie mu właściwego biegu. W związku z powyższym należy uznać, że spełniona została przesłanka obligująca sąd pierwszej instancji do odrzucenia sprzeciwu, określona w art. 259 § 2 p.p.s.a.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie może również budzić wątpliwości prawidłowość doręczenia przedmiotowego wezwania w świetle zasad ustanowionych w art. 73 p.p.s.a. Przesyłka zawierająca pismo sądowe, mimo dwukrotnego awizowania w dniach 18 i 28 listopada 2016 r., nie została bowiem podjęta przez adresata (por. k. 42 akt sądowych). Trafnie zatem przyjęto, że doręczenie zostało dokonane z upływem czternastego dnia od pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej, a ostatnim dniem terminu do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu był zatem dzień 9 grudnia 2016 r.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie odpowiada prawu, w związku z czym zażalenie na to postanowienie jako niezasadne, należało oddalić na podstawie art. 184 w zw. z 197 § 2 p.p.s.a.