Uzasadnienie
Przedmiotem zażalenia M. S. jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I SAB/Lu 10/12, w którym odrzucono jego zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie tego Sądu z dnia 9 października 2014 r. o odrzuceniu zażalenia.
W motywach orzeczenia Sąd przytoczył treść art. 227 i art. 194 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.; dalej: P.p.s.a.) i uznał, że treść pisma skarżącego "jedynie luźno koresponduje z treścią zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu (...)", a więc nie spełnia "podstawowego warunku przewidzianego dla szczególnego rodzaju pisma procesowego jakim jest zażalenie".
W zażaleniu na to postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie. Wskazał, że sądy nie zajmują się rozpatrzeniem jego próśb.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest zasadne, choć jego uzasadnienie w przeważającej części nie odnosi się do przedmiotu zaskarżenia. Niemniej z jego treści wynika, że skarżący kwestionuje odrzucenie jego zażalenia bez merytorycznego rozpoznania.
Odnosząc się do istoty sprawy wskazać należy, że art. 194 § 3 P.p.s.a. przewiduje, iż zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia (odpowiednio zarządzenia ‒ art. 198 P.p.s.a.) i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, a także zwięzłe uzasadnienie zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny po przeanalizowaniu zażalenia skarżącego z dnia 24 listopada 2014 r. uznał, że spełnia ono minimalne wymogi umożliwiające jego rozpoznanie i brak było podstaw prawnych do jego odrzucenia.
Skarżący wskazał, że jego środek odwoławczy dotyczy zarządzeń doręczonych mu 18 listopada 2014 r. ‒ ze zwrotnego potwierdzenie odbioru (k. 194 akt sądowych) wynika, że tego dnia doręczono skarżącemu zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 października 2014 r. o wezwaniu go do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie z dnia 9 października 2014 r. o odrzuceniu zażalenia. Skarżący wskazał więc przedmiot zaskarżenia. Podał też, że wnosi o jego uchylenie, bowiem "wnosi o inną rzecz, a opłacać ma całkiem inną". Pozostała część uzasadnienia zażalenia rzeczywiście pozostaje bez związku z zaskarżonym zarządzeniem. Niemniej skarżący wyartykułował niezbędne żądania i zarzuty wobec kwestionowanego zarządzenia. Z przytoczonego zdania wynika, że skarżący kwestionuje konieczność uiszczenia wpisu od zażalenia, skoro jego skarga dotyczyła bezczynności SKO w L. Przytoczony art. 194 § 3 P.p.s.a. wymaga, by w zażaleniu zawarto jego zwięzłe uzasadnienie.
Skoro skarżący wyraził przyczynę zaskarżenia zarządzenia, jego zażalenie należało rozpoznać merytorycznie. Nie można bowiem formułować wobec zażaleń wymogów zbyt restrykcyjnych, skoro nie wynikają one z P.p.s.a.
Dodać należy, że w orzeczeniu, na które powołał się Sąd pierwszej instancji (postanowienie NSA z dnia 14 października 2014 r., sygn. akt II FZ 1636/14), choć stwierdzono, że zażalenie skarżącego nie zawierało niezbędnych elementów konstrukcyjnych, to oceniono prawidłowość kwestionowanego zarządzenia i zażalenie oddalono a nie odrzucono (tak też w postanowieniu z dnia 27 listopada 2014 r., sygn. akt II FZ 1872/14). Sąd pierwszej instancji powołując w podstawie prawnej kwestionowanego postanowienia art. 178 P.p.s.a. nie wykazał, by zażalenie skarżącego było niedopuszczalne, wniesione po terminie bądź by nie uzupełniono jego braków.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie.