Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 9 czerwca 2010 r., sygn. akt II FZ 274/10

Uzasadnienie

1. 1. Postanowieniem z dnia 24 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 1261/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił zażalenie C. J. (dalej: Skarżąca) na postanowienie WSA w Krakowie z dnia 28 grudnia 2009 r., sygn. akt j.w., odrzucające skargę kasacyjną Skarżącej w sprawie ze skargi Skarżącej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 20 maja 2009 r., nr [...], w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2009. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołano art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej w skrócie: p.p.s.a.).
2. 2. Przebieg postępowania przed Sądem pierwszej instancji:
3. 2.1. Skarżąca wszczęła skargą z dnia 5 sierpnia 2009 r. (zatytułowaną "zażalenie") na w.w. decyzję SKO w K. z dnia 20 maja 2009 r., nr [...], postępowanie sądowoadministracyjne.
4. 2.2. Postanowieniem z dnia 27 grudnia 2009 r. WSA w Krakowie odrzucił skargę Skarżącej na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
5. 2.3. Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2009 r. WSA w Krakowie odrzucił skargę kasacyjną Skarżącej od w.w. postanowienia tegoż Sądu, ponieważ skarga kasacyjna została osobiście sporządzona i wniesiona przez Skarżącą. Postanowienie z dnia 28 grudnia 2009 r. doręczono Skarżącej, pouczając o terminie i sposobie jego zaskarżenia, w szczególności zaś o tym, że zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, winno być sporządzona przez pełnomocnika, będącego adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, pod rygorem jego odrzucenia.
6. 2.4. W dniu 28 stycznia 2010 r. Skarżąca wniosła sporządzone i podpisane osobiście zażalenie od w.w. postanowienia WSA w Krakowie.
7. 3. Postanowienie Sądu pierwszej instancji:
8. 3.1. Opierając się na treści art. 194 § 4, art. 178 w związku z art. 197 § 2 oraz art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji uznał zażalenie Skarżącej za niedopuszczalne. WSA w Krakowie stwierdził, że Skarżąca, pomimo pouczenia o przymusie adwokacko- radcowskim i konsekwencjach jego niezachowania, wniosła zażalenie sporządzone osobiście, nie posiadając przy tym kwalifikacji ani nie zajmując stanowiska wymienionego w art. 175 § 2 p.p.s.a., co przesądziło o konieczności odrzucenia środka zaskarżenia.
9. 4. Stanowisko Skarżącej w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym:
10. 4.1. Wnosząc do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie od w.w. postanowienia WSA w Krakowie z dnia 24 lutego 2010 r. Skarżąca stwierdziła, że "...zostało wydane z niezgodnie z obowiązującym prawem krajowym i wspólnotowym oraz rażąco narusza podstawowe prawa człowieka". Skarżąca wniosła o (1) uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, (2) wydanie postanowienia zgodnie z obowiązującym prawem, (3) "potwierdzenie składu orzekającego – brak podpisu – w ciągu 7 dni".

Uzasadniając zażalenie Skarżąca powołała się na postanowienia WSA w Krakowie z dnia 28 grudnia 2009 r. oraz "obowiązujące przepisy prawa".

1. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
2. 5.1. Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu.
3. 5.2. Zaskarżone postanowienie Sadu pierwszej instancji jest bezsprzecznie zgodne z prawem, bowiem w myśl art. 194 § 4 p.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Odpowiednie zastosowanie znajdują przy tym – jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji - przepisy art. 175 § 2 i 3 w.w. ustawy, przy czym § 2 wymienia podmioty, które z uwagi na zajmowane stanowisko lub stopień naukowy posiadają kwalifikację do osobistego sporządzenia skargi kasacyjnej (w rozpoznawanej sprawie: zażalenia) we własnym imieniu, natomiast § 3 wymienia kategorie spraw, w których skargę kasacyjną (zażalenie) sporządzić mogą doradca podatkowy lub rzecznik patentowy. Zgodnie bowiem z art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania, toczącego się w wyniku wniesienia zażalenia, stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. W przypadku zażalenia, o którym mowa w art. 194 § 4 p.p.s.a. należy wyrazić pogląd, podobny jak w wypadku skargi kasacyjnej, co do której przyjmuje się, że przypadek niedopuszczalności zachodzi także wówczas, gdy skarga kasacyjna zostaje sporządzona przez stronę nie reprezentowaną przez adwokata, radcę prawnego albo podmiot wymieniony w art. 175 § 2 lub § 3 p.p.s.a., przy czym taka skarga kasacyjna podlega odrzuceniu bez wzywania skarżącego o uzupełnienie braków formalnych (por. B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka- Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 509).

W rozpoznawanej sprawie w świetle przepisów p.p.s.a. Skarżąca nie była uprawniona do samodzielnego sporządzenia zażalenia na postanowienie WSA w Krakowie z dnia 28 grudnia 2009 r., którym odrzucono skargę kasacyjną Skarżącej. Ustawodawca w powoływanym art. 194 § 4 p.p.s.a. wyznaczył tzw. przymus adwokacko-radcowski przy sporządzaniu w.w. środka odwoławczego. Realizując wymogi prawa Skarżąca winna była skorzystać z pomocy profesjonalnego pełnomocnika (adwokata, rady prawnego lub doradcy podatkowego). Jednakże Skarżąca tego nie uczyniła. Zasadnie i zgodnie z prawem Sąd pierwszej instancji odrzucił więc zażalenia Skarżącej, które uchybiło wymogom art. 194 § 4 p.p.s.a. Wbrew twierdzeniom Skarżącej, właśnie przez to odrzucenie Sąd pierwszej instancji postąpił zgodnie z prawem, bowiem przyjęcie zażalenia do merytorycznego rozpoznania byłoby naruszeniem w.w. przepisu p.p.s.a.

1. 5.3. Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zażalenie Skarżącej jest całkowicie bezpodstawne i oddalił je na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.