Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 4 lutego 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 2069/14 Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192, dalej zwane: "rozporządzenie RM") wezwał Skarżącego, tj. W. J. do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 10 zł za odpis sentencji wyroku z dnia 18 grudnia 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 2069/14, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania.
Pismem z dnia 20 lutego 2015 r. Skarżący wywiódł zażalenie na powyższe zarządzenie. Na podstawie art. 45 ust. 2 Konstytucji RP i art. 227 § 1 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej "p.p.s.a.") wniósł o uchylenie wezwania z dnia 12 lutego 2015 r. W uzasadnieniu Skarżący podniósł, iż w jego ocenie wezwanie zostało wydane z naruszeniem ustawy. Dalej wskazał, że "z uwagi na naruszanie przez władze publiczne art. II - 64, art. II – 77, art. II – 84.2 TWE i unikanie rozwiązywania problemów zagrażających zdrowiu i życiu poprzez postępowanie mediacyjne sprawę osobistych zaniechań Sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego chcę odwzorować Prezydentowi RP Bronisławowi Komorowskiemu obecnie w trybie art. II 101. 2a TWE."
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Na wstępie należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art.198 p.p.s.a. przepisy dotyczące zażalenia stosuje się odpowiednio do zażaleń na zarządzeń przewodniczącego, jeżeli ustawa przewiduje wniesienie zażalenia. Tym samym wniosek Skarżącego zawarty w zażaleniu o uchylenie wezwania z dnia 12 lutego 2015 r. należy potraktować jako wniosek o uchylenie zarządzenia z dnia 4 lutego 2015 r. Zgodnie bowiem z art. 227 § 1 p.p.s.a. zażalenie przysługuje m.in. na zarządzenie przewodniczącego w przedmiocie kosztów sądowych. Poprzez koszty sądowe należy rozumieć opłaty sądowe, którymi są wpis oraz opłata kancelaryjna.
W świetle art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Podkreślić należy, że w rozpoznawanej sprawie Przewodniczący Wydziału na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia RM wezwał Skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 10 zł za odpis sentencji wyroku z dnia 18 grudnia 2014 r. Zgodnie z art. § 1 ust. 1 rozporządzenia RM za każdą stronę odpisu, zaświadczenia, wyciągu lub innego dokumentu wydawanego na wniosek na podstawie akt sprawy sądowoadministracyjnej oraz za stwierdzenie prawomocności pobiera się opłatę kancelaryjną w kwocie 10 zł.
Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że Skarżący złożył wniosek w którym domagał się wydania sentencji wyroku z dnia 18 grudnia 2014 r., co oznacza, że Przewodniczący Wydziału w przypadku braku uiszczenia opłaty o której mowa w § 1 ust. 1 rozporządzenia RM, na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a. zobowiązany był do wydania zarządzenia i następnie wezwania Skarżącego do jej uiszczenia. Tym samym zarządzenie Przewodniczącego Wydziału odpowiada prawu. Odnosząc się do argumentów przedstawionych w zażaleniu, należy stwierdzić, że po pierwsze są one niezrozumiałe dla Naczelnego Sądu Administracyjnego, po drugie nie dotyczą kwestii obowiązku uiszczenia opłaty kancelaryjnej. W rezultacie nie zasługiwały na uwzględnienie.
Z tych względów zażalenie podlegało oddaleniu, zgodnie z art. 184 w zw. z art. 197 § 2 oraz art. 198 p.p.s.a.