Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił wniosek skarżącej M. P. o zmianę postanowienia tego Sądu z dnia 27 września 2007 r.
W uzasadnieniu Sąd przede wszystkim przypomniał, iż odmówił wstrzymania zaskarżonego postanowienia z uwagi na to,iż nie nadawało się ono do wykonania Przedmiotem skargi było bowiem postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego, którym ten ostatni odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w stosunku do skarżącej. Skarżąca nie wniosła zażalenia na to postanowienie (nie udzieliła wyjaśnień na pytanie Sądu o cel złożenia pisma). Jej wniosek z 16 października 2007 r. Sąd potraktował zatem zgodnie z jego literalnym brzmieniem jako żądanie ponownego rozpoznania wniosku o zawieszenie egzekucji i zmianę powyższego postanowienia. W uzasadnieniu tego pisma strona skarżąca wskazała, iż postanowienie w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego może być wykonane w formie przeprowadzenia egzekucji.
Dalej Sąd wywiódł, iż stosownie do art. 164 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) jest związany własnym rozstrzygnięciem z dnia 27 września 2007 r. Nie może on zatem arbitralnie zmienić lub uchylić swojego orzeczenia, chyba że przepis szczególny na to pozwala. W odniesieniu do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przepisem szczególnym regulującym dopuszczalność zmiany lub uchylenia postanowienia w tym przedmiocie jest art. 64 § 4 p.p.s.a. Zezwala on sądowi na zmianę lub uchylenie własnego orzeczenia w każdym czasie, na wniosek lub z urzędu w razie zmiany okoliczności. Przez zmianę tę w ocenie Sądu rozumieć należy wskazanie przez stronę lub poczynienie przez Sąd odmiennych ustaleń w zakresie istnienia przesłanek wymienionych w § 3 art. 61 p.p.s.a. W przypadku, gdy wniosek uznano za niezasadny ze względu na niewykonalność zaskarżonego skargą aktu administracyjnego, zmiana powyższych okoliczności nie może nastąpić, bowiem okoliczności te w ogóle nie były brane pod uwagę. Tym samym Sąd w dalszym ciągu związany jest swoim stanowiskiem wyrażonym we wcześniejszym prawomocnym postanowieniu.
W zażaleniu na to postanowienie skarżąca wniosła o uchylenie go w całości i wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz zawieszenie egzekucji.
Dyrektor Izby Skarbowej nie odniósł się do zażalenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest niezasadne.
Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (art. 61 § 4 p.p.s.a.). Art. 61 § 3 p.p.s.a. wskazuje zatem przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd, oceniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, zaś § 4 tego artykułu- przesłanki dopuszczalności zmiany lub uchylenia postanowienia wydanego w tym przedmiocie.
Jak jednak trafnie wywiódł Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i postanowienia z dnia 27 września 2007 r., aby przystąpić do oceny zasadności wniosku, stwierdzić należy uprzednio, czy zaskarżony akt należy do kategorii aktów podlegających wykonaniu. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122; postanowienie NSA z 31.I.2006 r., II FZ 882/05, niepubl.). Aktami podlegającymi wykonaniu są zatem te, które zobowiązują, ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. praca zbiorowa pod red.
T. Wosia: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 296; postanowienie NSA z 14.IX.2005 r., II FZ 580/05, niepubl. I z dnia 17 lipca 2006 r., sygn. akt I FZ 281/06, opubl. w OSP z 2007 r., nr 6,poz. 76).W tym wypadku przedmiotem zaskarżenia skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego było rozstrzygnięcie o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Aktem tym ani nie nałożono na skarżącą żadnych obowiązków, ani nie określono jej powinnego zachowania, ani nie przyznano jej żadnych uprawnień. Postępowanie egzekucyjne toczy się bowiem na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez wierzyciela, ten zaś został wystawiony na podstawie aktu określającego obowiązki skarżącej, ale wydanego w innym, niż będące przedmiotem badania, postępowaniu (w postępowaniu podatkowym). Skoro więc zaskarżony akt nie nadaje się do wykonania, to bezprzedmiotowym jest ustalanie i badanie, czy doszło do zmiany okoliczności i spełnienia przesłanek wstrzymania wykonania aktu, skoro brak jest podstaw do jego wstrzymania z uwagi na brak przymiotu wykonalności.
Zauważyć ponadto na marginesie należy, iż skarżąca nie wskazała ani we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, ani we wniosku o zmianę postanowienia w tym przedmiocie na istnienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uprawdopodobnienie tych okoliczności jest zaś obowiązkiem strony składającej wniosek.
Z tych względów na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie należało oddalić jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw.